#koerden

Koerden en de NAVO

Constantinopel omstreeks 1890 We hoeven maar het lot van de Palestijnen en Koerden in ogenschouw te nemen om te weten hoe hypocriet het geblaat over mensenrechten is. Dagelijks weer kunnen we het vernemen hoe het deze volkeren vergaat als ze niet lucratief zijn voor Westerse belangen. Dan worden ze misbruikt en kunnen verder verrekken, al een eeuw lang.   LE SACRIFICE DES KURDES POUR LA…

Turkse en Koerdische socialisten op de vuist in Tanger

De eerste dag van de Internationale Jeugdconferentie, georganiseerd door les Jeunesse Socialiste, de jeugdbeweging van de ‘Partij van Vooruitgang en Socialisme’ (PPS), in Tanger was getuige van een vechtpartij tussen de Turkse delegatie en de Koerdische delegatie. Hoe de ruzie tussen de twee groepen begon werd niet verteld. Op de beelden is te zien hoe deelnemers van de twee delegaties slaags…

2 Syriëgangers met kinderen melden zich bij ambassade en willen terug naar Nederland

Twee vrouwelijke Syriëgangers hebben zich met hun drie kinderen gemeld bij de Nederlandse ambassade in het Turkse Ankara. Ze hebben om hulp gevraagd om terug te keren naar Nederland.

Dit laat minister Stef Blok van Buitenlandse Zaken aan de Tweede Kamer weten.

De twee vrouwen zijn volgens Blok enkele weken geleden ontsnapt uit Al-Hol in Syrië, een kamp waar Syrische Koerden IS’ers en hun familie…

Syrische Koerden voor tweede keer verraden: VS blijft vanwege de olie

Trump kondigde al voor zijn verkiezing aan dat hij de VS troepen zou terugtrekken uit het buitenland, al snel na zijn aantreden bleek ook dat een leugen. Echter Trump ging nog een stuk verder dan z’n oorlogszuchtige voorgangers door het Pentagon een ‘carte blanche’ te geven voor de inzet van de hoeveelheid militairen in het buitenland.

Trump stelde wat betreft Syrië dat de VS troepen daar zouden…

De Zannekinbond verklaart zich solidair met de Arabische en Koerdische bevolking van Syrië, die de laatste dagen nog maar eens een buitenlandse invasie heeft mogen ondergaan. Nu wordt de territoriale integriteit van het toch al zo geteisterde land geschonden door Turkije, een NAVO-bondgenoot, nu de Amerikanen zich hebben teruggetrokken om hen vrij spel te geven. De Turken, aangestoken door neo-Ottomaanse dromen over een nieuw imperium in het Midden-Oosten, overschrijden de grens van een soeverein land onder het voorwendsel terrorisme te bestrijden. Wanneer hebben we dit voor het laatst ook alweer gehoord? Sinds 2011 heeft buitenlandse inmenging in de binnenlandse affaires van Syrië enkel en alleen de grootst mogelijke vorm van dood en vernieling gebracht. Welk land heeft de voorbije decennia meer ellende gekend dan Syrië? Zowat de helft van de bevolking is er op de vlucht. Eén van de meest reactionaire en wrede terreurregimes van de eenentwintigste eeuw kon zich jarenlang handhaven op haar grondgebied en slaagde er bijna in om het land in zijn geheel te overrompelen. En opnieuw worden er radicale milities de grens over gebracht. Dezelfde milities van het “Vrije Syrische Leger” werden in de voorbije jaren bewapend en ondersteund door de Amerikanen, Fransen, Israëli en Engelsen om te vechten tegen de regering van Bashar al-Assad. Nu worden ze ingezet tegen de Koerden in Noordoost-Syrië, waar zij samen met andere bevolkingsgroepen de autonome regio Rojava hebben uitgebouwd in het machtsvacuüm dat was ontstaan gedurende de burgeroorlog.

De Zannekinbond erkent het recht op zelfbeschikking van de Koerdische natie. De laatste jaren hebben de Koerden in Syrië hun nationale bevrijdingsstrijd een andere wending gegeven, in tegenstelling tot de burgerlijk-rechtse Koerdische nationalisten in Noord-Irak. Niet langer streven zij naar een monolithische Koerdische natiestaat, maar naar een confederalistisch, municipaal model conform de ideeën van Abdullah Öcalan en de filosofie van Murray Bookchin, dat recht aan doet aan de diversiteit van gemeenschappen die de regio al gedurende millennia kenmerkt. Tegelijk steunen wij het Arabische pad naar het socialisme van de antikoloniale Ba’ath-beweging, dat Syrië opnieuw een bloeiende, zelfstandige toekomst kan bieden binnen een anti-imperialistisch, socialistisch en panarabisch kader. De Koerden en Arabieren zijn elkaars vijanden niet. Zij kwamen beiden als overwinnaars uit de strijd tegen het reactionaire Da’esh en de andere, door het buitenland gesteunde milities. De Koerdische milities veroverden het gebied ten noordoosten van de Eufraat terwijl het Syrische leger er met Russische steun in slaagde om de rest van het land grotendeels terug onder hun controle te brengen. Onderhandelingen werden gevoerd tussen beide partijen om de eenheid in het land te herstellen. Het spanningsveld tussen het streven naar een sterke centrale staat van de Arabische nationalisten en de autonome, lokaal verankerde gemeenschappen met ruimte voor de eigen taal en cultuur van de Koerdische nationalisten is reëel, maar daarom niet onoverkomelijk en mogelijk zelfs complementair.

Turkse despoten

Om in het kort meer te weten te komen over Turkije en wat zich daar heeft afgespeeld in de laatste eeuw heb ik het boek van Betsy Udink, ‘Meisjes van Atatürk, zonen van de sultan’ gelezen. Een eeuw vol despoten: Enver Pasja, medeverantwoordelijk voor de Armeense genocide, Mustafa Kemal Pasja (Atatürk), die het land met harde hand seculariseerde, Fethullah Gülen, invloedrijk leider van een machtige islamitische sekte, Abdullah Öcalan, de Koerdische Stalin en dan nu president Recep Tayyip Erdogan, 'de Gekozen Sultan'. Naast al het geweld van deze mannen beschrijft Udink ook het warme, gastvrije Turkije, het Anatolië waarnaar je direct op reis zou willen.

Dit fragment gaat kort in op de geschiedenis van de Turkse Koerden.

“De Britse reiziger David Fraser bezocht vóór de Eerste Wereldoorlog de Koerdische gebieden – toen nog niet gescheiden door Turkse, Iraakse en Syrische grenzen – en schreef: ‘In de bergen van Koerdistan is iedereen rover. De ağa’s van de stammen persen iedereen af die door hun territorium reist. De kleine man moordt en doodt als het hem zo uitkomt. De mensen leven in zulke ontoegankelijke gebieden dat de Turken geen gezag over hen hebben.’ De Ottomanen hadden deze toestand voor min of meer vanzelfsprekend gehouden, maar dat veranderde toen de Jong Turken aan de macht kwamen. Allereerst vreesden zij voor verdere afbrokkeling van het Ottomaanse Koerden en zetten hen tot opstand aan. Om die gevaren in te dammen roeiden de Jong Turken de Armeniërs uit, deporteerden ze de Koerden naar andere delen van het Rijk en gaven ze de vrijgekomen dorpen en velden aan Turkse vluchtelingen uit de Balkan en de Kaukasus. Het oosten en zuidoosten zouden op die manier vanzelf islamitisch en Turks worden. Koerden werden niet fysiek vernietigd, maar hun werd hun identiteit en hun taal afgenomen. Dat was het idee achter de verspreiding van Koerden over het land: nergens zouden ze meer dan vijf tot tien procent van de bevolking mogen vormen. Het ideaal van de Jong Turken was een nieuwe maatschappij, één waarin alle inwoners Turk waren, zich Turks voelden en één taal spraken: het Turks. Het turkificeren leidde tot gruwelijke uitwassen, opstanden, nieuwe en excessievere repressie, en opnieuw verzet. Pas tussen 2013 en 2015 was het dankzij het Imralı-proces redelijk rustig in Turks Koerdistan. Maar door de geopolitieke gebeurtenissen in het Midden-Oosten voelden Turken zowel als Koerden zich gedwongen de oorlog te hervatten.” (p. 97/98)

Interview met de schrijfster Betsy Udink,  De scriptor in gesprek met..., 19 december 2015