#ismyrna

Yanmış, kırpılmış biraz da sönmüş. Hep mi eksik, hep mi yaralı ? Gözleri dışından ışıltılı, saçları uzun. Yara kalmış hasret bitmiş yarınlara Kabuk bağlamış  düşleri kalmazmış hiç sözleri, Ellerini uzatsa dokunacak uzaya gözlerini kapatsa dokunacak ay’a. Kapanmış kırılmış biraz da sıyrılmış sanki. Bedenine hapsolmuş, ellerin nasır.. İstedikçe düşecek baktıkça sönecek düşündükçe bitecek,  Dolmayacak bir yanın, yetmeyecek artık yara bantların.

Cennet’in tarumar olmuş, ellerin sanki beyazı taşır geceden. Göğün içinden kirpiklerine uzanan o kirli beyazlığın. Sanki ‘unut’ dercesine açılan ellerin ve ellerinde kalan ‘umut’larım. Yarının, başlangıçların ve hiç bitmek bilmeyen o son gizemin’de perdesi aralandı. Ey sevgili! Bak bir gün daha solmuş bir gül daha solgun yine.