#kupidyn

Teraz węże, powiedziałem. Zanurzyłem dłoń w pudełku z żelkami, wpakowałem do ust garść kolorowych węży. Żelki mango, płyn do kąpieli o zapachu mango, brud pomiędzy paznokciami.

Połknąłem jeszcze jedną garść żelków. Zapukałem. Nie otworzył. Żelki, uderzenie pięścią, drapanie się po głowie, dzwonek. Spał. Musiał spać, bo nie otwierał. Zawsze otwiera i nie śpi do późna. Jem kolację, popijam ciepłym mlekiem i zasypiam. On pisze, rozmawia i słucha, nie mnie. Zostawił więcej miejsca dla wirtualnych przyjaciół, namiastek relacji idealnych, jego istnienie wyraża się w kliknięciu myszką, moje w połykaniu łez i żelków.

Spałem, jego wciągnęło, wprawdzie siedział na skraju łóżka, ale tylko pod postacią modelu, miąższ wessał ekran. Ten, który zwiastuje więcej, odbił się mocnym światłem w jego oczach, tamten wyglądał jak latarnia, ja, jak gasnąca świeca.

Budziłem się pomiędzy. Pomiędzy drugim dobrym snem zimowej nocy, a jego trzecim e- romansem. Wystarczyło lekko podnieść powieki, żeby zrozumieć. Byłem miłością instant, miłością w proszku, którą zalewasz wrzątkiem i pęcznieje. Napęczniałem, zjadł mnie łapczywie, ale nie zaspokoił apetytu. Wtedy zorientowałem się, że wszyscy mają niezaspokojony apetyt i choćbym z najlepszym sprzętem próbował się wspiąć na Mount Everest apetytu i żądzy nowych, lepszych znajomości, nie uda mi się dojść choćby do poziomu Gubałówki.