#jeanique

Ongeveer 14 weken zwanger was ik toen de pijn in mijn stuit begon. Ik dacht dat het kwam omdat ik veel gelegen had de eerste maanden vanwege de vreselijke misselijkheid, dus besloot ik wat extra te gaan lopen. Stukje strand, stukje park, hup lekker fit blijven, want nu kon het nog zo zonder buik. Maar de pijn werd erger en verspreidde zich richting m'n billen en m'n bovenbenen tintelden soms. Ik poste iets op m'n facebook over het gevoel in mijn stuit, alsof ik er van een flat op gevallen was, elke keer als ik op wilde staan voelde het alsof ik hem moest breken. "Dat klinkt als je bekken" zei iemand. Meteen heb ik een fysiotherapeut gebeld, ik kreeg oefeningen om de boel sterker te maken en dry needling behandelingen tegen de pijn in m'n billen die steeds heviger werd. Het mocht niet baten. Ischias (beknelling van de grootste zenuw in je lijf, van onder in je rug tot je voet) en bekkenpijn begonnen m'n leven te beïnvloeden. Ik heb het al eens gezegd, pijn verandert je, ik werd er vreselijk chagrijnig van. M'n dagen sleet ik op de bank of in bed, TLC aan, als het echt ondraaglijk werd zocht ik mijn heil in bad, 4 keer per dag. De trap kwam ik met veel moeite op handen en knieën op, soms deed ik er 10 minuten over en in en uit bed stappen werd een soort act waarbij ik eerst langzaam op m'n buik draaide en zo me achterstevoren van bed af liet glijden. Soms jankte ik van frustratie, soms van pijn, ik sloot me op en was niet het leukste gezelschap. Je focust je op de bevalling en belooft jezelf dat het daarna over is. Niet dus. De ischias trok redelijk snel weg, thank god, maar de pijn in m'n stuit en de uitstraling naar m'n benen bleef. Ik kon redelijk zelf voor Flynn zorgen gelukkig, maar daar hield het wel mee op. De rest kwam neer op Emiel. En ik denk dat menigeen gillend gek geworden was, een fulltime baan, een pasgeboren baby en een vrouw die niks kan. Zodra hij thuis kwam ging hij koken en nam hij de zorg voor Flynn over en in de nachten stond hij als eerst naast het bed als Flynn begon te huilen. Geen moment heeft hij geklaagd, geen moment heeft hij mij het gevoel gegeven te falen, waar ik mezelf dat gevoel wel gaf. Hij was er, meer dan dat, hij zorgde dat de boel bleef draaien en daar ben ik hem meer dan dankbaar voor.  Ik heb heel goed beseft hoe zwaar het voor hem moet zijn geweest en nog steeds is, daar ik nog steeds niet ben hersteld. Ik heb me daar ook heel erg schuldig over gevoeld, want niet alleen ik werd beperkt.  De impact werd me eigenlijk gister pas echt duidelijk. Flynn kruipt nu en kan zelf gaan zitten, wat meer mogelijkheden biedt, bijvoorbeeld fietsen. Tijdens m'n zwangerschap ging fietsen redelijk goed, beter dan lopen, dus kocht ik een fietsstoeltje, al waren het maar 10 minuutjes per dag, 10 minuutjes vrijheid, wat heerlijk zou dat zijn.  Ik installeerde het fietsstoeltje op mijn Amsterdamse omafiets en bleek er zelf niet meer tussen te passen. Helaas.  Een moederfiets was het advies, die had meer ruimte tussen zadel en stuurzitje en nog meer handige mogelijkheden. Hoera voor marktplaats en hoera voor Emiel, nog dezelfde avond was ik in het bezit van een moederfiets. Daar gingen we, met zijn drieën, fietsen, ik fietste!  Emiel maakte een filmpje en tijdens het bekijken daarvan vulden zijn ogen zich met tranen. Weinig mensen zullen begrijpen hoe gelukkig ik me voel op dit moment. Hoe vrij ik me voel nu ik even zelf iets stoms kan doen als postzegels halen. Hoe fijn het is om zelfstandig verder dan een straal van 10 minuten om mijn huis te kunnen zonder dat ik erna compleet instort. Niemand begrijpt het beter dan hij. Het feit dat hij huilde zorgde er niet alleen voor dat ik nog meer van hem houd dan ik al deed, maar ook dat ik me besef dat er ergens ook een last van zijn schouders gevallen is. Ik verheug me op de dag dat Flynn en ik hem kunnen ophalen van zijn werk. Wat een geluk. 

Babysteps.     

Er zitten een aantal "smart" standen op de camera die je helpen om in bepaalde situaties makkelijk foto's te maken:

- Nacht - Zonsondergang - Silhouet - Waterval (lange sluitertijd, statief wordt aangeraden) - Panorama - Rijke toon (hogere saturation in de kleuren) - Actie opname (voor snelle bewegingen) - Macro - Landschap (hogere saturation in de kleuren) - Beste gezicht (heb ik nog niet getest, maar ik begrijp dat hij uit uit verschillende foto's     het beste gezicht kiest om samen te voegen tot 1 groepsfoto) - Continueopname (maakt 4 foto's per seconde) - Beste foto (selecteert het beste gezicht als je een reeks foto's maakt) - Gezichtscorrectie (corrigeert oneffenheden in het gezicht, het werd een beetje blurry    vond ik niet zo mooi, maar zal ik uitvoeriger testen nog) - Lichtspoor (om foto's van snelwegen te maken bijv. oftewel een langere sluitertijd) - Vuurwerk   Ook kun je je foto en film meteen een effect meegeven (zwart-wit, sepia, je weet wel, het standaard werk) maar hier ben ik nooit voorstander van, want je kunt het niet ongedaan maken.  Daarnaast zijn er nog de standen Automatisch en Expert. Bij expert kun je zelf de sluitertijd, diafragma en ISO waarde kiezen. Je draait daar mee aan ringen, maar ik moet zeggen dat ik het niet prettig vind werken. De witbalans kun je, voor zover ik kan zien, alleen aanpassen als je in expertstand schiet, dat vind ik jammer. De functie zit overigens wel verstopt. Het zou fijn zijn als  ze alle instellingen in 1 scherm stoppen.  

Samsung heeft een scherm kalibratie waar ik niet zo kapot van ben (ik merkte dat ook bij de note 2) je foto's zien er heel scherp en felgekleurd uit op het scherm, maar op andere devices (mijn computer, telefoon en tablet) zijn de foto's veel fletser en minder scherp.  Wat al helpt is bij instellingen> display> scherm-modus de instelling op "standaard" zetten. Ook viel het me op dat je foto er in het opname scherm veel beter uitziet dan uiteindelijk in je mapje, alsof er een onscherpmasker overheen zit. Ik moet wennen aan het grote touchscreen, het is een paar keer voorgekomen dat ik per ongeluk op een knop drukte tijdens het fotograferen. En de camera had van mij een iets betere grip kunnen hebben. Ik hoorde mensen zeggen dat ze hem zo zwaar vonden, maar mijn nikon d700 weegt natuurlijk veel meer, dus ja, als je hem vergelijkt met een iPhone is ie zwaarder.  Wel vind ik de zoomfunctie tof, ook deze zal ik een dezer dagen beter testen. Ik vind het altijd lastig om te oordelen over compactcamera's, ik schiet met een spiegelreflex dus ik weet niet wat een compactcamera hoort te doen. Ik heb een compactcameraatje, een Nikon coolpix, hier ergerde ik me enorm aan de ruis op de foto's. Die ruis heb ik tot nu toe nog niet kunnen ontdekken bij de Galaxy Camera, dat vind ik een plus. Er zullen veel fotografen zijn die hier technisch gezien meer verstand van hebben die veel meer verwachten van een camera in deze prijsklasse (500 euro). Ik ruil mijn coolpix in ieder geval wel in voor de Samsung Galaxy camera. Oftewel, op vakantie en uitjes zal ik er veel gebruik van gaan maken. Binnenkort wat meer beeld. Ik heb in ieder geval wel een snel zelfportretje geschoten die kun je hier zien.

Jeanique on Tumblr - jeanique.tumblr.com

In this second episode of our series on awesome Dutch Tumblr users, we visit photographer and online personality Jeanique, who talks about her stunning self portraits, how she started on Tumblr and the important role internet plays in her personal life.

Stay tuned for the other videos from this series! And want to meet Jeanique in person? Join us at the Official Dutch Tumblr Launch party and meetup, on May 31st!

Coming soon: Awesome Dutch Tumblr Users - a short series

Within the next few days, we will post five great videos here as part of a series featuring Dutch Tumblr users. Inspiring thoughts and insights on how some creative minds in the Netherlands use Tumblr: Ernst-Jan Pfauth, Jeanique, simurai, Imaginenanana and Gaby.

When Jeanique e-mailed me the theme for week 1, I never thought it would turn out to be so suitable for what was going to happen to me during that week. I've literally made this work during my own storm. During a sleepless night, in which I saw my own big dark clouds forming. I was alone and in crisis. Jeanique texted me that night if I was ok and if she and Emiel had to come pick me up. I said I wasn't ok but that I'd rather use this mood to work on the project. She adviced me to use these extreme emotions to create something, anything! "You can do this!", she said.