Stormy Cloudd

Waarom jij?

Maar ook zouden we nog vrienden zijn? Wat zou je gaan studeren zijn? Zou je nog samen zijn met het vriendje van toen?

Er is zoveel gebeurd de afgelopen jaren, negatieve en positieve dingen en toch heb ik nog steeds het gevoel dat er iets mist. En dat ben jij.

Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt, en dat we verder moeten met ons leven. Maar ik geloof het niet, de tijd maakt het draagbaarder maar zo nu en dan doet het nog eens pijn. Alles overheersende pijn in mijn hart en mijn hoofd.

Vroeg wakker zijn, je moe voelen maar toch niet kunnen slapen.

Begrijp me niet verkeerd, ik doe mijn werk graag echt graag. Maar ik ben op. Zit thuis omdat ik fysiek ziek ben/was, maar het idee dat ik morgen moet terug gaan bezorgd me stress. Mijn schouders krampen samen, voel me misselijk en krijg geen zuurstof binnen. Moet me concentreren op mijn ademhaling omdat ik niet wil hyperventileren.

Had maandag een afspraak bij de dokter om dit te bespreken, maar meneer de dokter wou niet luisteren en deed mijn fysieke klachten af of het niets was. Gaan vandaag terug voor het lief, die echt goed ziek is. En het is maar te hopen dat ik mijn mond durf open te trekken om te zeggen dat het eigenlijk niet zo goed met me gaat. Dat de stress terugkomt en ik me overspoeld voel worden door paniek en alles overheersende angst. Als ik nog maar denk aan gaan werken, schiet ik in paniek.

Ik vind het eng om tegen meneer de dokter te zeggen dat het niet meer goed gaat met me, want hij geloofd me niet. Of dat gevoel heb ik toch. Nog iets om meer stress te hebben.

Even dacht ik dat het van jullie kwam, even dacht ik dat ik een kaartje kreeg van mijn grootouders. Even een zalige gelukzaligheid, maar deze was van korte duur, de realisatie drong knal hard binnen.

Voor mij een fitte man van 35 jaar. Waar ik gisteren nog mee heb staan lachen vertelt me nu dat hij deze nacht er een einde aan wou maken. Met een plan.

Daar sta je dan als 26 jarige met je mond vol tanden. Vragen stellen, comfort bieden en maatregelen treffen. En dan gesprek nummer twee.

De hel voor mij, persoonlijk. Hoeveel denk je eraan? Hoe zou je het doen? Wat kunnen wij nog doen?

Als je dan een plan van naaldje tot draadje te horen krijgt hoe hij het zou doen, wanneer en waarom. Dan breek ik. Maar ik ben de hulpverlener hier, ik moet sterk zijn en hulp aanbieden.

- Er wordt gepraat over de mannencompetitie in de voorbeschouwing, terwijl deze tijd even goed kan gaan naar dieper ingaan op het vrouwenvoetbal

-Vooral benoemen waar ze niet goed in zijn, en als dan het tegendeel wordt bewezen wordt er niets over gezegd.

-Speelsters uit elkaar houden is toch zo verdoemd moeilijk want ze hebben allemaal een staatt of een dot. Het is dat mannen zo een divers aanbod aan kapsels hebben( I know er zijn de uitzonderingen eh Neymar)

- Leeftijd is een graag besproken onderwerp, en hoelang ze al wachten op een basisplaats.

- “Dat is een mooie ranke speelster.” Mijn haar gaat rechtstaan. Nooit gehoord bij het mannenvoetbal.

- De constante verwondering dat ze iets kunnen, dat ze een mooie dribbel kunnen afleveren en mooi samenspel. Ja, ook vrouwen kunnen voetballen. Deal with it!

Ja de aandacht is mooi en potverdikke verdiend, maar kunnen we ook iets aan doen aan de manier waarop? De commentator die zegt dat hij toch nog een grens over moet. WHUT!?

Ik voel het weer. De duisternis die het overneemt. Kleine subtiele veranderingen.

Het slaappatroon wat weer slechter aan het worden is, die innerlijke onrust die toeneemt en het verlangen naar rust dat groter wordt.

Ik heb alles om gelukkig te zijn, een geweldig lief, super toffe vrienden en twee amazing katten die van mijn huis een thuis maken. Een toffe job die ik graag doe en leuke collega’s. Toch is elke dag weer een gevecht om op te staan, de glimlach op te zetten en de dag door te komen.

Zeggen wat er scht scheelt, is moeilijk. Dat weet ik niet en kan ik niet benoemen. De stress van het werken is zwaar en neem ik mee naar huis. Opzich niet eens het werk, maar gedoe met collega’s. Ik mis de steun, de onvoorwaardelijkheid. Er zijn kliekjes en dat voelt niet fijn. Voel me in de steek gelaten door ze. Harder dan ooit.

Maar gisteren was de druppel, het is op en ik kan niet meer. Die slag op mijn hand was het laatste wat ik gepikt heb van jou. Het vertrouwen is weg. De onvoorspelbaarheid is te groot en mijn angst voor meer geweld is gegroeid.

Heb ik een fout gemaakt? Stond ik dan toch te dicht aan het luikje? Nee, niet twijfelen aan mezelf. Fysiek geweld kan nooit goed gepraat worden, niet meer.

Als de mensen mij vragen hoe het nu gaat met me zeg ik goed. Ik kan toch moeilijk zegen dat ik eigenlijk nog altijd ongelukkig ben. Ik heb een fantastisch lief, een job die ik mega graag doe, geweldige vrienden, financiele ademruimte en twee katten die ik doodgraag zie.

Ik ben ongelukkig en kan niet zeggen waarom. De wil om te leven ontbreekt, de wil om morgen de zon terug te zien opkomen ontbreekt. Niet dat in mezelf iets zou aandoen. De gedachte dat het lief en mijn vrienden zouden achterblijven is het enigste wat me op de been houdt.

Het leven is voor mij geen geschenk maar een verplicht nummertje. Ik weet ook niet wat er nodig is om terug gelukkig te worden of terug zin te krijgen in het leven. Als ik er zo op terug kijk heb ik nooit de zin van het leven begrepen. Misschien ben ik 1 van die personen die chronisch ongelukkig is en daarmee moet leren leven.