#haigui

Rating : PG

Words : 470

Warning : No

Version : eng / th

Synopsis : คุณเป็นแค่คนขี้เหงาคนหนึ่งที่ลองคิดจะเล่นบางอย่างแปลกๆ ด้วยการเขียนจดหมายแล้วมัดไว้ที่ขาของนกสักตัวที่ชอบมาเกาะหน้าต่างบ้านคุณทุกวัน และปล่อยให้นกนั้นบินไป โดยคุณไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครสักคนในดินแดน Douluo ได้รับจดหมายนั้นแล้วดันเขียนตอบคุณขึ้นมาจริงๆ

⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠPART 2 : ENG / TH

 ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ

 ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEAHORSE DOULUO / OUYA 　　

ประหลาดใจ คือคำอธิบายเดียวที่โอวย่าสามารถบรรยายออกมาได้ ใครจะคิดว่าการนั่งสมาธิอยู่หน้าเสาศักดิ์สิทธิ์เช่นทุกวันจะมีนกตัวหนึ่งบินมาเกาะอยู่บนไหล่ของเขาพร้อมกับจดหมายอันหนึ่งที่ดูน่าสงสัย

อย่างแรกคือ มีนกที่ไม่ใช่นกนางนวลบินมาถึงเกาะได้อย่างไร? มันรอดจากปากสัตว์วิญญาณทะเลได้อย่างไร? แล้วใครส่งจดหมายฉบับนี้มากัน? ในหัวของโอวย่ามีแต่ข้อสงสัย และหากมันสามารถเปิดให้คนอื่นมองดูได้คงจะมีแต่เครื่องหมายคำถามอยู่เต็มไปหมด

พอยิ่งเปิดขึ้นมาอ่านเขาก็ยิ่งประหลาดใจเพิ่มขึ้น Y/N คือใคร? และทำไมต้องเป็นเขา? ในตอนแรกเขายังไม่เข้าใจถึงจุดประสงค์ของอีกฝ่าย ครั้นพออ่านจนจบถึงรู้ว่า ทั้งหมดนี้มาจากวิญญาจารย์แปลกประหลาดผู้หนึ่ง ที่อาจจะหมดสิ้นซึ่งน้ำอดน้ำทน และพ่ายแพ้แก่ความเหงาหงอยของตนจากการฝึกไม่ได้จนคิดเล่นพิเรนทร์ขึ้นมา

แล้วนกตัวนี้ก็ดันขยันบินมาถึงที่เกาะ บังเอิญมาเกาะไหล่เขาเสียดิบดี เหมือนถูกท่านเพทสมุทรบันดาลมา

โอวย่าจ้องมองจดหมายในมืออย่างครุ่นคิด ไม่รู้ว่าตนควรเขียนตอบไปดีหรือไม่ อีกฝ่ายเป็นวิญญาจารย์และไร้เจตนาร้ายจริงหรือไม่เขาก็ยิ่งไม่แน่ใจ สุดท้ายจึงตัดสินใจไม่เขียนตอบไป ถึงแม้เขาจะมีความเป็นมิตรค่อนข้างสูงหากเทียบกับบรรดาผู้พิทักษ์เสาศักดิ์สิทธิ์ผู้อื่นยกเว้นนารีสมุทร

แต่เขาก็ล้วนไม่ใช่คนที่จะเป็นมิตรและยินยอมสนทนากับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าค่าตากัน ตั้งแต่คราแรกผ่านจดหมายสุ่ม ๆ เพียงฉบับเดียวที่มาจากใครก็ไม่ทราบ แถมยังมาจากวิญญาจารย์บนแผ่นดินใหญ่

โอวย่ามีความสุขุมและเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะไม่ลองเสี่ยงหรือละเลยความปลอดภัยของเกาะเทพสมุทรแห่งนี้ที่เขาต้องพิทักษ์ปกป้องด้วยการตอบกลับหรือแม้แต่การเปิดเผยตัวตนของเขาทั้งทางตรงและทางอ้อม

แต่ทว่าดูเหมือนคุณจะขยันเขียนจดหมายผูกขานกตัวนี้ที่บินมาเกาะอยู่บนไหล่ของโอวย่าแทบทุกวัน จนท้ายที่สุดก็กลายเป็นเขาเคยชินกับการได้รับข่าวสารของแผ่นดินใหญ่ผ่านทางคุณจนเคยชิน อีกทั้งบางครั้งจดหมายเหล่านี้ก็มักจะเต็มไปการเล่าชีวิตประจำวันและแนวทางการฝึกที่คุณพบเจอมา มีทั้งสิ่งที่ตัวเขาค้นพบแล้วและยังไม่เคยรู้มาก่อน

ในตอนนี้โอวย่าก็เริ่มจะมองว่าY/Nเป็นเพื่อนต่างวัยของเขาในที่สุด (อายุโอวย่าหลักร้อย แต่ Y/N อายุแค่หลักสิบ ก็น่าจะเพื่อนต่างวัยอยู่แล้วหนิ-) และลดกำแพงลงหลังจากได้รับจดหมายมาเกือบปี โอวย่ามีอุปนิสัยรักความสงบและค่อนข้างเป็นมิตร เป็นผู้ชายในอุดมคติของบรรดาผู้รักครอบครัวเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นการพูดคุยโต้ตอบระหว่างคุณและเขา โอวย่าจึงเป็นดั่งญาติผู้ใหญ่ที่คุณคอยปรึกษาปัญหาและถามไถ่ชีวิตเพื่อฟังมุมมองของเขา

แต่ก็มีอยู่ช่วงหนึ่งที่คุณหยุดส่งจดหมายไปหลายวันอย่างผิดปกติ โอวย่าจึงได้คิดจะเซอร์ไพรส์คุณด้วยการเขียนจดหมายสั้นๆ ผูกขาเจ้านกตัวเดิมที่แสนรู้ตัวนี้ไปว่า

“ผ่านมาหลายวันแล้ว เจ้าจะไม่เล่าอะไรให้ข้าฟังแล้วหรือ..?”

จนวันตอนมาเขาก็ได้รับจดหมายจากคุณที่เขียนตอบเขาด้วยเนื้อความที่สัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้น และโอวย่าก็กลายเป็นที่ปรึกษาและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในชีวิตประจำวันระหว่างกันและกันเป็นส่วนใหญ่ให้กับคุณ โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEASPEAR DOULUO / HAIMAO

ใครจะคิดว่าการนั่งหมุนหอกในมือหลังจากเอาแต่ฝึกมาทั้งวัน จะดันมีนกกลมอ้วนตัวหนึ่งบินเข้ามารับองศาหอกของเขาดังปัง! จนหล่นวูบลงบนเท้าผู้ได้ชื่อพรหมยุทธ์หอกสมุทรได้

เขาก้มลงหยิบนกที่นอนราบอยู่บนเท้าของเขาราวกับตายแต่แค่สลบด้วยสายตาซับซ้อน ก่อนดวงตาสีทองข้าวโพดจะเหลือบเห็นม้วนจดหมายที่เปรอะน้ำทะเลผูกอยู่บนขาของนกตัวนี้แล้วคลี่มันออกมาอ่านด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ดวงตาของเขาไล่สำรวจดูจดหมายนี้อย่างละเอียด แล้วพลิกอ่านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

หอกสมุทรไม่ใช่คนเปิดกว้างหรือเป็นมิตรกับผู้อื่นมากนัก สิ่งแรกที่คิดล้วนไม่ใช่ความคิดเชิงบวกแต่อย่างใด ความระแวดระวังของเขาที่มีต่อความปลอดภัยของเกาะและประชาชนบนเกาะนั้นสำคัญความอยากรู้อยากเห็น

ไร้สาระ ใครจะมันว่างถึงขนาดเขียนจดหมายส่งแบบสุ่ม ๆ ฉบับนี้ขึ้นมา?

เขาแทบจะไม่เชื่ออะไรเลยจากตัวอักษรทั้งหมดที่ถูกขีดเขียนเอาไว้ในจดหมาย ความระมัดระวังของเขาทำให้เขารู้สึกไม่ไว้ใจและเลือกที่จะเมินเฉยต่อจดหมายฉบับนี้หลังอ่านจบ

หากหลังจากนี้ในทุกๆวัน Y/N ยังคงมุ่งมานะ เขียนจดหมายผูกขาเจ้านกตัวนี้ แล้วนกเจ้ากรรมนี้ก็ยังบินร่อนลงมาแต่ที่เสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาเป็นประจำทุกวัน กำแพงความทระนงตนที่แข็งกระด้างนี้ก็อาจจะหย่อนยานลงไปบ้าง แต่ระยะเวลาที่ใช้ก็คงจะนานไม่แพ้กันเพราะเขาไม่ใจอ่อนคนแปลกหน้าผู้นี้ง่าย ๆ หรอก

ทว่าไม่นานนัก กิจวัตรของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเป็นคนจดจำในรายละเอียดแม้จะเลือดร้อนไปบ้าง แต่เขาก็รู้จักการรอคอยเป็นอย่างดี

เขาแอบรอคอยจดหมายบ่นสารพัดของคุณอย่างเงียบๆ โดยมุมปากยกยิ้มขึ้นเมื่ออ่านเจอประสบการณ์น่าขำขันของคุณ ในแต่ละวันจากการฝึก บางครั้งเขาก็จะหัวเราะใส่กระดาษจดหมายที่เขามองว่ามันไร้สาระเหล่านี้จนโดนสายตาแปลก ๆ ของบรรดาผู้ศรัทธาคนอื่น ๆ อยู่บ้าง

หากวันใดที่ Y/N พลาดการส่งจดหมาย หรือ หยุดไปอย่างกะทันหัน เขาจะรู้สึกแปลกใจและปลีกละความสนใจไปโดยหันไปฝึกซ้อมกับหอกคู่ใจของเขาแทน จนกระทั่งระยะเวลาที่นานเกินไป เขาจึงจะหยิบกระดาษชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาสักชิ้นแล้วเขียนส่งไปตามประสาคนเถรตรง

“อะไร? เจ้าเลิกบ่นเป็นแล้วรึไง?” พอส่งจดหมายไปได้ไม่ถึงวัน เจ้านกอ้วนกลมก็ตาเหลือกบินกลับมาพร้อมจดหมายที่ยาวเป็นหางว่าว เพื่อพูดคุยกับเขาจนหอกสมุทรสบถคำบ่นออกมา

แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับยินดีที่จะเป็นผู้คอยชี้แนะเกี่ยวกับการฝึกของคุณ รวมไปถึงคำหยอกล้อที่ตรงไปตรงมาราวกับถูกด่าโดยผู้อาวุโส แต่อย่างไรก็ดี เขาจะไม่มีวันแสดงอัตลักษณ์ส่วนตัวของตัวเองจนกว่า Y/N จะทำให้เขาวางใจได้อย่างแท้จริง

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEAFANTASY DOULUO / HAIWANG

มายาสมุทรค่อนข้างจะมีอารมณ์ของความสงสัยและสนอกสนใจมากกว่าความระแวงวัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ มือหยิบหิ้ววิหคตัวอ้วนกลมตัวหนึ่งขึ้นห้อยต่องแต่งไปมาด้วยอย่างน่าสงสาร

ร้อยวันพันปีไม่เคยมีวิหคตัวไหนโง่พอจะบินชนหรือหลงเข้ามาในอาณาเขตของเขา เพราะบรรยากาศไม่พึงประสงค์ที่แผ่ออกมาจากเขตแดนของเขาควบคู่กับแสงสีละลานตาที่แผ่ออกมาจากมิติมายาของเขา ทำให้มีเพียงข้อสรุปเดียวว่าไอ้นกตัวนี้ โง่พอ

ยังไงก็ตามแต่ไม่มีอะไรดึงดูดความสนใจของเขาเท่าฉบับจดหมายที่เหมือนจะไร้แก่นสารและถูกส่งผ่านแบบสุ่ม จนมายาสมุทรก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นขณะอ่านและสรุปทุกอย่างแบบรวดรัดว่า อีกฝ่ายนั้นไม่บ้าโดยธรรมชาติ ก็ฝึกฝนจนบ้า

ลองนึกดูสิ คนสติดีที่ไหนเขาจะแนะนำตัวเองครบจบในจดหมาย เหมือนไม่กลัวเลยว่าชีวิตนี้อาจจะโดนตามไล่เก็บโดยวิญญาจารย์คนอื่น? ประเสริฐ ประเสริฐ

ถึงมายาสมุทรจะคิดแบบนั้นแต่สุดท้าย ด้วยลักษณะนิสัยที่เบื่อง่ายแม้ว่าเขาจะเป็นผู้อาวุโสอายุหลักร้อยที่พ่วงมาด้วยการมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่อย่างมาก แต่การเฝ้าสถานที่หนึ่งเป็นเวลานานเห็นทุกอย่างแบบเดิมซ้ำ ๆ ก็ทำให้เขาค่อนข้างจะเบื่อหน่ายอยู่นิดหน่อย พอจดหมายของคุณมาหล่นมาจากฟ้าเหมือนเทพสมุทรประทานของเล่นมาแก้เหงาให้ถึงที่

มายาสมุทรก็ไม่วายหยิบพู่กัน หมึก ปากกามาเขียนตอบจดหมายของ Y/N แล้วม้วนส่งผูกขาเจ้าวิหคโง่เง่าตัวเดิม ควบคู่กับการภาวนาในใจว่าอย่าให้เจ้านี่บินโง่ ๆ ไปชนต้นไม้หรือสิ่งกีดขวางอะไรสักอย่างก่อนจดหมายเขาจะถึงมือคนรับ

อะไร? จะมาบอกว่าเขาบ้าเหรอ? เขาแค่เขียนตอบ แต่ไม่ได้แสดงตัวเสียหน่อยว่าเขาเป็นใคร ชื่ออะไร มาจากไหน ยังไงก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาเป็นใคร อีกอย่างมายาสมุทรเองก็ยังคงรักษาหน้าที่ของตน ด้วยการไม่ได้แพร่งพรายเรื่องใดอันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของเกาะเทพสุมทรแม้สักนิด ไม่ได้ทำผิดกฎเท่ากับไม่ผิด

รอเพียงไม่กี่วันเขาก็ได้เจอวิหคโง่เง่าอ้วนตุ๊ต๊ะตัวเดิม บินกลับมาพร้อมจดหมายหนึ่งฉบับที่ข้อความเต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจของ Y/N ที่ให้ความรู้สึกเหมือนกับมีเสียงตะโกนออกมาผ่านตัวหนังสือใส่หน้าของเขา จนมายาสมุทรถึงกับต้องละสายตาออกไป แล้วกลับมาอ่านใหม่อีกรอบเพราะเวียนหัว

การโต้ตอบของคุณที่แนะนำตัวกับอีกฝ่ายว่าชื่อ Y/N และมายาสมุทรกลายเป็นอีกกิจวัตรที่แก้เหงาของเขาได้อย่างดี อีกทั้งเรื่องที่คุณเล่าผ่านจดหมายแจ่ละฉบับนั้น บางส่วนของเนื้อหามันยังช่วยกระตุ้นต่อมที่เคยมีในวัยเยาว์อย่างเช่น การแสดงความสนใจใฝ่รู้ในเรื่องผู้อื่นขึ้นมา ทั้งยังเป็นเสพข่าวสารทางแผ่นดินใหญ่โดยที่ตัวของมายาสมุทรเองไม่ต้องถ่อไปเหยียบภูมิภาคเหล่านั้นให้เปลืองแรง

บางครั้งหากคุณเขียนขอความช่วยเหลือของเขาให้แนะนำในแนวทางการฝึกฝน หากเป็นการฝึกสายควบคุม ภาพมายา หรือจิตใจ เขานั้นสามารถสอนและให้คำแนะนำกับคุณได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ที่สั่งสมมานับหลายสิบปี

แน่นอนว่ามันจะเป็นการฝึกที่โหดหินสำหรับคุณ แต่ถ้าเป็นการฝึกเกี่ยวกับสายอื่น ๆ ที่เขาไม่ถนัดเขาก็ยินดีจะไถ่ถามจากเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่เกาะเทพสมุทรให้กับคุณ จนเขาอาจจะโดนเหล่าผู้พิทักษ์คนอื่นหรี่ตามองอย่างจับผิด ว่าคิดยังไงถึงมาถาม ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ

แต่ถ้าคุณจมอยู่กับการฝึกฝนนานเกินไปจนลืมเขียนจดหมายมาหาเขา เขาก็จะยังไม่ได้คิดมากอะไรเท่าไหร่นัก และคอยลอบจ้องมองเจ้าวิหคตัวเดิมที่มีเอกลักษณ์คุ้นตา ว่ามันบินมาพร้อมจดหมายสักฉบับหรือไม่

หากระยะเวลาการรอคอยของเขามันเริ่มจะนานขึ้นเรื่อย ๆ มายาสมุทรจะแค่นั่งถอนหายใจเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะลงมือเขียนจดหมายทักท้วงส่งถึงคุณ โดยการคว้าคอวิหคตัวเดิมมาด้วยรอยยิ้มที่แสนจะเป็นมิตร จนวิหคส่งสารตัวนั้นต้องหดคอหนีดิ้นสุดชีวิตเพื่อความอยู่รอด

“เอาล่ะ… เจ้ายังหายใจอยู่ไหม หรือเจ้าฝึกจนเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ”

ผ่านมาสักสองสัปดาห์ แม้มายาสมุทรจะแอบกังวลอยู่บ้างที่คุณห่างหายไปนาน แต่เมื่อจดหมายตอบกลับมาถึงพร้อมขนมชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ถูกห่อส่งมา ผ่านการใช้แรงงานวิหคเซ่อตัวเดิมที่ออกแรงฮึดกระพือปีกบินอย่างสุดใจ เพราะน้ำหนักขนมที่หิ้วมาติดตัวนั้นหนักเกินไปสำหรับความอ้วนตุ๊ต๊ะของมัน

การมีสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมาด้วยให้เขาหยิบทานเล่นเหมือนเด็กน้อย แต่มายาสมุทรก็ไม่ถือสาอะไรเพราะกำลังเบื่อหน่ายและจะให้อภัยคุณ พร้อมเริ่มเขียนจดหมายกวนประสาทคุณต่อ

แม้ว่าภายนอกของเขาจะทำตัวเหมือนผู้อาวุโสที่เคร่งขรึมกับผู้อื่นก็ตาม ยังไงเสียการเป็นเพื่อนทางจดหมายกับเขา คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจริง ๆ แล้วเขาอายุเท่าไหร่ แต่ระวังแล้วกันถ้าคุณติดจะไปเกาะเทพสมุทร คุณอาจจะเป็นลมตายถ้ารู้ว่าเขาเป็นใคร

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEAGHOST DOULUO / HAIGUI

วิญญาณสมุทรจ้องไปที่สิ่งคล้ายซากนกตรงหน้าเขา มันหมดแรงบินล้มฟุบลงแปลงสมุนไพรของเขาอย่างน่าอดสู ก่อนจะย่อตัวลงอุ้มมันขึ้นมาส่งพลังวิญญาณเข้าไปช่วยฟื้นฟูมันอย่างเงียบ ๆ โดยที่เขาไม่ได้พูดอะไร

เจ้านกตัวนั้นสะบัดขนลุกตัวขึ้นก่อนจะจ้องมองไปที่วิญญาณสุมทร และเขาก็จ้องมันกลับ มีเพียงแค่สายตาจ้องกันไปมาระหว่างหนึ่งนกกับหนึ่งคน และดูเหมือนจะไม่มีใครหรือตัวไหนเลือกจะส่งเสียงออกมาก่อนเลย แม้ว่าต่างฝ่ายจะมองกันและกันด้วยความสงสัย

เขาเงียบ นกนี่ก็เงียบไม่ร้องสักแอะ การจ้องตากันนี้ผ่านไปสักพักจนเจ้านกอ้วนสะบัดบางอย่างที่ขาของมันแล้วส่งเสียงจิ๊บเจื้อยแจ้วให้เขาก้มลงไปสนใจที่ม้วนกระดาษตรงขาของมัน

แสนรู้ วิญญาณสมุทรลูบขนฟูฟ่องของเจ้านกอ้วนกลมนี่เบาเบา ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาพร้อมปฏิกิริยาบนใบหน้าที่เริ่มแสดงออกจากเฉยชาเป็นขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ เหมือนกำลังเจอสูตรยาที่แก้ไม่ได้และหาคำตอบก็ไม่ได้

แม้ใบหน้าจะหลบซ่อนอยู่ภายใต้ผืนผ้าที่ปิดเสียมิดชิดไปกว่าครึ่งหน้า ทว่าสีหน้าของเขาในตอนนี้กับดูอ่านยากเสียยิ่งกว่าตอนทำสีหน้าเฉยชาตามปกติ วิญญาณสมุทรหลุบตามองระหว่างเจ้านกกลมอ้วนกับจดหมายในมือพร้อมถอนหายใจ

อืม...พิลึก ไม่มีคำอื่นใดอธิบาย การที่เขาได้มารู้จักกับวิญญาจารย์ประหลาดอย่าง Y/N ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย มีคนกล้าเขียนจดหมายส่งสุ่มมั่วซั่วให้คนทั่วดินแดนนเช่นนี้ด้วยหรือ ?

วิญญาณสมุทรเพียงแค่รับจดหมายมาและอ่าน แต่เขาไม่ได้ทำอะไรเป็นการเพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็นการทำสัญลักษณ์ หรือการเขียนตอบไป ไม่มีอะไรเลยนอกจากผูกจดหมายกลับเข้าไปที่เข้านกตัวนั้นและมอบอาหารให้นกตัวนี้สักหน่อย เพื่อส่งให้มันบินกลับบ้านเดิม

แล้วดูเหมือนว่าคุณจะรู้ว่ามีคนแอบเปิดอ่านจึงไม่วายที่จะส่งจดหมายมาอยู่เรื่อย ๆ และเขาก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากแค่อ่านเล่นไปพลาง ๆ เมื่อเขาว่างเว้นจากการนั่งสมาธิหรือการดูแลสวนสมุนไพรของเขาโดยไร้ซึ่งการตอบกลับ มันวนเป็นเช่นนี้อยู่เรื่อยมาหลายเดือน จนกระทั่งเนื้อหาในจดหมายฉบับหนึ่งที่เขียนบ่นเรื่องพืชสมุนไพรที่คุณปลูกว่ามันไม่ยอมขึ้นสักที

วิญญาณสมุทรนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเขียนแนะนำวิธีการปลูกสมุนไพรเหล่านั้นที่เขาศึกษาลง ตอบกลับเป็นใบจดหมายแผ่นน้อยราวกับกลัวว่ามีผู้ใดจะพบเห็นมัน แล้วผูกกลับไปส่งให้คุณ

ก่อนที่ไม่กี่สัปดาห์จะมีจดหมายฉบับยาวราวเรียงความตอบกลับเขามาอย่างตื่นเต้นว่าวิธีการเหล่านี้ได้ผล และนี่เป็นครั้งแรกที่เหล่าผู้ศรัทธาเทพสมุทรบางคนที่ผ่านไปผ่านมาเห็นดวงตาของราชทินนามผู้นี้หยีลงคล้ายกำลังยิ้มอยู่ใต้ผืนผ้าที่ซ่อนเร้น หลังจากนั้นมาเขาก็เริ่มเขียนจดหมายตอบกลับคุณ และเริ่มเรียกคุณว่า Y/N ซึ่งเป็นชื่อของคุณมากขึ้น

เขามักจะให้คำแนะนำในการปลูกพืชผัก ไม่ใช่แค่สมุนไพร แต่หมายถึงพืชผักหลายชนิดที่เขารู้จัก พร้อมทั้งสอนวิธีการนำมาทำเป็นยาหรือวิธีการเก็บรักษาให้กับคุณราวกับกำลังอธิบายโจทย์คณิตง่าย ๆ กับเด็กน้อย (ถึงแม้ว่าY/Nจะเด็กกว่าจริง ๆ ก็ตาม)

แม้ตัววิญญาณสมุทรเป็นคนขี้อายและพูดน้อยจนบางทีในบรรดาผู้พิทักษ์เสาศักดิ์สิทธิ์เขาดูเหมือนคนอินโทรเวิร์ตขั้นสุดและคล้ายคนไม่มีเพื่อนคบ ถ้านารีสมุทรไม่มาชวนเขาคุยก็คงจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ แต่เขาก็พยายามที่จะพูดคุยกับคุณโดยบางครั้งบทสนทนาก็ดูไม่ลื่นไหลแต่คุณก็พอจะเดาได้ว่าเขาคุยกับผู้อื่นไม่เก่ง

ในบางครั้งที่โต้ตอบกันคุณก็มักจะส่งรูปวาดสมุนไพรหรือพืชผักของคุณไปให้เขาดู และเมื่อจดหมายมาถึงคุณ เขาเขียนแค่คำว่าถึง Y/N และวาดรูปสมุนไพรในแปลงของเขาส่งคืนให้ หรือบางครั้งคุณก็เอาผักสมุนไพรวิเศษในแปลงมาทำเป็นอาหารหรือขนมให้กับเขาพร้อมห่ออย่างดีเพื่อให้เจ้านกส่งสารตัวอ้วนกลมที่คุณขุนมันอย่างดีนั้นบินไปส่งให้กับเขา จนเขาเองก็ไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรเมื่อขนมที่อยู่ตรงหน้าบางชนิดคือสมุนไพรวิเศษที่คนทั้งดินแดนอยากจะได้

หากวันไหนคุณขาดการติดต่อไปเขาจะเพียงแค่คิดว่าคุณอาจจะยุ่งเกินไป แต่หากห่างหายไปเป็นระยะเวลานานนับเดือน วิญญาณสมุทรจะเริ่มเป็นห่วงคุณ และตัดสินใจว่าจะเป็นคนเริ่มส่งจดหมายหาคุณก่อน ในเมื่อคุณทำขนมจากสมุนไพรมาให้เขาได้ เขาจึงเลือกดึงสมุนไพรวิเศษบางต้นของตนที่มีอยู่จำนวนมากห่อใส่ภาชนะวิญญาณส่งให้เจ้านกอ้วนนั่นนำไปให้คุณพร้อมกับจดหมายเล็ก ๆ น้อยที่เขียนถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

“ขนมที่เจ้าทำอร่อยมาก... น้ำใจนี้ข้าอยากตอบแทน...”

วิญญาณสมุทรรอคุณส่งจดหมายตอบกลับมา และเมื่อเขาเห็นเจ้านกอ้วนตัวเดิมบินร่อนลงมาในวันถัดไป ใบหน้าภายใต้ผืนผ้าของเขาก็ยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ และเขียนตอบกลับคุณอย่างไวเหมือนกับลืมไปว่าตนเป็นผู้อาวุโสและขี้อายมากแค่ไหน ทำเอานารีสมุทรและคนอื่น ๆ ที่เห็นว่าช่วงนี้เขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษก็อดที่จะแซวเขาไม่ได้

(+) แถม

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀XIAO BAI

สัตว์วิญญาณฉลามขาวปีศาจตัวใหญ่ยักษ์กำลังว่ายน้ำวนเพื่อลาดตระเวนน่านน้ำศักดิ์สิทธิ์ ในอาณาเขตของเกาะเทพสมุทรที่มันคอยปกปักษ์ เผล่าผองชนฉลามขาวว่ายตามมันมา บางตัวก็แยกย้ายไปในทิศที่สวนทางกันเพื่อให้การป้องกันรัดกุมยิ่งขึ้น และในขณะนั้นเองที่ทำให้ดวงตาของนางมองเห็นบางสิ่งบางอย่างเข้า

บางสิ่งบางอย่างที่ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ ไหวไปตามคลื่นน้ำที่เกิดขึ้น อะไรนะ-กระดาษของมนุษย์? ร่างใหญ่ของผู้เป็นจ่าฝูงฉลามขาวปีศาจกระโจนโดดพรวดขึ้นจากผิวน้ำ ใช้หางวาดตวัดเจ้าม้วนกระดาษน่าสงสารนั่นให้ลอยขึ้นบนฟ้า ผืนน้ำทะเลสาดกระจายและเกิดเสียงดังโครมของสัตว์ใหญ่จนตัวอื่นในฝูงยังหันมามอง

เสี่ยวไป๋เลือกที่จะใช้ฟันงับมันเอาไว้ ไม่มีกลิ่นอายของพลังวิญญาณ ไม่มีกลิ่นคาวเลือด และมันไม่ใช้อาวุธ เป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่งจริง ๆ แม้จะโล่งใจอยู่บ้างแต่ก็อดที่จะพึมพำหงุดหงิดไม่ได้ มนุษย์ส่งขยะมาอีกแล้วเหรอ ? นี่ทะเลนะไม่ใช่ถังขยะ พวกมนุษย์ช่างไม่รู้จักรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อม!

ดวงตาสีเทาประหลาดนี้สังเกตที่ม้วนกระดาษในปาก มันถูกผูกติดไว้กับขาของสิ่งมีชีวิตที่เล็กเหมือนเศษไม้ ดูท่าแล้วคงเป็นวิหคสักตัวที่เคยแบกมันมา และคงไม่ต้องถามหาถึงเจ้าวิหคตัวนั้น เพราะเหลือแค่ขาขนาดนี้แล้วตัวก็คงไปจมดิ่งใต้ทะเลในท้องของสัตว์สักตัวแถวน่านน้ำนี้ เผลอ ๆ ก็เป็นสักตัวในฝูงนางด้วยซ้ำไป

ครั้นเพียรว่ายมาจนถึงโขดหิน ก็รีบแปลงกายเป็นสาวทะเลแสนงดงามเกศาสองสีทิ้งตัวนั่งลงอย่างสบายใจ ถึงจะเป็นสัตว์วิญญาณแสนปี แต่นางก็ได้รับอุปการะจากท่านเทพสมุทร จึงไม่แปลกที่จะพลอยได้ภาษาของมนุษย์ไปด้วยเป็นผลพ่วง แวบแรกที่อ่านข้อความแสนเลือนรางในกระดาษของคุณ นางก็ถึงกับชะงัก เหงาจนอยากหาเพื่อนทางจดหมาย ? ตลกไปไหม

ถึงเสี่ยวไป๋จะคิดเช่นนั้นแต่หางปลาก็ประดิกเบาเบาโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตื่นเต้นหรอกนะ แค่ปกติไม่เคยเจอมนุษย์ที่ไหนทำแบบนี้มาก่อน อีกอย่างนะ ใครมันจะเขียนอะไรโง่ ๆ แบบนี้ให้ฉลามอ่านกัน? แต่ก็นะ...ข้าอ่านอยู่นี่-

นางบ่นอุบอิบ ดวงตาของนางกลอกไปทางลูกฝูงที่มีทีท่าเหมือนจะแอบซุบซิบกัน จนได้รับสายตาขวางไปให้วงแตกถ้วนหน้า สุดท้ายเสี่ยวไป๋เลือกแค่จะเก็บจดหมายเอาไว้ นางไม่ได้บอกหรือแจ้งกับวิญญาจารย์คนใดในเกาะเทพสมุทร และไม่ได้เขียนตอบกลับเช่นกัน

ฉลามอย่างนางจะไปเอากระดาษ หมึก กับปากกามาเขียนยังไงก่อน

นานวันเข้า เสี่ยวไป๋เริ่มที่จะรอ ว่ามีอะไรลอยมาอีกไหม และให้ฝูงปลาตัวน้อย ๆ ในแถบนั้นช่วยลาดตระเวนหาให้หน่อย นางดูเหมือนจะชอบใจในเรื่องไร้สาระที่คุณเขียนมา เช่นความฝันของคุณว่าคุณกลายเป็นปลาหมึกในทะเล จนนางอดไม่ได้ที่จะขบฟันซี่หน้าแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มนุษย์บ้าอะไรฝันอยากเป็นปลาหมึก ต้องเป็นลามแบบข้าสิ ฮ่า ๆ

เสี่ยวไป๋ไม่ชอบเขียนตอบคุณ แต่จะส่งฟันปลาฉลามสีเงินไปผูกไว้กับเปลือกหอย แล้วสั่งนกนางนวลแถวนั้นให้บินกลับไปวางตามแถวชายฝั่ง หรือบินตามนกตัวที่เคยพาจดหมายฉบับอื่นแบบเป็น ๆ ไป ทุกอย่างเปลี่ยนไปรวมถึงกิจวัตรของนางด้วย มันเปลี่ยนจากการอ่านเพราะว่าง กลายเป็นถ้าไม่มีจดหมายจากคุณมาถึงก็จะเหงา

นางเริ่มสะสมเปลือกหอยหรือรูปวาดอะไรก็ตาม ที่คุณส่งมาไว้ในโพรงหรือถ้ำใต้ผืนน้ำของนาง บางครั้งยังเคยหลุดปากพูดกับพงกปลาตัวเล็กและลูกฝูงไปว่าด้วยซ้ำว่า

“มนุษย์บางตัว...ก็ไม่ได้โง่เสมอไปนะ”

หากคุณหยุดเขียนไปโดยไม่บอกกล่าว และกินระยะเวลานานมากเกินไป เสี่ยวไป๋จะเริ่มกระวนกระวาย นางจะเริ่มว่ายออกจากอาณาเขตของตนเอง ดำผุดดำว่ายอยู่ใกล้ทางเดินเรือ หรือบางทีก็ตะโกนถามพวกนกนางนวลที่บินโฉบไปมา

จนแล้วจนรอดนางก็เลือกจะแบกหน้าไปพบผู้อาวุโสสักคน เพื่อขอยืมกระดาษและหมึกปากกา ถึงจะถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ กลับมาว่า จะเอาไปทำไม ฉลามต้องใช้ด้วยเหรอ แต่พวกเขาก็ยินดีมอบมันให้กับนาง

นางบรรจงเขียนด้วยท่าทางที่ปรานีตที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะปกติไม่จำเป็นต้องเขียน ลายมือจึงค่อนข้างจะเละเทะไปบ้าง- แต่อย่างไรก็ดี เสี่ยวไป๋จงใจเน้นย้ำถ่ายทอดคำพูดของนางกับการหายไปของคุณให้ชัด ๆ ว่า

“เจ้าจมทะเลไปแล้วเหรอ? ถ้าเจ้าถูกคลื่นกินไปจริง ๆ ข้าจะไปลากเจ้ากลับมาด้วยฟันข้านี่แหละ!”

และไม่กี่วันต่อมาก็มีนกตัวหนึ่งบินจอดลงบนหัวของนาง พร้อมกับจดหมายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นของคุณผ่านตัวอักษร ดูเหมือนว่าคุณจะดีใจมาก ๆ ที่ไม่ได้คุยกับตัวเองมาตลอดหลายเดือนนี้ แน่นอว่าคุณยังต้องขอโทษสำหรับการหายไปนี้ของตัวเอง แต่คุณก็มอบปลาย่างสูตรพิเศษให้นางด้วยความยินดี