#hilvan

...

Yok.. Yok..

Ben çok heyecan yaparım seni görürsem...

Ellerim titrer çok dem atar koyulaşırım yanında. Hiç soğumam mesela yada ne kadar şeker atarsan at tatlanmam.

Ben bilmem ki yüreğini eline alan bir kadının karşısına oturmayı.

Gözüm saksılara ilişmez sana bakarım, baka kalırım.

Milyon tane çiçekten seni bilirim bilirim ama koklayamam.

Olmaz olmaz ben çok heyecan yaparım.

Konuşamam susarım, sen sustuklarımdan anlarsın mahçup olurum.

Príncipe hilvan daroach

Fusiione 2 personajes del universo de kirby

Sevdalar yenilmemeliydi hep dik durmalıydı tüm zorluklara. Sevda düştüğü zaman akla zaman durmalıydı nehirler yataklarını değiştirip akmamalıydı, Kuşlar ağzındakileri kusup ta doyurmamalıydı yavrularını. Güneş nazlanmalıydı hiç kafasını uzatmamalıydı karaca dağın doruklarından. Ay güneşini arayan bir berduş gibi aydınlatmamalıydı gecenin kahpe karanlığını. Sevda düştün mü akla çıkmamalıydı taa kıyamete kadar, kor ateşler tenine sürselerdi dahi yanmamalıydı hiçbir su söndürmemeliydi onun nefesi tenini okşamayana dek. Sevdalılar ellerini hiç bırakmalıydı aksine sıkı sıkı tutmalıydı mengeneyle sıkıştırılmışçasına. Son sevende kavuşmadıkça doğmamalıydı bile bile ateşe atılmamalıydı sevda adayı çocuklar. Ona varmayan tüm sokaklarda çıkmaz olup açılmamalıydı yeni sevdalara. Tüm şehirlerin ışıkları bir bir kapanmalıydı karanlığa gömülmeliydi, tüm milletlerin bayrakları da yarıya indirmeliydi yas tutulmalıydı tüm dünyada. Sevda düştün mü akla vücudundaki tüm kan pıhtılaşmalıydı kurmalı saatler gibi sevdası yanına geldiği zaman kan pompalama ya başlamalıydı yürek. Sevdasını kaybedenlere özel yollara yön tabelaları koyulmalıydı, mühendisler yolları çizerken sevdalara çıkmalıydı tüm yollar. Sevda düştü mü akla…

Boş kağıdın ilk satırı, ilk mısrası sendin yazdıkça doluyor sustukça sözde uçuyordu yazıda. Bir bardağın taşan ilk damlası, bir kavga da ilk yumruk yiyen, saçlarından düşen ilk saç telide bendim . Düşüp dizinden kan aktığı zaman içi yanan, düşürüp kaybettiğin kokulu silgi, ilk süzülen yaş damlası da bendim. Bir varmış bir yokmuş ile başlayan tüm masallarda ki kahraman da kaybeden de bendim. ilk aldığın karne sevinci, teneffüs arası koridorlarda yankı yapan zil sesi ve ilk elbise diktiğin oyuncak bebekte bendim. Tenine değen ilk yağmur damlası, avuçlarında eriyen ilk kar tanesi ve sonbahar da düşen ilk yaprakta bendim. Ve sen beni ben yapan benden öte sana yakın aşk gibi,su gibi, aş gibi, ekmek gibi ciğerlerimi dolduran nefes gibi en önemlisi umudun en mavisi gibi…

BENDEKİ YANIN

Bir beyaz kağıt ve kalem aklımda ki seni çiziyorum ; Halkım gibiydin bir yanın toprak bir yanın acı doluydu Bir yanında kaçakçılar gibiydi onlar çay tütün sen ise duygularını kaçıyordun.Yüreğinden geçenleri de diline aktaramıyordun dilin yüreğine yasak koyuyordu.Kendi dilinde feryat edemeyen bir anne gibi yüreğinde yasak koymuştu ama bu yüreğini katılaştırmıyor isyan etmiyordun bir kelebeğin taşıdığı kadar umut taşıyordun yüreğinin deltasında.Pazarda istediği oyuncağı almadığı için annesine isyan edip ağlayan,küsen çocuk gibiydi hayata küsmen, basitti ama derinden bir yanında hiç oyuncağı olmayan Tatvanlı,batmanlı,muşlu belkide Siverekli çocuklar gibiydi kocaman yürekli ama bir yanı hep eksik .Bir yanında yolda gördüğüm seksenlik nine ile dedenin kol kola girip dolaşması gibi sadakatli. Nefesin bile aşk kokuyordu.Bir yanında Fırat gibiydi asaletli kararlı ve özlem doluydu.Bir yanında Dicle gibiydi Fıratın'dan uzak olduğu için durgun ve yarınlardan hep umutlu .