#kgar

i love the kwon twins so bad it hurts 😔😔💔💔

Dilersen bir resim yazısı ekle. demiş tumblr. dileyeyim bari. nafiye diye çok tatlı bir arkadaşım var, beni taglemiş. kurallar tükenmez kalemle hiç düzeltme yapmadan bir şeyler çizmek ve kenarına el yazınla bir şeyler yazmak. buyrun bu da size en eski karakterlerimden dilek. geçenlerde diana'yı çizmiştim, dilek de eksik kalmasın.

bu da size bir başka drawr karalaması. elif.

tüm bu ıvır zıvırla spamlenmeniz nasıl bi duygu acaba.

Dilek atkısını çıkarıp sandalyesinin arkasına astı, onlar daha oturmadan kafeyi işleten adam yanlarında bitip kendisini şık sayan bir garson selamlaması yaptı.

-Arzunuz?

Dilek çoktan oturmuştu, Diana hâlâ ağır ağır montunu, atkısını, beresini, eldivenlerini, kışın ona zaman tanımak için sağladığı ne kadar yük varsa onları çıkarıp teker teker uygun birer yere yerleştirmekle meşguldü. Gözü arkadaşının yavaş hareketlerini izlerken

-Biz biraz düşünelim, dedi Dilek.

Adam başını yana eğdi, bir eliyle yine oldukça kontrollü bir jest yaptıktan sonra

-Elbette, bir bakın bakalım, deyip gitti.

Hareketlerinin üzerinde çalışılmışlığına rağmen sempatik buldu adamı Dilek.

-İlk defa geliyorsun buraya değil mi? dedi sonunda bütün eşyalarının ardından kendisi de yerini bulmuş olan arkadaşına.

Diana hızlıca başını salladı. Devrim içeri girdi. Gelir gelmez de küt diye ikisinin arasındaki bir sandalyeye çöktü, oturduğu yerde biraz kaykıldı, masanın altından ayaklarını dümdüz karşıya uzattı, kafasını montunun yakasına gömdü. Kısa bir sessizlik oldu.

-Ben meyve sularını sevmiştim buranın, dedi Dilek gülümseyerek, bir Diana'ya bir Devrim'e bakıyordu, sonra gözlerini müşterilere menü verilmediği için tezgahın arkasında yukarıya asılmış olan tahtaya dikti, seçenekleri oradan arkadaşlarına okumaya başladı.

-Çok küçük değil mi? diye böldü Diana birden.

-Kupalar mı? dedi Dilek şaşırarak, şimdi Diana'ya dönmüştü.

-Hayır, dükkan. Herkesle dip dibeyiz sanki. Herkes herkesin ne konuştuğunu duyuyor. Çalışanlar...

Dilek gülümseyip elini yanağına dayadı.

-Üç kişi var çalışan zaten topu topu.

-Evet, onu diyorum. Çok küçük.

Devrim ikisine de bakmıyordu, montu hâlâ üstündeydi, kafası hâlâ yakasına gömüktü ve gözleri masanın üzerinde bir noktada sabitlenmişti. Gülümsemeyi kesti Dilek. Ellerini birbirine sürtüp dudağını yaladı.

-Bilmem, dedi sonunda. Belki. Başka bir yere mi gidelim?

Şimdi üçü de masaya bakıyordu.

-Yoo, dedi Diana birkaç saniyelik bir durgunluktan sonra. Geldik artık, gerek yok.

-Şirin bir yer, beğenirsiniz sanmıştım.

Devrim ilk defa konuşarak araya girdi boğuk bir sesle:

-İyi işte.

Sustular.

Birazdan aynı adam geri gelip aynı tiyatral tavırlarıyla hafifçe öne eğildi: