#lakesidehighschool

Το μυαλό μου όμως δε με άφηνε ήσυχη. Με πήγαινε εκεί που έπρεπε να βάλω μια τελεία.

Αναθεώρησα πολλά πράγματα από τη στιγμή που ξεμέθυσα, από το χθεσινό ποτό. Θυμάμαι ακριβώς τι συνέβη, απλώς δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω το μέγεθος της ζημιάς

«Τι σκέφτεσαι;», με ρωτάει, ενώ το κεφάλι του γέρνει προς το μέρος μου. «Το μέλλον», απαντάω με τρεμάμενη φωνή. «Το μέλλον μας, θέλεις να πεις»μου ψιθυρίζει.

Το δίλημμα ήταν μεγάλο. Έπρεπε να επιλέξει ή να το βάλει στα πόδια και να καταλάβουν όλοι πως είναι κολλημένη μαζί του, λόγω του παρελθόντος ή να κάνει κάτι που ήθελε εδώ και πολύ καιρό αλλά όχι έτσι όπως αυτή το φανταζόταν. Να κάνει κάτι που μισεί. Να τον φιλήσει χωρίς συναίσθημα απλώς για έναν γαμημένο κανονισμό παιχνιδιού. Δεν ήταν αυτό που ήθελε, όχι κάτω από τέτοιες συνθήκες.

Εύχομαι φέτος να είναι μια ήσυχη χρονιά, χωρίς δράματα. Λίγο δύσκολο, καθώς η λέξη «δράμα» συνοψίζει τη ζωή μου.