#janprzemsa

Słowa 'Boże, strzeż mnie od przyjaciół, z wrogami poradzę sobie sam" przypisuje się Armandowi Jeanowi Richelieu, ale nie ma większego znaczenia, czy faktycznie je wypowiedział. Istotne, iż – choć rzecz jasna przejaskrawiając – wyrażają one pewną prawdę. Tę mianowicie, że często największym zagrożeniem dla naszych przedsięwzięć są ludzie przekonani, że wiedzą lepiej jak – oczywiście dla własnego dobra - powinniśmy działać. Niejednokrotnie są przy tym pełni szczerych intencji oraz wiary, że dzieląc się bezinteresownie swoją mądrością czynią nam przysługę, ale to bzdury. Po pierwsze nie są bezinteresowni, gdyż zawsze oczekują – różnych, niekoniecznie finansowych - udziałów w ewentualnym sukcesie, który przecież wtedy będzie także ich zasługą, a po drugie – i ważniejsze – nie są wcale przyjaciółmi. Przyjaciel bowiem to ktoś, kto w ciebie wierzy i jeżeli się potkniesz, bez słowa pomoże się podnieść.

Wspominam o tym dzisiaj, gdyż chciałbym sparafrazować zacytowane na początku powiedzenie uzupełniając, że Boga należałoby raczej prosić o ochronę przed fantastami.

Przyszło mi to do głowy, gdy po raz kolejny przeczytałem całą litanię skarg na Prawo i Sprawiedliwość zakończonych puentą, że najbliższych wyborach nie można już tej partii popierać. Kaczyński bowiem zawiódł na całej linii, gdyż zamiast ple, ple, ple, nie zrobił nic lub wręcz ble, ble, ble, a takiej aberracji nie można tolerować.

Oczywiście szydzę i spłycam, gdyż – nawet jeżeli się z niektórymi z nich nie zgadzam – potrafię przyznać, iż faktycznie zaniechań jest co niemiara i obiektywnie rzecz biorąc jest za co PiS krytykować. Czepiam się więc nie samych żalów lub wręcz ich formy, ale wyłącznie wniosku końcowego. Jeżeli bowiem spojrzymy możliwie obiektywnie na polską scenę polityczną AD2019, musimy uznać, że nadchodzące wybory parlamentarne rozstrzygną się między POKO, a partią Kaczyńskiego.

Jasne, wiele się może jeszcze wydarzyć, ale z bardzo wysokim prawdopodobieństwem, walka o władzę rozegra się właśnie miedzy nimi. Czego zatem może oczekiwać znajdująca się w opozycji i ciesząca się mniejszym poparciem od PiS Platforma? Jeżeli już nie bezpośredniego poparcia, to przynajmniej tego, by ludzie gotowi zagłosować na Prawo i Sprawiedliwość zabrali sami sobie dowód zostając w domu lub postawili krzyżyk przy jakimś planktonie politycznym, który w najlepszym razie będzie strzelał korkami z Sowietskoje Igristoje na wieść, że całe dwa miejsca w ławach sejmowych czekają na niego otworem.

Można więc napawać się swoją wyższością moralną i z grymasem słusznego obrzydzenia na twarzy wymieniać, dlaczego PiS zawiódł i co powinien był zrobić, by nie stracić zaufania ludzi prawych i uświadomionych, a skoro jednak zaprzepaścił pokładane w nim szczere nadzieje stwierdzić, że pozostaje już tylko –  wiadomo, z żalem – olać wybory albo zagłosować na Prawdziwie Propolski Patriotyczny Plankton Bogoojczyźniano -Narodowy. Można, ale w gruncie rzeczy jest to nic innego jak stwierdzenie: po nas choćby potop, ale duma i miłość własna naprawdę nie pozwalają, by w imię jakiegoś ździebko wyższego celu iść na kompromis z fantasmagoriami o partii godnej tego, byśmy ją popierali.

Mowa nienawiści to według definicji – z grubsza i w uproszczeniu - negatywne emocjonalnie wypowiedzi powstałe wskutek uprzedzeń. Ujmując rzecz jeszcze zwięźlej, jest nią tak zwany hejt, czyli modny ekwiwalent właśnie słowa nienawiść, które to – ku mojemu obrzydzeniu, gdyż jest to wyjątkowo prymitywna kalka z języka angielskiego – stosują w dyskusjach wszyscy od lewa do prawa. Mowa nienawiści jest zatem hejtem. Konotacje z nią związane są w sposób oczywisty negatywne. Epitet hejter stał się tym, czym jeszcze do niedawna było słowo faszysta, a więc praktycznie najgorszą z powszechnie stosowanych i tolerowanych etykiet, jakie można komuś przypiąć w debacie publicznej. Rzecz jasna oskarżenia o szerzenie takiej mowy są domeną szeroko rozumianej - zawsze szczodrze i chętnie odżegnującej oponentów politycznych od czci i przyzwoitości (bo przecież nie wiary) lewicy - ale i druga strona – nazwijmy ją w uproszczeniu i odrobinę kpiąco „prawą” - nie pozostaje dłużna. Tak samo mnoży przykłady wypowiedzi dalekich od chociażby tylko neutralnego zabarwienia emocjonalnego głoszone przez zawsze we własnym mniemaniu pokojowo nastawioną i tolerancyjną lewicę. Jednym słowem mowa nienawiści stała się narzędziem obosiecznym i bardzo skutecznym, albowiem oskarżony o jej krzewienie automatycznie się broni wiedząc, że przypisanie łatki hejtera stygmatyzuje. W tym wszystkim mało kto zdaje się zauważać** pewną bardzo istotną rzecz. Tę mianowicie, że niezależnie od tego, komu łatwiej przychodzi hejtowanie innych i czy zgadzamy się tak zwanym głosem rozsądku mówiącym, że wszyscy są po jednych pieniądzach i mrucząc tekst piosenki Hanny Banaszak pod jakże niebanalnym tytułem Nienawiść, załamujemy ręce bezsilni i zniesmaczeni, poprzez samo zajęcia stanowiska zgadzamy się wziąć udział w grze, której naczelną zasadą jest ocena wypowiedzi nie pod względem merytorycznym, ale emocjonalnym. Przyjąwszy te karty możemy już dowolnie, zgodnie z własnymi preferencjami tropiąc mowę nienawiści raz to po lewej, raz po prawej stronie, kolekcjonować blotki oraz dupki żołędne, asy, króle i damy, którymi w słusznym oburzeniu zbijamy nienawistne atuty drugiej strony. Wygranych rzecz jasna nie ma, bo nie da się przecież rozstrzygnąć, kto nienawidzi bardziej; zresztą nikogo tak naprawdę to nie interesuje. Ważne, że emocje gawiedzi zostały zagospodarowane i gawiedź przezornie dochodzi do jakże pożądanego wniosku, że sama sobie z wielce palącym problemem mowy nienawiści nie poradzi, zatem – Unio, ratuj! – wolność słowa wolnością słowa, ale na nienawistne formułowanie myśli musi być penalizowane. No i przygotowanie do pozamiatania zrealizowane.