#ilhamlazim

Hiçbir anlam ifade etmiyor duvarların arkasında toparladığınız kalpler ben üzerime yaktığınız duvarların altında ezilirken

O kadar hassaslaştım ki sert şekilde düşmüşüm bir yerim kırılmamış ama bundan sonra sert düşmesem bile tuz buz olacak gibi.

Herhangi biri değil de "içini bilirim" dediğim insanlar öyle bir yanılttı ki beni, sol tarafımı hissetmiyorum.

Unuttum, artık iyiyim dersin, unuttum onu geçti benden. O an, mesela bir müzik çalmaya başlar bulunduğun konuma lanet okursun ama ordasındır. "Anılar zamansızdır, olur olmadık bir anda aklına düşüverir.". Yavaş yavaş kanın çekilir, tüylerin diken diken olur ama bi güç katiyen senin ordan kalkmana, şarkıyı kapatmana izin vermez. Yarım yamalak toparladığın, kendine küsmüş kalbinin tekrar paramparça olmasından bahsetmiyorum bile. İşte ben kalbimi toparlamaktan usanmış bir şekilde o sivri parçaların üstüne yatmış, kan revan kaldığım yerde birinin o şarkıyı gelip kapatmasını bekliyorum.