#20ste eeuw

Lokaal nieuws: 'Doet en ontmoet Posthuis op pad'

MIDDENMEER – Elke 1e en 3e donderdag van de maand kunt u in het Posthuis te Middenmeer terecht voor de Doet& Ontmoet van Wonen Plus Welzijn om koffie te drinken en van elkaar weten hoe het in ons dorp gaat. De 3e donderdag is er Repaircafé, waar graag gebruik van wordt gemaakt. Eens in het jaar organiseert men een uitje naar een locatie in de omgeving. Dit keer had men de Museumboerderij in…

Gevonden door Jelle Van Heck Materiaal: koperlegering Diameter: 17 mm Gewicht: 3,7 gr Voorzijde: klimmende leeuw naar links Keerzijde: ★ ★ ★ J . F Jules kwam rond de eeuwwisseling in het bedrijf van zijn vader August (Francois Auguste). August gebruikte A. Fonson voor zijn knopen. Maar van zodra Jules in het bedrijf kwam gebruikten ze Fonson & Co. Toen vader August stierf kwam Jules in 1920 aan…

Gevonden door David Vandenbussche Materiaal: nikkel Diameter: ?; uitgifte: 18 mm Gewicht: ?; uitgifte: 2,5 gr Info: In omloop van 31 – 12 – 1921 tot 08 – 05 – 1953 Albert I van België Referentie Gedetermineerd op facebook

Gevonden door Jelle Van Heck Materiaal: koperlegering Diameter: 20 mm Gewicht: 1,75 gr Referentie Gedetermineerd door Jelle Van Heck

De laatste keizer van Duitsland  

De biografie van keizer Wilhelm II van John Röhl is een belangrijke bijdrage aan het debat over de rol van de keizer als oorzaak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Ik lees het boek, een samenvatting van de 4000 pagina’s tellende biografie. In het voorwoord over Wilhelm en zijn rol als ‘Kriegshetzer’:

Saint-Germain-des-Prés

Eén van de vele pareltjes in het boek ‘Parijs na de bevrijding’.

“De jeugd van Saint-Germain leefde op koffie, sandwiches, sigaretten, goedkope wijn en kleine leningen van vrienden. De mannen waren te herkennen aan hun geruite overhemden, kortgeknipte kapsels en gymschoenen – afgekeken van de Amerikanen. De Schotse ruit was populair midden jaren veertig; en in de koude winters na de bevrijding had de canadienne – een vilten jas, bedoeld voor houthakkers – als voordeel dat hij zowel warm was als er proletarisch uitzag. De meisjes droegen hun haar niet langer hoog opgestoken boven hun voorhoofd; een pony was in de mode en de rest van het haar hing lang en sluik langs het hoofd. Strak zittende topjes en truitjes met col, korte zwarte rokken en balletschoentjes maakten de outfit af. Na 1946 werd zwart voor zowel mannen als vrouwen meer en meer de modekleur.” (p. 370)

Video:  Jacques Helian et son Orchestre A St Germain Des Prés

‘on ne parle que de Dior’

Een veelzijdig boek ‘Parijs na de bevrijding’ van  Antony Beevor en  Artemis Cooper. Vele aspecten van het leven in Parijs vlak na de oorlog komen aan bod, zo ook de verschillende ‘maisons de couture’. In februari 1947 vindt de show plaats van de nieuwe modeontwerper Christian Dior.

“Om halfelf zaten de salons stampvol en kon de show beginnen. Na zijn gasten begroet te hebben, trok Dior zich alleen terug in zijn kantoor om daar zijn zenuwen te verbijten, zo ver mogelijk van de catwalk vandaan. Het eerste model dat opkwam was zo van slag dat ze struikelde; eenmaal van het podium af huilde ze onbedaarlijke, zwarte mascara-tranen, en was ze niet meer in staat om opnieuw de catwalk op te gaan. Maar elke nieuwe jurk die werd getoond werd met ademloze bewondering en applaus begroet. Telkens kwam een van zijn werknemers Diors kantoor binnenstormen om alle successen te melden; maar hij kon nauwelijks geloven wat er zich had afgespeeld – pas toen hij tevoorschijn kwam en een daverende, staande ovatie kreeg drong het tot hem door. Carmel Snow van Harper’s Bazaar was een van de grootste enthousiastelingen. ‘Uw jurken hebben zo’n new look!’ riep ze uit – en zo werd de term geboren. De kleren zagen er eenvoudig uit, maar zaten enorm complex in elkaar. De beroemdste outfit uit zijn eerste collectie was Bar, bestaand uit een wit jasje van shantoengzijde, ingesnoerd in de taille en wijduitstaand rond de heupen, boven een wijde zwarte plooirok. Diors favoriete jurk was echter Chérie: onder een strak lijfje en smalle taille bestond het rokgedeelte uit meters en meters witte faille. Het gerucht ging dat Diors financier, Marcel Boussac, Dior had aangespoord tot dit extravagante stofgebruik, om zo de verkoop van zijn textiel een boost te geven. Dior ontkende dat altijd met klem, en wees erop dat Boussac vooral in katoen handelde – materiaal dat hij nauwelijks gebruikte. De show had ongelooflijk veel impact, en die strekte veel verder dan de modewereld alleen. Een vaste bezoeker van de Jockey Club, M. de Lasteyrie, merkte op dat nooit eerder de naam van een couturier ter sprake was gekomen op de club, in al die veertig jaar dat hij al lid was niet, maar nu ‘on ne parle que de Dior’.” (p. 307)

Uit ‘Brief History of Women’s Fashion – The 1940s’: