#infernaldeath

Chestpiece in progress (arms are mine too). 💀 #pamblackbird #ladytattooers #tattoomadeinitaly #skull #skulltattoo #death #infernaldeath #deathmetal #invertedcross #skeletonhand #chestpiece #chesttattoo #blackandgreytattoo

Srał godzinami. Z zamiłowania. Kochał wytężać anus. Z natury był biedny, jadł mało, nie miał wiele gówna, dlatego siedział i równo co 15 minut ronił anusem małego bobka i wracał do lektury "Infernal Death zine" - pismo, w którym odnajdował ukojenie, miał bowiem 49 lat, żonę, łysienie plackowate i zespół, z którym odniósł mały sukces wydając kasetę demo w 1991 roku. Srając często myślał o tym, jak mogło być, gdyby umiał śpiewać. A nie umiał. Czasem jak ziewał otwierała mu się przepona i robił wtedy "Aaaaaaaaa!" jak heavy metalowi wokaliści. Wolał wtedy żonę i mówił - patrz kurwo. Ale już było po wszystkim. Kładł się więc wcześnie do łóżka i czekał aż zbierze mu się na ziewanie. Całe podkarpacie słyszało równo o 22 krzyki z ich domu. Ale to tylko Mateusz śpiewał na przeponie. Wszyscy szybko przywykli, dlatego kiedy przyciął sobie mosznę klapą od sedesu, nikt nie reagował przez trzy dni. Na szczęście dosłownie dwa dni wcześniej urodziły mu się bliźniaki, więc moszna nie była mu potrzebna. Trzymał ją w blaszanym pudełku na kaloryferze przez dwa tygodnie, potem wysłał do Nergala z dopiskiem "Wiemy gdzie mieszkasz, następna przesyłka będzie zawierać twoje jaja". Nigdy nie dotrzymał słowa, musiał bowiem dbać o bliźniaki, czyścić im anusy i pudrować fałdy. Często to wspomina srając, roniąc bobki, myśląc, że wpadają w sracz jak śliwki w kompot. Nierzadko roni prawdziwie męskie łzy powoli pocierając gładkie miejsce po mosznie kasetą swojego zespołu. Wie, że nie umiera na darmo. Kiedyś na allegro ktoś da za nią dwie dychy. Nazywa się Mateusz i jest idiotą. Mógł mnie mieć, ale na szczęście spierdoliłam w porę do Kielc.