#letitbenaked

Let It Be vs Let It Be Naked

Wat met The White Album kan, kan ook met Let It Be, zowel in de Spector als de McCartney versie. Ik doe dit aan de hand van de Let It Be tracklist en waar mogelijk vergelijk ik met de Naked versies. Op Naked staat ook Don’t Let Me Down, wat een single was in 1969. De versie op Naked is anders.

Nu was ik altijd groot fan van The White Album en kon Let It Be mij gestolen worden, dus het zou zomaar kunnen dat er hier een stuk meer afvalt dan bij de vorige review.

1. Two Of Us

Let It Be: Two of Us begint met wat studio geklets van John Lennon. Onnodig om op plaat te zetten. Het nummer zelf is een soort countrynummer, veel akoestische gitaar. Dit McCartney nummer is best saai. De brug “You and I have memories” is wel typisch McCartney.

Naked: De grapjes van Lennon blijven hier achterwege. De track is verder niet veel anders, al was het maar omdat Phil Spector hier in het origineel al geen enorme wall of sound overheen had gegooid. Het blijft een vrij saai nummer. Het goede aan Naked is dat het niet het eerste nummer van de plaat is gebleven, want een echte goede binnenkomer is het niet.

Geen blijvertje dus 0-1

2. Dig A Pony

Let It Be: Live opname van het befaamde rooftop concert. Dit nummer van Lennon houdt ook niet over van originaliteit. Er zit geen memorabele riff in, geen bijzondere compositie. De enige echt goede elementen zijn de gitaarsolo van Harrison en de emotie in Lennon zijn stem.

Naked: Beduidend betere mix. Ook hier verder weinig anders dan het origineel want ook hier bleef Spector verder vanaf. 

Geen blijvertje wederom 0-2

3. Across The Universe

Let It Be: Bijzonder psychedelisch nummer van Lennon. Dit is echt een Beatles klassieker met rare pitch veranderingen, Indische instrumenten (zonder meteen compleet over de top te gaan zoals Harrison in begin deed), rare koortjes. Eerste goede nummer van de plaat. Overigens was dit nummer eerder opgenomen dan de Let It Be sessies.

Naked: Hier mist een hoop. En vooral de elementen die het nummer zo raar maakten. Doe mij maar de originele versie.

De eerste blijver, maar wel die van Let It Be: 1-2

4. I Me Mine

Let I Be: Eerste nummer van Harrison. Couplet en refrein vloeken mooi met elkaar, alsof McCartney en Lennon allebei de helft hebben geschreven. Het nummer eindigt met een fantastisch symfonisch einde (Spector door de bocht). Heerlijk. 

Naked: Ook hier is de mix een stuk helderder dan op origineel. Het orkest aan het einde mist, en dat maakte nu juist dit nummer net iets beter dan een “standaard” rocktrack. Ik kies ook hier voor origineel.

De tweede blijver, van Let It Be: 2-2

5. Dig It

Let It Be: 50 seconden filler. Tja. Terecht weggelaten op Naked.

Naked: niet aanwezig.

Filler. 2-3

6. Let It Be

Let It Be: De titeltrack en een klassieker van McCartney. Dit nummer afkraken is heiligschennis. Gelukkig is dat ook niet nodig. Dit is en blijft een prachtig nummer. Goede opbouw van instrumentatie, goede gitaarsolo, alleen de tomtoms her en der hadden wel weggelaten mogen worden. 

Naked: Voor de nieuwe mix zijn andere opnames gebruikt, waaronder de intro piano. Er zijn meer koortjes, het orgel van Billy Preston is beter hoorbaar, er staat een andere gitaarsolo op en vooral: het orkest van Spector is weg. Dit is duidelijk de betere versie. Het nummer blijkt alle orkestratie niet nodig te hebben om impact te maken.

Blijver, van Naked: 3-3

7. Maggie Mae

Zie Dig It. 3-4

8. I’ve Got A Feeling

Let It Be: Opname van rooftop concert. Het nummer koppelt een half nummer van McCartney aan een half nummer van Lennon. En zo klinkt het ook. Het is vrij rauw. Ik kan er niet zoveel mee.

Naked: Grotendeels zelfde opname. Weinig verandering ten opzichte van origineel. Ook hier heeft Spector weinig mee gedaan. De mix is een vooruitgang. 

Laat maar. 3-5

9. One After 909

Let It Be: Oud nummer van Lennon uit eind jaren ‘50, hier uit de mottenballen gehaald. Filler maar dan wat langer dan Dig It of Maggie Mae.

Naked: Remaster/remix van origineel. 

Laat maar. 3-6

10. The Long And Winding Road

Let It Be: McCartney gaat los. Heerlijke draak met vol orkest en koor. Het orkest voegt her en der leuke accenten toe aan het nummer, maar klinkt soms ook suikerzoet waardoor glazuur van de tanden spat.

Naked: Andere versie, andere take. Weg zijn orkest en koor. De piano is duidelijker aanwezig, Dit is de betere versie, hoe fijn dat orkest ook was.

Blijvertje, van Naked 4-6

11. For You Blue

Let It Be: countrynummer van Harrison. Weinig spannends hier. Het gitaar intro is wel mooi en belooft veel goeds, maar daarna blijft een slappe blues over.

Naked: zelfde nummer maar zonder al het studio geklets dat Spector er in had gemixt.

Nee. 4-7

12. Get Back

Let It Be: rooftop versie. Prima rocknummer van McCartney. Het nummer wordt wel gered door Billy Preston en Harrison want er is verder niet veel om te doen. En ja, ook dit is een Beatles klassieker, maar als ik hem zo weer terugloop denk ik: waarom? 

Naked: zelfde versie, iets andere mix.

Nee, sorry. 4-8

13. Don’t Let Me Down

Let It Be: Daar staat deze niet op

Naked: Hier (dus) wel. Van oorsprong een single van The Beatles, dit is een versie van twee rooftop concert versies. Gelukkig een erg goede versie, van een goed nummer. Lennon in topvorm.

Ja dus, en kan alleen maar Naked zijn. 5-8

Eindstand: 5 om 8. 

Hoe doen Let It Be en Let It Be... Naked het ten opzichte van elkaar: 2 (van de 12) om 3 (van de 11), Naked doet het iets beter, mede dankzij het openbreken van Let It Be en The Long And Winding Road.