#lekke

Toen ik zondagochtend een loods uit kwam rollen tijdens ADE, heb ik mijn fiets daar voor de deur laten staan. Regen en taxi’s zijn samen sterker dan ik ben namelijk. Dezelfde dag eerst even geslapen, en toen maar in de tram gestapt. Terug naar de Czaar Peterstraat. Terwijl de schemering al had ingezet, liep ik het verlaten terrein van het Oostenburgereiland over. In de verte, omhuld door een zachte deken van mist, doemde de fabriekshal op, waar ik het slechts uren eerder nog zo leuk had gehad. Hoopvol tuurde ik alvast in de verte, om daar uiteindelijk het silhouet van mijn fiets te ontwaren. Mooi, hij staat er nog. Toen ik bij het fietsenrek aankwam, ik had de sleutels al uit mijn zak gehaald, viel mij pas de rare vorm van de achterband op. Lek.

Just legde mij laatst uit, dat je een lekke band moet zien als onderdeel van ‘de reis’. ‘Het hoort er allemaal bij.’ ‘Reis? Wat nou reis? ‘De wandeling terug naar huis met een fiets in de hand bedoel je?’ Het bleek om de reis des levens te gaan. ‘Accepteer de lekke band als een geschenk en het zal je niet raken.’ Nou dan had ik deze maand sinterklaas, kerstmis en mijn verjaardag samen. Zelden zoveel geschenken gehad.

Of het nu om 08:00 uur ’s ochtends is, net voordat je een half uurtje moet fietsen naar je eerste (oh zo belangrijke) afspraak, of tijdens een bezichtigingsronde in de middag; het komt altijd ongelegen. En het ergste is… je doet er niets aan! ‘Je moet een anti-lekband nemen’, zei de fietsenmaker laatst toen ik voor de 5e keer in een maand tijd bij hem binnenkwam. Dat klonk erg interessant moet ik zeggen. Tot ik erachter kwam dat zo’n ding 50 euro kost. Zonder enige verdere garanties overigens.  Snel hoofdrekenen leerde dat ik mijn band zeven keer kan laten plakken voor dat bedrag, en ach ja, het is crisis hè? Toch maar weer een keertje alleen maar plakken graag.

Je kan als makelaar een hoop problemen verwachten. Vermindering hypotheekrenteaftrek, dalende huizenprijzen, ‘grappige’ notarissen, verborgen gebreken en cowboys. Al dat soort rampen halen het echter niet bij de ultieme crisis: een lekke band. Je fiets, je scooter of zelfs je auto, niets is blijkbaar veilig als je iedere dag door Amsterdam moet rijden.  Misschien moet ik me er ook maar bij neerleggen. Abonnementje bij de fietsenmaker nemen, reservefiets in de stalling zetten en gewoon doorgaan met de reis. En, wie weet, een anti-lekbandje te zijner tijd.