#imerologio

Σαββατόβραδο μόνη σπίτι με κρασί. Κάπως φτιάχνει την σχεδόν καταθλιπτική μου ρουτίνα. Η ζωή μοιάζει να μην έχει κάτι ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει κάτι που να κάνει τους χτύπους της καρδιάς πιο έντονους, τους παλμούς πιο ηχηρούς. Μονάχα περιμένω.

Βολεμένοι είμαστε όλοι στις καταστάσεις που πάμε και μπλέκουμε. Ποιος μας φταεί; κανείς μονάχα ο εαυτός μας. Συνεχίζουμε να αναλωνόμαστε σε μια ρουτίνα που καταναλώνει το είναι μας, δημιουργεί σκιές στο παρόν μας και κάνει πιο χλωμό το αβέβαιο αύριο.

Μια αγάπη θα σε βγάλει απο τη μιζέρια. Εσένα που διαβάζεις. Μια αγάπη και ένας έρωτας που θα σου επαναπροσδιορίσει το είναι και θα θέσει νέες βάσεις στο εγώ σου. Σου το εύχομαι, σαν να το εύχομαι σε εμένα.

Ξέρεις, πολλές φορές με τρομάζει η αλλαγή. Όσο εύκολο μοιάζει να προσαρμόζομαι σε κάποια αλλαγή τόσο με τρομάζει το ενδεχόμενό της.

Αλλαγή = ξεβόλεμα. 

Παραδίνομαι στο τίποτα γιατί φοβάμαι το κάτι. Κι όμως κρυφά μέσα στην καρδιά μου, στα μύχια της ψυχής μου αυτό που φοβάμαι περιμένω. Έναν έρωτα αλήτη, να με κάνει να αλλάξω πυξίδα και πλανήτη...

Αυτά για τώρα, το κρασί με φωνάζει...