Everything is happening in our imagination

Nigdzie nie jesteśmy bardziej samotni, niż leżąc w łóżku, z naszymi tajemnicami i wewnętrznym głosem, którym żegnamy lub przeklinamy mijający dzień.

Nie wiem, czy kiedykolwiek tak się czułeś. Jakbyś chciał przespać tysiąc lat. Albo po prostu przestać istnieć. Albo nie mieć świadomości, że istniejesz.

Mala, podziękuj mężczyźnie, który złamał ci serce. Podziękuj mu za to, że nauczył cię polegać na samej sobie, bo na nim nie mogłaś. Podziękuj mu za to, że odkryłaś nowe pokłady siły w sobie, bo on był twoją słabością. Podziękuj mu za to, że umiesz dziś stać mocno na swoich nogach, bo o niego nie mogłaś się oprzeć. Podziękuj mu za to, że nauczył cię kochać pomimo wszystko, bo nie było za co. Podziękuj mu za to, że nauczył cię cierpliwości, bo potrzebował jej wiele. Podziękuj mu za to, że sama nauczyłaś się zwyciężać, bo on o ciebie nie walczył. Podziękuj mu za to, że znalazłaś szczęście w sobie, bo on ci go nie dawał. Podziękuj mu za to, że nauczyłaś się kochać siebie, bo on cię nie kochał.

Chcę, żebyś mnie zaznaczył. Bym mogła wszystkim pokazać, że jestem Twoja. Chce mieć twoje malinki wszędzie.

Chciałam krzyknąć mu w twarz, żeby przestał mnie ranić, a zapytałam, jaki podać mu nóż, by mógł mnie zabić.