#kabuk

Biz kabukların çocuklarıyız.

Hayır! Yaralardan bahsetmiyorum.

Topraktan geldik. Yani yerkabuğundan.

Pardon, siz deniz seversiniz bilirim.

Venüs’sünüz. Köpüklü sularda doğmuşsunuz.

Bir kabuğun üstünde kıyıya çıkmışsınız.

Bakın, ortaklaştık yine.

Kabukların çocuklarıyız. Doğurulan veya taşınan.

Öyle ya şu ayak bastığımız, bazen yeşertip bazen kararttığımız, sevinçlerimize ve hüzünlerimize ortak olan dünya da bir kabuk.

Hem Sheakespeare dememiş mi, “Dünya benim istiridyem.” diye…

Dünya istiridyemiz, on binlerce yıldır kabuğu kırılamayan.

Sadece dünya değil, sen de öylesin.

Küçük ve yalanlarla dolu dünyanda bir istiridyesin, kabuğunu kıramadığın.

(Kıramadığımız.)

Ve ben en çok kabuklarını özlüyorum.

Yani vücudundaki yaraları.

Daha çok ruhundaki cerehatları.

Çamurun içinde gizlisin.

Bir kitap okumuştum, altını çizmişim: “İnsan her durumda ıstıraplarından fazlasıdır.”

Değiştiriyorum.

İnsan her durumda kabuklarından fazlasıdır.

Çünkü kabuğun altı hazinedir. Zenginliktir.

Kabuk işte bu gerçeği örter. Filhakika cevheri.

Şu akıl veren kim mi peki? (Yani ben)

Ben baltalıyım.

Aklımla bileyliyorum onu.

Önce kendi kabuklarımı kırdım.

Sonra dünyamın.

Sonra senin kabuklarına denk geldim.

Baltamı taşa vurdum.

Vurdum,

                vurdum,

                               ve vurdum…

Prometheus’un döngüsü gibi.

Cezam buysa çekilecek.

Kabuklar kırılacak,

inciler sevilecek.

Biz kabukların çocuklarıyız.

Kimi kabuğun kendisi

kimi onun kırıcısı.

Bütün fotoğraflar sararır.

Yara kabuk tutar kapanır.

Bir sabah yine taze ekmek ister canın kahvaltıda.

Bir fincan sade kahve.

Demli bir çay ister akşam üstü olunca.

Sokakta mevsimi fark edersin aynada kendini. Önceleri belli belirsiz sonra gamzene kadar gülersin.

Şarkılar mırıldanır, çekmecelerde renkli kalemlerini ararsın.

Kuşlar gelir konar dallarına.

Kırıldığın yerden çiçek açarsın.

Bütün acılar bir gün geçer.

Ya da alışırsın...

Hayata bir fidan olarak gelir , büyüdükçe dallanıp budaklanırız. Her canlı gibi bir gün büyümemiz dururken yaşlanıp yok olmaya doğru evriliriz. Kimimiz bir çınar ağacı gibi yaşar bu hayatı kimimiz bir tarçın. Şimdi tarçın ne alaka diyeceksiniz, biliyorum. Tarçın ağacının önemli olan kısmı kabuğudur. Kabuk bağladıkça soyulur. İşte ben bu hikâyede tarçın ağacıyım. Ne zaman bir şeyleri kapatmaya çalışsam, acılarımdan sıyrılsam gelip kabuğunu kaldırdılar yaralarımın. Bu insan nasıl ayakta kalacak demedi kimse. Zamanla dallarımı kırdılar, daha çabuk kabuk bağlayayım diye.

Onların bilmediği bir şey vardı; Canımı yakanlar o yaralardan kan aktığını göremedi.

Yavaş yavaş ölüp toprak oluşumu izlediler...

kitap ilk sayfalarda biraz daha ağır ilerliyor ama birkaç bölüm okuyup hangi karakter kimdi, meselesi neydi bunu oturttuğunuz zaman orda kopuyor işte. zeynep kaçar 3 nesil kadının hikayesini ilmek ilmek işleyip müthiş bir eser çıkartmış ortaya.