#karitsa

The search began in the early 1990s when Dimitris Katsambis, a resident of Adelaide since childhood, wanted to find out more about his grandfather who was born in Karitsa, a village in the Parnon Mountains in the southern Peloponnese.

It was a difficult enough quest in the days before the internet but, over the years, Mr Katsambis’ original inquiry has grown into a website that includes the stories of other families in village with more than 45,000 entries from descendants spread across the planet.

Those early efforts have evolved into the Family Trees of Southern Parnon website (https://karitsa.tribalpages.com/ and on Facebook) which was launched in 2002. The team now includes Mr Katasambis, Stelios Hagias (coordinator) based in Adelaide, Giannis Gavriil in Greece. Gregory Kontos in the US, as well as Thanasis Stamatopoulos and Nikolaos Kalkanis.

“The village is a community that is spread throughout the world. We are getting information about the village from the UK, USA, Germany, South Africa and Australia” said Mr Katsambis, a retired teacher. Along with his role on the website, he is also the editor of the blog Karitsioka Nea.

Σε ευχαριστώ:

που οταν δεν ήμουν στα καλύτερα μου καθοσουν με τις ώρες και προσπαθούσες να με πείσεις πώς όλα θα πάνε καλά.

για αυτές τις υπέροχες τρυφερές αγκαλιες που μου προσφερες στην ανάγκη αλλα και για ένδειξη υπερβολικής αγάπης που υπήρχε μεταξύ μας.

που όταν κάποιος μου την έλεγε παντα έβγαινες μπροστά από εμένα για να με προστατέψεις και με υποστηρίζες.

που με προειδοποιουσες οταν εβλεπες οτι κατι δεν ειναι οπως ηταν πριν.

για τον καθε ενα απο τους τσακωμούς μας. Μου εμαθαν πως να αντιδρω στο μελλον σε παρόμοιες καταστασεις.

που ειχαμε τα δικα μας ψευδωνυμα και κανενας δεν μπορουσε να μας καταλαβει.

που με εκανες να γελαω αφανταστα με το περιεργο αλλα ταυτοχρονως εξυπνο χιουμορ σου.

που με βάση την δικη σου δυναμη, καταφερα να χτισω σιγα σιγα και την δικη μου.

για τα τρια καλυτερα καλοκαιρια που ειχα χαρις εσενα.

για τις βραδιες που καθισαμε και διηγηθηκαμε ο ενας στον αλλον τις πιο ωραιες αναμνησεις που θα μπορουσαμε να εχουμε.

για τα σχεδια που εκανες μαζι μου εκεινο το βραδυ καπου στον Ιούνιο του 19. Ηταν οτι πιο ομορφο εχω νιωσει ποτε στα 16 χρονια που ζω.

για την σχεση που ειχαμε. Γνωρισα μερη του εαυτου μου μεσα απο αυτη και τα αγαπησα στην συνέχεια με καθε τροπο. Ειτε αυτο ηταν πλεονέκτημα ειτε μειονεκτήμα.

για τις φορες που με πληγωσες με τα λογια σου. Μου εμαθαν να πηγαινω παρακατω.

για τις φορες που με εγραφες. Μου εμαθαν πως ο κοσμος αλλαζει τελικα.

για τις φορες που μπαινοεβγαινες στην ζωη μου. Μου εμαθαν πως τα λαθη που κανω θα πρεπει να διορθωθουν.

για τις φορες που μου μιλουσες στα ισα. Ισως να το χρειαζομουν πραγματικα.

που υπάρχεις.

που ησουν μερος της ζωης μου.

που χτισαμε και καταστρέψαμε κατι μαζι.

που εμεινες απλα διπλα μου και δεν με εκρινες απο τα λαθη που εχω κανει. Και ας ειμαστε σαν δυο ξένοι πλεον.

Και τελικα καταφεραμε να κανουμε το ονειρο μας πραγματικοτητα. Εγω και εσυ. Μονοι. Μακρια απο ολους και οι μονοι φιλοι μας οι σκέψεις μας. Σε ενα μερος μαγικο οπως το χαρακτηρισες. 1 μερα του χρονου που ολοι μας εψαχναν αλλα τους γεμιζαμε το κεφαλι με δικαιολογιες. Παραλια, αγκαλια, φιλια ανεξέλεγκτα και μακροβουτια. “Σαγαπαω” μου ειπες και ηταν και το τελευταιο. Σε αγκαλιασα σφικτα και ενιωσα την καρδια σου να χτυπαει δυνατα. Και μειναμε ετσι, αγκαλιασμενοι ωσπου ηρθε η ωρα της επιστροφης.💔

Καμια φορα σκεφτομαι, οτι οι αναμνησεις ή έστω μια αναμνηση, μπορουν και να σε κουρασουν και να σε χαροποιησουν ταυτόχρονα. Οπως εκανες και εσυ με εμενα.

Sid and Nancy. “Πως εισαι;” “Προσπαθω Sid” “Κουραγιο εγω ειμαι εδω. ΠΑΝΤΑ θα 'μαι εδω Nancy...”. Μια απο τις πολλες συζητησεις μαζι σου που εχει αποθηκευτει στην μνημη μου. Μια απο τις συνηθισμενες συζητησεις μαζι σου που ηταν και η τελευταια...

Ειχαμε πολλα να πουμε, να δειξουμε στον κοσμο εμεις οι δυο. Να ονειρευτουμε και να αποδειξουμε οτι μπορούσαμε να νικησουμε το κακο που μας φυλαγε η μοιρα.

Θυμασαι στην εξωπορτα του σπιτιου μου; Το πρωτο μας φιλι. Θυμασαι τις βολτες μας στους δρομους του χωριου; Χερι χερι. Θυμασαι που θελαμε να το κρατησουμε μυστικο; Ολοι μας ειχαν καταλαβει.

Θυμασαι οταν το τελειωσες; Δεν μπορουσα να ανασανω απο την κριση ασθματος. Θυμασαι που εκλαψες; Ηταν για show. Θυμασαι που μου συμπεριφερθηκες σκαρτα; Το καρμα σε προετοιμαζει.

Ολα αυτα, ειναι αναμνησεις. Ξεχωριστες. Αχρηστες. Χαρουμενες. Επωδυνες. Αναμνησεις που μενουν. Δεν ξεχνιουνται ευκολα. Πραγματα που εζησα μαζι σου. Μεχρι και τα ασχημα ναι. Τα εκτιμησα. Ξερεις γιατι; Με εκαναν καλυτερο ανθρωπο. Ανοιξαν τα ματια μου απο εναν κοσμο τοσο σκοτεινο και λυπηρο και καταφερα να απελευθερωθω, χαρις εσενα μικρε μου Sid.

Εσύ κάνεις την αρχή και άλλοι το τέλος.