Ήταν 6 Σεπτεμβρίου γύρω στις 4 το ξημέρωμα μόλις είχαμε φύγει από ένα πάρτι που έκανε ένα κοντινό μαγαζί μαζί με την παρέα μας , εμείς κάπου στα 10 βήματα πιο πισω από τα παιδιά περπατούσαμε μαζί αγκαλιά με αργό βήμα είμασταν λίγο ψηλοζαλισμενοι και μιλούσαμε ψιθυριστά λες και δεν θέλαμε να μας ακούσουν ενώ δεν λέγαμε τίποτα το ιδιαίτερο ,γελούσες με αυτό το υπέροχο χαμόγελο σου και εγώ απλά σε χάζευα και σκεφτόμουν πόσο γαμημένα ερωτευμένη είμαι μαζί σου ,το ποσό πολύ δεν ήθελα να τελειώσει εκείνη η βράδυα να χανομουν απλά σε εκείνα τα σκούρα καφέ μάτια για ακόμη ένα λεπτό , αυτη ηταν η τελευταια φορά που σε είδα πέρασε τόσος καιρός και ακόμα δεν έχω νέα σου και έχω μια απορία που πήγε όλο αυτό;, όλος αυτός ο ερωτισμός;, αυτή η υπέροχη χημεία που είχαμε;, γιατί χαθήκαμε μου λες; έχουμε καιρό να τα πούμε και πονάω να μην σου μιλάω, να μην μπορώ να σε ακούσω να γελάς αλλά απότι φαίνεται κατέληξες να είσαι ένα από τα πιο έντονα απωθημένα μου...
