#kitapblog

" Yargılamanın ortasında merhameti hatırladığı için Yaradanım'a teşekkür ediyorum. Boynumu eğiyorum ve bana bugüne kadar sürdüğümden daha saf bir hayat sürecek gücü vermesi için Kurtarıcım'a yalvarıyorum."

Kitap bir kare ise film onun içindeki yuvarlak ,kenarlar boş kalıyor.

Kitabı okurken insan hep bu satırları düşünüyor aslında. Kaçımız mutlu olduğu an sonuna kadar yaşıyor, kaçımız o mutlu olduğumuz o belki birkaç dakika, belki birkaç yılı tam anlamıyla mutlu geçirebiliyoruz. Zaman geçiyor, mevsimler, insanlar değişiyor ama belki de bazılarımız yıllardır o mutlu olduğu birkaç dakikada tıkılı kaldı. Tıpkı Kemal’in 9 yıl boyunca etrafındaki tüm insanlara rağmen Füsun’la geçirdiği 44 güne tıkılı kalması gibi. Bu gönderiyi gördüğünüz anda durun ve düşünün. Lütfen, biraznefesalın.

Severken sevilmenin