#i13

22 Σεπτεμβρίου 2022, 01:45.

Έχει παγωνιά απόψε. Ναι, καλά καλά δεν μπήκε το φθινόπωρο, το γνωρίζω, μα το κρύο που κάνει στην καρδιά μου είναι τσουχτερό. Πότε σε γνώρισα; Πότε σε είδα; Ποτε έφυγες; Πότε με ξέχασες;

Περνάει γρήγορα ο χρόνος, μωρό μου. Η συγγραφή πια δεν μοιάζει ίδια χωρίς εσένα εδώ. Θυμάσαι; Δεν υπήρχε μισή γραμμή που να μην είχε περάσει από τα μάτια σου, προτού δημοσιευτεί. Ακόμα και τις μέρες που είχα στερέψει από έμπνευση, εσύ ήσουν αυτή.

Έμπνευση. Γένους θηλυκού. Μούσα. Γένους θηλυκού, μα γένους αρσενικού στη δική μου περίπτωση. Ναι, ήσουν η μούσα μου. Συγγνώμη που δεν στο είπα, μα φοβόμουν πως θα σε έχανα αν το μάθαινες. Ίσως να φοβόσουν πως θα σε εκμεταλλευτώ για να αποκομίσω κάτι από εσένα. Μα, στην πραγματικότητα, δεν έγραφα εγώ. Σου έδωσα στο χέρι την πένα μου και σε άφησα να γράψεις ό,τι εσύ επιθυμείς. Πού είσαι; Κάθε μου λέξη είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να σε βρω.

Σε μισώ που με άφησες.

Σε αγαπώ που με άφησες.

Δεν άξιζε να καταστραφείς στο πλευρό μου, μαζί με εμένα. Άρα, επέλεξες ορθά.

Μη μου θυμώνεις, ποτέ δεν αγάπησα κανέναν όσο εσένα. Περνάω τον χρόνο μου επιφανειακά με ανθρώπους που νομίζουν πως με γνωρίζουν, ενώ τα αγγίγματά τους δεν θυμίζουν σε τίποτα εσένα. Κανείς ποτέ του δεν κατάλαβε. Κανείς ποτέ του δεν προσπάθησε να καταλάβει.

Με ακούς; Μην με πλησιάζεις. Σ'αγαπώ, μα εγώ αύριο δεν θα είμαι εδώ. Εγώ θα φύγω, εσύ θα μάθεις κάποια άλλη πώς να αγαπά, αυτή θα σε ερωτευτεί, εσύ θα φύγεις και, κάπως έτσι, θα γεννηθεί ακόμη μια συγγραφέας από ανάγκη. Ίσως αυτή να είμαι ξανά εγώ, στη σκέψη πως είσαι κοντά μου. Ίσως να ζω σε έναν φαύλο κύκλο.

Σε ευχαριστώ, συγγνώμη, σε μισώ και σε αγαπώ. Ναι, όλα αυτά. Δεν θα σου πω αντίο, απεχθάνομαι τους αποχαιρετισμούς. Να προσέχεις.

Some of them anyways...^^

IMAGE SOURCES: [X]   [X]   [X]   [X]   [X]   [X]   [X]   [X]   [X]   [X]   [X]   [X]  

Είναι άραγε τα αστέρια τόσο όμορφα όσο τα έχουμε φανταστεί; Τα εξυψώνουμε, τα θαυμάζουμε, τα μελετάμε. Δεσμεύουν την ίδια μας τη σκέψη. Πόσα μοναχικά βράδια το βλέμμα σου παρατηρεί προσεκτικά τις θέσεις των άστρων;

Ναι, είναι όμορφα. Μα ταυτοχρόνως είναι και μια όμορφη ψευδαίσθηση. Ο εγκέφαλός σου σε ξεγελά και προσπαθεί να σε πείσει πως είναι κοντά. Στην πραγματικότητα, όμως, βρίσκονται έτη φωτός μακριά και το φως που εκπέμπουν δεν αρκεί για να επικρατήσει έναντι του σκότους. Η νύχτα είναι ζοφερή και τα άστρα την φωτίζουν, μα το δικό σου έρεβος ποιος θα το φωτίσει στα αλήθεια; Είσαι ένας ακόμη παρατηρητής τους. Γίνεσαι θύμα τους, καθώς σε δεσμεύουν με την ομορφιά τους.

Έτσι και εκείνη, σε κρατά στα δεσμά της, σφιχτά, ενώ τα παρουσιάζει ως μια αγκαλιά που θα απαλύνει τη μοναξιά. Αν την παρομοίαζες με ένα άστρο, αυτό θα ήταν το φεγγάρι, καθώς είναι το ομορφότερο και σημαντικότερο από όλα. Η λάμψη που φέρνει στη ζωή σου μοιάζει εκτυφλωτική, μα εάν ο οφθαλμός εκτεθεί σε έντονη παρουσία φωτός για μεγάλο διάστημα, θα καταστραφεί. Όμως είναι αργά, αφού η φλόγα μέσα σου τη ζητά απεγνωσμένα, κι ας έχει τη δύναμη να σε καταστρέψει. Μονάχα μαζί της εξαφανίζεται η θηλιά που αισθάνεσαι γύρω από τον λαιμό σου, όταν απουσιάζουν τα δικά της φιλιά. Μόνο αυτά θα σε κάνουν να βρεις το φως, κι ας είναι τα ίδια που σε έριξαν στον ζόφο. 

Μα να θυμάσαι πάντα πως τα αστέρια που βλέπεις τώρα στον σκοτεινό ουρανό πέθαναν πριν πολλά χρόνια.

Δεν θαυμάζεις τα άστρα. Αγαπάς αυτό που άφησαν πίσω για να τα θυμάσαι...

26 Οκτωβρίου 2022, 01:25.

Πόσο καιρό διαρκεί η επούλωση ενός τραύματος; Δεν μπορεί να δοθεί σίγουρη απάντηση, καθώς εξαρτάται από την σοβαρότητα της πληγής αυτής. Τι συμβαίνει, όμως, με τα ψυχικά τραύματα; Επουλώνονται ποτέ;

Εμένα; Πότε θα κλείσουν οι πληγές μου; Πότε θα σταματήσουν να μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια; Πότε θα πάψουν να γκρεμίζουν οτιδήποτε υγιές χτίζω στη ζωή μου;

Άκου με.

Συγγνώμη, μα δεν έμαθα να αγαπώ. Εδώ καλά καλά δεν αγαπώ τον εαυτό μου, πως ζητάς να σε αγαπήσω δίχως να σε πληγώσω; Πώς είναι να αγαπάς; Είναι στα αλήθεια ένα τόσο δυνατό και αγνό συναίσθημα;

Συγγνώμη, μα τρομάζω όταν υψώνεις τον τόνο της φωνής σου. Βλέπεις, μεγάλωσα σε ένα σπίτι που επικρατούσαν οι φωνές και το γέλιο απουσίαζε. Δεν ξέρω τι σημαίνει η συζήτηση. Ξέρω μόνο τι ήχο κάνει το κάθε αντικείμενο όταν προσκρούσει στο πάτωμα με δύναμη.

Συγγνώμη, μα τρομάζω όταν χτυπάς το χέρι σου στο τραπέζι. Βλέπεις, φοβάμαι πως καμία μέρα η παλάμη σου θα προσγειωθεί στο μάγουλό μου αντί σε κάποια επιφάνεια.

Συγγνώμη, μα δυσκολεύομαι να πιστέψω πως είμαι όμορφη. Κανείς ποτέ δεν μου έκανε κοπλιμέντα. Βλέπεις, το μόνο που άκουγα ήταν πως ποτέ δεν θα είμαι αρκετή, όμορφη και κανείς δεν θα με αγαπήσει. Δεν ξέρω πώς είναι να φοράς make-up για να δείχνεις λίγο πιο όμορφη. Ξέρω πώς είναι να φοράς make-up για να κρύψεις τις μελανιές στο σώμα, τα λευκά σημάδια στους καρπούς και το πρήξιμο κάτω από τα μάτια που έκλαιγαν για ώρες το περασμένο βράδυ.

Συγγνώμη, μα δεν είμαι αυτή που νομίζεις. Κάθε μέρα προσπαθώ σκληρά να κρύψω τον εαυτό μου για να μην τρομάξεις. Δεν αξίζεις να πνιγείς και εσύ μαζί μου. Αποτυγχάνω, ακόμη κι εδώ. Δεν ξέρω πώς να στο πω, μα φύγε. Άκου με. Φύγε όσο προλαβαίνεις, όσο είναι νωρίς.

Απλώς, άκου με.

25 Απριλίου 2022, 01:08.

Γεια σου, παππού.

Ξέρω, δεν σου "μιλάω" συχνά, μα υπόσχομαι πως δεν σε έχω ξεχάσει. Έχω πολλά να σου πω, παππού. Εγώ είμαι καλά, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές.

Άκου, παππού. Ήρθα ξανά στο σπίτι στο χωριό για τις διακοπές του Πάσχα. Αυτές τις μέρες ομολογώ πως σε θυμάμαι λίγο παραπάνω.

Το δωμάτιό σου έχει μείνει όπως ακριβώς το άφησες. Το κρεβάτι φαντάζει άδειο, αφού η μια πλευρά είναι κενή. Θυμάσαι τότε που έβαψα τον λευκό τοίχο με μια μωβ κιμωλία; Ήμουν κάπου στα 5‐6. Νόμιζα πως θα με μαλώσεις, μα η αγκαλιά σου ήταν από τις πιο ζεστές που έχω λάβει ως σήμερα.

Συχνά κάθομαι στην κουζίνα και παρατηρώ τη γιαγιά να μαγειρεύει. Έρχεται στο νου μου η εικόνα με εσένα να μπαίνεις στον χώρο και να της φέρνεις μερικά λουλούδια, αυτή να γεμίζει ένα μικρό βάζο με νερό και να τα βάζει μέσα κι έπειτα να τη φιλάς στο μέτωπο.

Είναι και το δωμάτιό μου. Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι που είχαμε βάλει μουσική και εγώ χόρευα πάνω στο κρεβάτι, ενώ εσύ μου κρατούσες το χέρι για να μην πέσω.

Θυμάμαι και τα παιχνίδια μας στην αυλή. Κάθε φορά που χτυπούσα και έκλαιγα, ήσουν εκεί για να σκουπίσεις τα δάκρυά μου. "Αυτά τα δύο λαμπερά ματάκια δεν πρέπει να κλαίνε για τίποτα και για κανέναν. Είσαι πολύ δυνατή." μου έλεγες.

Παππού, συγγνώμη, μα πλέον είμαι πιο ευαίσθητη. Δεν είναι λίγες οι φορές που δακρύζω κι εσύ δεν είσαι εδώ για να στεγνώσεις τα μάγουλά μου. 

Παππού, συγγνώμη, μα μέρα με τη μέρα ξεχνάω λίγο παραπάνω τη φωνή σου. Βάζω συχνά να παίζει εκείνο το βίντεο από τις διακοπές, ώστε να σε βλέπω και να σε ακούω.

Παππού, συγγνώμη, μα ο χρόνος δεν είναι γιατρός. Ο καιρός περνά βιαστικά, και η απώλειά σου γίνεται πιο επώδυνη από όσο περίμενα. Έχουν περάσει 8 χρόνια και ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως είναι η ζωή χωρίς εσένα τριγύρω. Ήμουν μόνο 9 χρόνων. 

Παππού, πριν από 5 χρόνια ‐στα 12 μου‐ ζήτησα από τη γιαγιά να φυτέψουμε ένα δέντρο. Έτσι, αποφασίσαμε να φυτέψουμε μια μικρή μουριά στο αγαπημένο σου σημείο της αυλής, την ημερομηνία που "έφυγες". Ήταν μονάχα ένα ψηλό λεπτό κλαδί. Σήμερα ‐ολόκληρο δέντρο πια‐ στέκεται εκεί, σιωπηλό και ακίνητο, κι εγώ πολλές φορές αναζητώ συντροφιά κάτω από αυτό.

Παππού μου, μου λείπεις πολύ. Σε αγαπάω, να προσέχεις εκεί που είσαι.

20.04.2014🕊

27 Ιανουαρίου 2022, 01:27.

Αυτό δεν είναι ένα ακόμη κείμενο. Δεν έχει διορθώσεις, σωστή στίξη, συνοχή και γενικότερο νόημα. Αυτό είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να νιώσω καλά. Για την ακρίβεια, να νιώσω καλύτερα. Πονάω, αλλά δεν ξέρω το γιατί. Ο νους μου τρέχει σε γεγονότα που προσπαθώ να με πείσω πως έχω ξεχάσει. Μα έχουν δίκιο όταν λένε πως οι αναμνήσεις δεν πεθαίνουν αλλά κοιμούνται.

Δεν ξέρω αν σ'αγαπώ, αν σε μισώ ή αν απλά δεν αισθάνομαι τίποτα για σένα, παρά μόνο κάτι γενικό και αόριστο. Κάτι που θάφτηκε στο παρελθόν, που τόσο θέλω να ξεχάσω. Έρχεσαι και φεύγεις από τη ζωή μου με τόσο μεγάλο θράσος, λες και είναι κάτι που σου ανήκει και το κάνεις ό,τι θέλεις. Δεν σε κατηγορώ, όμως. Εγώ φταίω που επιτρέπω να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Πάνε μήνες από την τελευταία κουβέντα που ανταλλάξαμε, και μέρες από την τελευταία φορά που κοιμήθηκα καλά.

Γιατί;

Όλα μου τα βράδια περιστρέφονται γύρω από ένα "Γιατί;". Απάντηση δεν βρίσκω. Λογικό, αφού πρέπει να ξέρω ποια είμαι η ερώτηση για να βρω την κατάλληλη απάντηση.

Ένα απλό, σκέτο, αναπάντητο "Γιατί;"

Αυτές τις μέρες σε θυμάμαι λίγο παραπάνω. Τόσο τις καλές, όσο και τις κακές μας στιγμές. Τα γέλια, τα γλυκόλογα, τα δάκρυα χαράς και λύπης, τους τσακωμούς, τις συγγνώμες που τόσο δυσκολευόμασταν να πούμε, αφού και οι δύο μας είμαστε εξίσου πεισματάρηδες. Κάτι στράβωσε στην πορεία. Ανεπανόρθωτα. Δεν αρκεί, όμως, για να εξαφανίσει τις καλές αναμνήσεις.

Λίγο σ'αγάπησα, λίγο σε μίσησα, λίγο σου θύμωσα, λίγο μου λείπεις. Λίγο.

02:12.

Σε λιγότερο από 5 ώρες πρέπει να βρω τη δύναμη να σηκωθώ ξανά από το κρεβάτι, να χαμογελάσω και να περάσω όλη τη μέρα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Σαν να μην ήσουν ένα ολόκληρο κεφάλαιο της ζωής μου. Σαν να μην σε αποχωρίστηκα ποτέ. Μέχρι να πέσει η νύχτα. Μέχρι να σε θυμηθώ ξανά. Διότι απόψε, λίγο σε θυμήθηκα. Λίγο.

Γαμώτο.