Compromissen sluiten of juist niet?
Etten-Leur, 8 februari 2017
In natuurbeschermingsland is de nodige commotie uitgebroken tussen diverse stichtingen die zich afzetten tegen knuffelfarms (plaatsen waar je als toerist kunt knuffelen met wilde dieren, vaak leeuwen) en het daaraan verwante canned hunting. Aanleiding is de vorming van een werkgroep in Zuid-Afrika, de ‘captive carnivore working group’. Hierin zijn diverse organisaties aangesloten met zeer uiteenlopende doelstellingen. Zoals Campaign Against Canned Hunting (CACH), een partij die zich altijd sterk heeft afgezet tegen knuffelfarms. Maar in de werkgroep zijn ook organisaties aangesloten die dit knuffelen juist aanbieden. Zoals Lion and Safari Park, 1 van de grootste knuffelfarms in Zuid-Afrika. Enkele andere organisaties die aangesloten zijn in deze werkgroep zijn de African Lion Working Group (IUCN) en WAZA (World Association of Zoos). Het is een pikante samenwerking, to say the least…..
Afbeelding: deelnemers in de captive carnivore working group
Het initiatief ontstond toen Lion and Safari Park op haar besluit terugkwam niet langer knuffelmomenten met leeuwenwelpen aan te bieden aan toeristen. Ze waren hiermee gestopt maar merkten vervolgens dat hun inkomsten hierdoor drastisch achteruit liepen. Zij benaderden vervolgens diverse stichtingen die lobbyen tegen knuffelfarms. Lion and Safari Park gaf hierbij aan dat ze echt wel wilden stoppen met de knuffelmomenten maar dat zij de enige waren. Andere partijen blijven dit soort excursies aanbieden. Dus wilde Lion and Safari Park een gezamenlijk initiatief met als doelstelling dat in de toekomst weliswaar al dit soort activiteiten stopt, maar dan wel door iedereen tegelijk.
Natuurbeschermers weigerden in te gaan op het aanbod van Lion and Safari Park. Alleen CACH ging erop in. Zij brachten ook aan dat ze wilden komen tot een werkgroep. Bestaande uit allerlei partijen, variërend van voor- tot tegenstanders van knuffelfarms. Belangrijk speerpunt van CACH voor het vormen van deze werkgroep is dat zij met alle partijen wil komen tot een regulering van de industrie. Tegelijkertijd stelt ze dat ze nog steeds als uiteindelijke doelstelling heeft de industrie op te doeken. Aldus CACH:
‘Other than a provincial Ordinance in one of the nine South African provinces, there is no control over the interaction between animals and the public. Cub petting thrives in a vacuum where animal welfare regulation should exist. The Captive Carnivore working group decided at its first meeting to draft a management plan to submit to government which will fill that vacuum and introduce animal welfare into all animal aspects of lion farming and cub petting’.
‘Let us be clear about this issue. CACH continues to campaign vigorously in more than a dozen countries for tourism and volunteer operators to withdraw their support for facilities that offer cub petting’.
CACH kiest dus voor het gesprek, de dialoog. Ze bewandelt hiermee de pragmatische weg. Ze stelt dat knuffelfarms weliswaar gestopt zouden moeten worden maar dat dit nog wel even kan duren. Zeker omdat de Regering van Zuid-Afrika niet echt stappen onderneemt dit soort wantoestanden te stoppen. Doordat de overheid helemaal niet betrokken is, zijn er ook geen regels en wetten voor de dieren op knuffelfarms. Het dierenleed is hierdoor onvoorstelbaar. CACH wil dit, samen met de industrie zelf, aanpakken. En gezamenlijk druk uitoefenen op de Regering om hen zo te dwingen te komen met wetten ten aanzien van de gefokte leeuwen op knuffelfarms. Tegelijkertijd zal CACH zich nog steeds inspannen om de industrie te stoppen. Voor hun motivatie volg deze link, http://www.cannedlion.org/blog/cub-petting-and-animal-welfare-in-sa
Afbeelding: knuffelfarms, plaatsen waar toeristen kunnen knuffelen met jonge roofdieren zoals leeuwen, zijn nog steeds booming business in Zuid-Afrika
 Andere stichtingen die zich afzetten tegen knuffelfarms, zoals Blood Lions, reageerden furieus. Ze stellen;
'In light of recent statements in the media suggesting regulation of cub petting should be considered, Blood Lions believes it is important to reiterate our stand in this regard. Along with the predator conservation community, the hundreds of highly regarded responsible and ethical tourism operators around the world and SA Tourism, we believe there is no place for tourism activities promoting the exploitation of animals.
The links between the breeding farms, the petting and walking facilities, canned hunting and the lion bone trade are clear. To be suggesting that these activities should be regulated rather than stopped, is short-sighted and irrational. It gives the green light to exploitation and would be a reversal of the gains achieved over the last decade..' Blood Lions.
Zwart of wit Het is typisch voor mensen denk ik. Iedereen heeft zijn of haar waarheid en gaat daardoor leiden aan tunnelvisie. Dat gebeurt dus ook in natuurbeschermingsland. Het zou me niet moeten verbazen maar dat doet het toch. Simpelweg omdat we als natuurbeschermers in mijn ogen niet staan voor onszelf of onze emoties. We staan voor de dieren. Althans, dat zeggen we. Maar dit geeft dan ook de verantwoordelijkheid dat we altijd vooral moeten kijken naar wat goed is voor de dieren. Mij lijkt het dat het in ieder geval niet goed is dat organisaties die feitelijk hetzelfde doel nastreven, over elkaar heen buitelen om elkaar te veroordelen.
Dieren zijn overgeleverd aan mensen. En wij natuurbeschermers stellen dat wij aan hen, zonder stem, een geluid willen geven. Maar intussen verspillen we die stem doordat we elkaar afbranden. Blood Lions, middels hun statement, brandt CACH volledig af. Vele andere stichtingen doen hetzelfde. Hun volgers veroordelen vervolgens CACH en knopen ze aan de hoogste boom. Die volgers gaan er even aan voorbij dat CACH de eerste organisatie wereldwijd was die een strijd begon tegen knuffelfarms en canned hunting. Nog sterker: CACH verzorgde bijna de gehele input aan kennis die in de documentaire Blood Lions gebruikt werd. Het applaus was echter niet voor CACH. Maar voor Blood Lions. En nu worden voormalige bondgenoten dus opeens vijanden. Zwart vs wit. Geen ruimte voor grijs. Geen ruimte voor compromis.
Wat jij persoonlijk voelt, is niet relevant……. Ik zeg altijd dat er een persoonlijke Simone is en een SPOTS Simone. De persoonlijke Simone heeft sterke meningen over van alles. Om maar eens wat te noemen: jagers zijn moordenaars, boeren die ‘mijn’ katten afschieten zijn klootzakken, deze boeren en jagers zouden allemaal zelf doodgeschoten moeten worden, dieren hebben rechten zoals mensen, mensen zijn het probleem en niet dieren dus in mijn optiek zou de wereldbevolking drastisch uitgedund mogen worden en knuffelfarms moeten morgen verboden worden. Redelijk compromisloos dus die ‘persoonlijke’ Simone.
De SPOTS Simone is pragmatischer. Door de jaren heen heb ik geleerd dat mijn perfecte, gedroomde wereld niet bestaat. Het zal altijd zo zijn dat mensen zichzelf belangrijker vinden dan dieren. Daar gaat een kleine minderheid van dierenliefhebbers niets aan veranderen. De wereldbevolking groeit en al die mensen willen een goed leven. And who can blame them? Het is makkelijk lullen vanuit mijn luie en luxe zetel in Nederland dat de rest van de (arme) wereld het allemaal anders moet doen.
Ik moet dus leven met de realiteit van vandaag. En dat is dat dieren, waaronder ‘mijn’ katten, alleen nog verder in de verdrukking zullen komen. Om het nog erger te maken: veel van ‘mijn’ katten leven op het land van boeren en die kunnen feitelijk alles doen met die dieren. Ik kan wel roepen dat ze ‘met hun poten van mijn dieren af moeten blijven’ maar ik denk niet dat ze hiernaar zullen luisteren. Nog sterker; hoe meer je je afzet tegen deze mensen, hoe meer afschuw je als dierenliefhebber bij hen oproept. En daar betaalt slechts 1 iemand uiteindelijk de prijs voor. En dat is het dier waarvan we allemaal zeggen dat we daarvoor staan. Emotioneel van alles roepen is wellicht dus fijn voor onze gemoedstoestand maar, zo vraag ik me af, helpen we daarmee de dieren?
Afbeelding: dieren zoals leeuwen, komen regelmatig op boerenland en daarmee in conflict met mensen. In het algemeen is het zo dat boeren deze dieren mogen doden als het ‘probleem’dieren zijn
Ik denk dat het essentieel is om juist met je tegenstanders, zoals boeren en jagers, te praten. Jagers begrijp ik niet, ik vind het over het algemeen gefrustreerde moordenaars. Maar er zijn gebieden in de wereld die juist bestaan gratie jacht. Vervelend maar waar. En knuffelfarms werken op mij als een rode lap op een stier. Van mij mogen ze morgen dicht. Maar de realiteit van nu is dat knuffelfarms niet morgen gesloten zullen worden. Daar zullen we nog een lange weg in moeten afleggen. Wat doen we tot die tijd? Laten we de dieren die nu geëxploiteerd worden, over aan de willekeur van de fokker? Die gefokte leeuw op een knuffelfarm zal dat vast waarderen: de wetenschap dat we hem willen bevrijden van zijn vreselijke bestaan. Maar helaas, tot die tijd, moet hij zijn tijd maar uitzitten…… ?
Natuurlijk moet je blijven dromen over die utopische wereld. En er naar blijven streven die wereld wel te bereiken. Er is geen groter dromer dan ik. Maar voor nu is die wereld er even niet. Weigeren dat in te zien, is in mijn ogen niet alleen dom. Het is vooral niet goed voor de dieren waarvan we zeggen dat we daar zo van houden……..Â
Hou je vrienden dicht bij je, maar je vijanden nog dichter bij Ik snap persoonlijk dus zeker de commotie rondom het plan van CACH. En als ik naar mijn persoonlijke mening kijk, denk ik: what the fuck are you doing!? Je moet niet met ze praten, je moet ze bestrijden. Maar als ik enigszins afstand neem, weet ik ook dit.
De Regering van Zuid-Afrika is er niet bij gebaat deze knuffelfarms te stoppen. Juist door hun recente voornemen, het willen exporteren van 800 (gefokte) leeuwen skeletten naar Azië, zijn ze gebaat bij het doorfokken van leeuwen. Het knuffelen met deze dieren door toeristen is een essentieel onderdeel in deze hele industrie. Van de Regering in Zuid-Afrika valt dus geen steun te verwachten.
Afbeelding: er is grote vraag naar leeuwenbotten vanuit Azië. Daar worden ze verwerkt in de traditionele farmacie. Leeuwenbotten zouden, net als tijgerbotten, heilzaam zijn tegen allerlei kwalen. De Zuid-Afrikaanse Regering wil daarom jaarlijks 800 leeuwen skeletten van gefokte leeuwen exporteren naar Azië.
En daarmee zit je wel met het gegeven dat er op dit moment heel veel gefokte leeuwen (duizenden) leven op knuffelfarms. Er is geen enkele wet die deze dieren beschermd. Er zijn geen regels ten aanzien van de ‘knuffelduur’. Wat betekent dat een leeuwenwelp dag in, dag uit, uur in, uur uit, wordt vastgehouden door hysterische toeristen. Vaak heeft dit ernstige gevolgen zoals haaruitval door de stress. Er zijn geen regels over minimale voeding zodat veel leeuwen ernstig ondervoed zijn. Er zijn zelfs geen regels over verschoning van water. De leeuwen zijn volledig overgeleverd aan de goodwill van de fokkers.
Je zou denken dat andere dierenbeschermingsorganisaties, die zich inzetten voor dierenleed zoals hier de Dierenbescherming, hieraan iets zouden proberen te doen. Helaas. Iedereen vindt er van alles van maar niemand trekt zich het lot van deze gefokte leeuwen aan. Iedereen vindt dat de faciliteiten gesloten moeten worden maar wat we moeten doen tot die tijd, daar hebben we geen antwoord op.
Ik vind het besluit van CACH daarom moedig. Er is een bekend spreekwoord ‘Hou je vrienden dicht bij je, maar je vijanden nog dichter bij’. En daar kan ik me wel in vinden. Je vijand nog verder van je verwijderen, leidt tot niets. Het zorgt voor verdere vervreemding en verharding. En dit gaat in mijn ogen ten koste van de dieren. Hoezeer het soms ook tegen je hart ingaat, ik denk dat je niet altijd kunt handelen vanuit je emoties. En soms zul je moeten samenwerken met je ‘vijanden’ omdat je voor een bepaalde tijd, hoe krom het ook mag klinken, wederzijdse voordelen kunt hebben van zo’n samenwerking. Â
Een slag verliezen om de oorlog te winnen Natuurlijk wantrouw ik knuffelfarms zoals Lion Park. Ik denk echt niet dat dit park als overtuiging heeft dat zij knuffelmomenten moet stoppen. Ze verdient daar immers te veel geld mee. Maar goed; als zij voor nu een bondgenoot kan zijn om de grootste wantoestanden (het dierenleed) in knuffelfarms in te dammen, moet je dat dan laten liggen? Het is dan aan CACH en andere organisaties waaronder ook SPOTS, om de lobby en druk op de Regering van Zuid-Afrika en de toeristenbranche te blijven opvoeren. En zoals gezegd: CACH spreekt duidelijk uit dat dit haar uiteindelijke doelstelling is; de opdoeking van knuffelfarms.
Maar soms moet je een slag verliezen om een oorlog te winnen……
