#hetisoke

Hij las liever de voorbijvliegende landschappen en gebouwen dan de duizenden, voor hem onbekende, boeken. Soms nam hij zomaar de trein naar het onbekende. Om te ontsnappen aan de drukte. Om aan de gedachten die hem al weken dwars zaten te ontsnappen. Hij nam een pauze van de wereld en noemde het de reis naar zichzelf.

En op een dag was ik het beu om me zelf te verliezen tussen de 4 muren van mijn kamer. De vloer lag vol lege pizza dozen en flessen wijn. Alles rook naar de damp van sigaretten. Ik had frisse lucht nodig. Strikte mijn veters en ging naar buiten, naar het park. Lopen zou me goed doen. Ik begon te lopen zoals nooit te voor. Ik liep harder en harder. Mijn hoofd kon mijn benen niet meer volgen. Ik beeldde me in dat ik van je weg liep. Ik deed zo mijn best maar hoe hard ik ook liep je bleef achter me aanhollen als een gitzwarte schaduw.

6 800 talen in de wereld. Oneindige woorden. Geen enkele die kunnen beschrijven hoe ik mij voel.

Ik herinner het mij nog goed De dag dat ik je voor het eerst zag Weerloos en gebroken lag je op de grond Duizenden stukjes glas de barsten waren gesprongen Een puzzel van een kind wachtend om opgelost te worden Nieuwsgierig en naïef nam ik het eerste stukje Zonder verwachtingen bouwde ik verder aan verwachtingen De puzzel kreeg vorm, de stukje glas vormde een mooie mozaïek Maar je zette je in me in vast als een parasiet Je stroomde door mijn bloedvaten Je vergiftigde me maar ik kon niet zonder je Terwijl jij een nieuwe ik kreeg, begon de mijne te barsten Bij elk laatste stukje puzzel, verdwenen er stukjes bij mij Onwetend ging je je eigen weg De puzzel was klaar en het kind bleef verweesd achter Je vernietigde me en ik liet het toe Deze keer was ik Weerloos en gebroken op de koude grond Wachtend om opgelost te worden.