#katnsey

Εικαστικές Καρέκλες, άνοιξη 2019, Worcester Art Museum

Feed

the monster that lies underneath the white tree

In the tree

In the tree hollows, its red big eyes are boiling like warm hearts forged with a violent hammer

With the invitation of a war, they will carry you heavily in their arms along the Shallow Valley

Their spiteful mercy is a promise, they shall release your blessings like Jokers in the cards

In this Nuthouse, you will be the king

Ζω την εποχή της φτήνιας 

διανύω την περίοδο του φασισμού

πέρα από τα όσα κυριολεκτούν σε αυτές τις προτάσεις,

εγώ κυριολεκτώ σε χειρότερα βάθη: θυμίζει κάπως ανθρώπινο ψυχικό πάτο.

Και η εμπειρία,

η μεγαλύτερη πόρνη.

Πουλάς μικρά κομμάτια του είναι σου για λίγη 

περιέργεια, ψυχανάλυση, ελπίδα, τις λεπτές γραμμές ανάμεσα στην ομοιότητα και τη διαφορά.

Άκου εμένα που το είδα, το μύρισα, το ακούμπησα, -δεν τ’ άκουσα, ήρθε αθόρυβα-δεν το γεύτηκα, αυτό έμοιαζε από την αρχή με πολυτέλεια.

Άκου, δεν υπάρχει πορεία ή κάθαρση

δεν υπάρχει καν τέλος 

ή δομημένη αρχή.

Η φτήνια

πρόσωπο δεν έχει

μονάχα αναλαμπές συνείδησης και απορίας άξιες συνδέσεις.

Η φτήνια,

κολλάει πάνω στο δέρμα σου σαν τη βδέλλα, επονομαζόμενη σπάνιο κόσμημα.

Μα δεν παύει να είναι μονάχα αυτό: ένα κόσμημα.

Κοσμήματα εγώ δεν τους θέλω τους ανθρώπους μου

και τη φτήνια τους να την παραδέχομαι δε θέλω.

Μα έτσι όπως καταλήγουν οι συρμοί των ιστών των πράξεων μας,

πρέπει αυτόν τον κόμπο από το λαιμό μου να σπάσω

γιατί φίλε μου, το βάρος της φτήνιας ανήκει σε αυτόν που την κατάπιε.

Κι όσο για το φασισμό

αυτός έγκειται στην αποδόμηση της ουσίας

που θέλει τον πόνο να κόβει και να ράβει ανθρώπινα status quo 

Ξεσήκωσε όποιο χρώμα της παλέτας γουστάρεις μωρό μου

-δε θα μου αρέσει

      όπως σου αρέσω εγώ

Σκίσε, με τις ξινές γλώσσες των μολυβιών σου, όσους καμβάδες θέλεις αγάπη, μέχρι να πετύχεις το αριστούργημα

     δε θα έχει, ούτε ένας, μία χροιά του γέλιου μου, να ξέρεις

Αναμείγνυε τρέλα με πλάγιους συλλογισμούς σε πλάγιο λόγο, σε ορθή γωνία, σε παθητική φωνή

-το πλατάγισμα της γλώσσας μου δεν το αποτυπώνεις με κανένα θεό, το πάθος που ρέει σαν τα λιωμένα χρώματα κάτω από τα πινέλα σου, την ορθότητα της τρέλας μου, σε καμιά εποχή η ζωγραφική σου δε θα είναι αρκετή για τη μουσική που σου αρέσει

-όταν με ακούς να γελώ

-όταν με τσακώνεις να σπαράζω σαν το ψάρι έξω από το νερό γιατί με στεναχώρησε η αγένεια του γείτονα

-όταν το γέλιο μου είναι κοφτό και η γκρίνια μου μακρόσυρτη

-όταν τα φωνήεντα, τα σύμφωνα και τα φωνήματα μου διεκδικούν μία παρουσία στην παρέα, γιατί η μαμά με έμαθε να είμαι το επίκεντρο

-όταν τα χέρια μου παράγουν συρσίματα και συρίγματα στις ξύλινες επιφάνειες, γιατί ο μπαμπάς με έμαθε να κινώ τα νήματα

-όταν νιαουρίζω πονηρά κι όταν γαβγίζω γλυκά

       τις μέρες που ήχος δε βγαίνει από τα χείλη μου 

       τότε θέλω να γουστάρεις τη ζωγραφική σου μωρό

Για να δώσεις και σε εμένα και στα ξεραμένα μου χείλη

Στην εποχή των σκουληκιών

έβγαλες φτερούγες

-ίσως να ξεβρωμιζέριαζε λίγο ο τόπος αν το καλοσκεφτείς

θα τα τσιμπούσα με το μυτερό μου ράμφος, να έτσι, κι έτσι κι ετσι

μέχρι το σύρσιμο να γίνει κουκούλι και το κουκούλι, - δανεικά τα φτερά μου- πεταλούδα

Κι έπειτα με λέτε ρομαντικό.

Πόσοι ρομαντικοί χωράνε σε μια άρνηση;

Γέμισε ο τόπος σκουλήκια.