#lettersvanlia

Maar alles wordt overschaduwd door de dood van haar vader. Wanneer iemand komt te overlijden, wordt er van zijn of haar huid een boek gemaakt waarmee het hele leven van die persoon verteld wordt (hoe luguber is dat?). Zo’n boek wordt samengesteld door een ‘vilder’ (jaiks). Het duurt alleen erg lang voordat het boek van haar vader beoordeeld wordt, en met beoordeling wordt bedoeld: heeft deze persoon goed en rechtvaardig geleefd.

In de maatschappij waarin Leora leeft wordt namelijk jacht gemaakt op ‘blanco’s’, personen die niet gemerkt zijn door tatoeages en volgens sommige mensen een gevaar opleveren voor de maatschappij: allemaal dieven, criminelen. Iemand die gemarkt is heeft namelijk geen geheimen: alles is op een heel letterlijke manier geregistreerd. Wanneer mensen betrapt worden op het geven van hulp aan deze ‘blanco’s’, krijgen ze daar het merkteken van de kraai voor. De consequentie hiervan is dat ze worden ‘vergeten’ na hun dood, hun huidboek wordt namelijk verbrandt.

Het hele concept wordt voorgesteld als een religie, maar voor de godheid komt eigenlijk de maatschappij en je familie in de plaats. Mensen die goed geleefd hebben en zich keurig geconformeerd hebben, worden herinnerd in een ceremonie waarin namen worden voorgelezen worden: zodat ze niet vergeten worden ook al hebben ze geen familie.

Het halve boek (letterlijk) dacht ik, ok er zit hier totaal geen tempo in. Het draait om Leora, haar familie, hoe de maatschappij functioneert, hoe je ‘carrière’ maakt, etc. Maar dan wordt duidelijk dat het idyllische plaatje van haar familie, laat staan van de wereld om haar heen, helemaal niet klopt. Gelukkig komt het verhaal dan echt op stoom. Het is een kwestie van geduld zullen we maar zeggen.

Ik ben ook erg benieuwd wat je van het einde gaat vinden, het overviel mij nogal namelijk. Het zou heel goed kunnen dat ik de laatste bladzijde al fronsend omgedraaid heb, zo van: wacht even, is het nu afgelopen? Nogal een cliffhanger wat mij betreft. Uiteraard komt er een deel 2 of 3.