#bontkraag

Ik ben geen fashionista, laat ik dat vooropstellen. Spijkerbroek, blouse, vestje en een paar laarzen en ik ben klaar. Toch kan ik me echt kapot ergeren aan hoe sommige mensen gekleed gaan. Ik woon niet in hip Amsterdam, maar in een middelgrote stad in het oosten, dus wellicht heeft dat er iets mee te maken, maar ik draai regelmatig mijn hoofd om in ongeloof. Een greep uit wat ik hier zoal voorbij zie komen.

Leggings (hou daar nu eens mee op!), een superkort rokje op zo’n legging of zelfs op een broek, een witte broek met zwarte laarzen of vice versa, een Michelin-jas (zie foto), een zakelijk mantelpak met daarop een gewatteerd jack (nooit van een wollen mantel of een trenchcoat gehoord?), mannen met laarzen over hun broek (doe even normaal zeg), dertienjarige meisjes op stiletto’s, vrouwen met sneakers onder elke outfit (ik weet dat het in is, maar het is toch geen gezicht?), sneakers met een hak (degene die dat ontworpen heeft moet een nekschot krijgen), Annie van de hoek met haar Chanel-tas (als iedereen zo duidelijk kan zien dat-ie nep is, dan ga je er toch niet mee lopen?). Hebben deze mensen geen spiegel? Checken ze niet even hoe alles erbij hangt voor ze naar buiten gaan?

Tot slot ben ik echt helemaal klaar met de bontkraag en helemaal in combinatie met ventjes die onder hun capuchon ook nog een pet dragen. Waar slaat dat op? Meestal zijn het van die ventjes die ook nog zo’n afzakbroek dragen. Ik schiet altijd in de lach als ik erachter loop. Wat een zielige vertoning. Ik denk vaak, jou zie ik over een paar jaar wel in Opsporing Verzocht.

Ik was vandaag bij de groentenjuwelier. De ene radijs nog pronter dan de ander, de aubergines strak in het donkerpaars glanzende vel, de paddenstoelen zo vlezig dat je ze voor biefstukken aan zou kunnen zien. Alles uitgestald in authentieke houten groentekistjes en met veel zorg en gevoel voor esthetiek opgestapeld. Het winkelend publiek deed niet voor de uitstalling onder: bontkragen, gebruinde gelaten, een parkeerplaats vol SUV's.

Je hoeft niet met een vooropgezet plan naar groentenjuwelier. In tegendeel. Als je wel een plan hebt ben je voortdurend bezig met je te verontschuldigen. De Franse maître die mij van ongevraagd advies voorzag had ook verstand van kaas. Ik wilde graag een stukje manchego voor de Tapas maaltijd die ik voor vrienden ga bereiden: calamares a la romana, Manchego met kweeperengelei, peperonata ("U hoeft alleen de schil te blakeren met een brander, dan blijft het knapperig', terwijl ik juist houdt van de zoete zacht smaak van en langzaam geroosterde paprika), dat soort zaken. Enigszins traditioneel, maar wel alles zelf gemaakt. Behalve de kaas, dat spreekt voor zich. 'Ach Manchego, dat kun je overal krijgen. Daar is niets speciaals aan! Ik zal u iets laten proeven dat er op lijkt.' De kaas die er op leek was lekker, maar had niet dat zurige van de manchego waar ik nu juist op uit was. Met wat moeite kreeg ik toch een stukje los, maar niet alvorens ik nog te horen had gekregen hoe ik een aubergine kon grillen en dat de bietjes reeds gekookt waren en slechts een druppeltje olijfolie behoeften ('Dan hoeft u niet de hele avond in de keuken te staan, maar kunt u bij uw gasten zijn' - misschien heb ik wel een open keuken!).

De papieren boodschappentas waarin de de spullen meekreeg was zo chique, dat een vriend dacht dat ik kleding had gekocht. 'Ga je lekker passen?', vroeg hij.