#ipagtanggol

Ang kalangitan.

Sa bawat umaga aking tinitingalaan. Araw-araw napapansin ang pagbabago nito–na sa bawat pagmasid ko ay may bagong anyo. Minsan ay kalat-kalat o di kaya’y kumpol-kumpol at kung titingnan ng maigi ay may binubuong kahawig na bagay. Ang kulay din nito ay naiiba, depende sa oras, depende sa panahon.

Hindi ako nagsasawang pagmasdan ang kaitas-taasan. Higit pa nga sa tao ay ito pa ang bumabati sa akin. Ang haring-araw na sumasalubong sa akin, mula sa pagsikat ng mga sinag nito sa akin hanggang sa paglubog at pamamaalam nito. Sa kalagiman naman ay pinakikiramdaman ko ang bawat patak ng ulan at ang lamig ng haplos ng hangin.

Ngunit aking ikinalulungkot.... na baka hindi na rin ito patatagalin.

Baka hindi na mailigtas ng oras, ng pagbabago, ng mabilis na paggalaw ng lahat tungo sa kaunlaran. Baka ang panahon ng init ay magtagal, at ang mga gabi’y humaba. Maaaring dumating ang mga bagyong lilipulin ang lahat at ang mga sinag ay hindi na natin masisilayan pa. Ang mga hapon na pinupuno ng katahimikan sa paghihintay sa paglubog ng araw ay maaaring isang paghihintay sa kawalan.