#groenewoud

Het leek ver weg, maar vandaag was het dan toch zo ver, mijn laatste dag bij MC Groenewoud. Het wordt nu tijd de balans op te maken. Gelukkig las ik net even mijn vorige blogbericht, dus nu weet ik weer wat ik me had voorgenomen. Blijkt dat ik mezelf een flinke uitbrander moet geven: 3 x daags aandachtsoefeningen is inmiddels soort van 3 x in de week geworden. Dat moet beter! Alhoewel: zei mijn therapeute vandaag niet dat doseren belangrijk is en dat het niet beter wordt als ik steeds dingen moet van mezelf?? Uhhh, lastig lastig, zal ik het mezelf dan vriendelijk vragen? Dus bij deze vraag ik aan mezelf elke dag aandachtsoefeningen te doen in welke vorm dan ook. Mooi, is dat ook geregeld. Al met al best spannend om nu verder te gaan zonder therapeutische backup. Ik loop toch nog regelmatig met vuur en verve tegen de lamp. En dat wordt vrijwel onmiddelijk afgestraft met zware koppijn. De therapeute zei dat ik vandaag mijn rijbewijs had gehaald en dat ik nu rijuren moet maken. Bewust bekwaam heet dat. Het gaat nog niet vanzelf. De hoofdpijn is mijn mijnpietje, de kanarie die mee de mijn ingaat, waaraan je kunt zien dat er problemen in de lucht hangen. Als ik er zo tegenaan kijk kan ik me enigszins verzoenen met mijn hoofd. Mijn hoofd is Ingrid, en Ingrid is mijn hoofd. We zijn weer een geheel en daar laat ik het bij. Over en sluiten.

Maandag sporten, dinsdag sporten en outdoor training, woensdag outdoor training, woensdag t/m zaterdag gruwelijke nek- en hoofdpijn. Mijn trainert zei alleswetend: 2 dagen meer klachten mág. Ja amehoela, 4 dagen ellende mag van mij niet meer. Ben er klaar mee. De pot op met je training. Nog even en dan is het traject bij Groenewoud klaar. Dan mag ik mijn sportieve activiteiten weer lekker zelf gaan doseren. Groenewoud was 14 weken mijn doel om naar uit te kijken, mijn veilige haven, de enige plek waar ik echt mindful kon zijn. Vreemd om te merken dat ik dat los wil laten. Maar dat ik er klaar MEE ben, betekent dat ook dat ik er klaar VOOR ben? Het enige moment denk ik vol herwonnen zelfvertrouwenen een tikje overmoed: tuurlijk. Vervolgens vind ik het eng en voel me wiebelig. Het helpt te weten dat er genoeg lotgenoten zijn op wie ik terug kan vallen. En wat ben ik blij dat ik er voor hén mag zijn als ze hun verhaal kwijt willen. Ook na afloop van de Groenewoud periode zet ik mijn migraine onderzoek in ieder geval voort. Momenteel meet ik het effect van de volgende mix: - 3 x daags aandachtsoefeningen (mag minfulness, yoga, chi qong of meditatie zijn) - 2 ons groente en 2 stuks fruit (wat goed is voor de rest zal ook wel goed zijn voor mij) - boycot alcohol - boycot hormoon preparaten - supplementen (magnesium, B-vitamines, teunisbloemolie, vitamine E) - vaker het 'de pot op' principe hanteren Gisteren gezondigd met limoncello van prima kwaliteit. E.e.a. kon ik dan weer goed praten door effectief inzetten van het 'de pot op' principe. Mocht dit onderzoek ooit zinnige conclusies voortbrengen dan bent u de eerste die het hoort.

Inmiddels ben ik ruim 10 weken op weg met mijn traject bij MC Groenewoud. Ben weer grotendeels terug aan het werk, hoef niet meer overal bij na te denken, doe zelfs vanzelf mijn nek- en aandachtsoefeningen. De hoofdpijn frequentie is flink omlaag en de energie behoorlijk gestegen. Het leven is leuk. En dan bekruipt het me ineens: gaat het nou góed, of zie ik iets over het hoofd? Ben ik veranderd of stiekem teruggevallen in oude patronen? Ik sprak met mezelf af: nooit meer de automatische piloot! Het was mijn vaste gewoonte geworden gevoel weg te drukken en met blik op oneindig te doen wat er van me verwacht werd. Na wekenlang denken, oefenen, vallen en opstaan, herken ik nu weer het comfort van de automatische piloot. Alarmbellen!! De therapeute zegt: als het goed voelt is het goed. Hm, is dat zo? Ik las eens een spreukje op éen of andere café-muur: 'De psycholoog zegt nooit precies hoe het moet, hij weet het zelf nog niet zo goed'. Toch ben ik geneigd te denken dat het waar is wat ze zegt. Af en toe even checken of het inderdaad nog goed voelt is dan natuurlijk essentieel. Zolang er blijkt: 'minder migraine, meer plezier', gaan we op dezelfde voet verder. En de rest: dat zie ik dan wel weer. :)

Maar goed, deze week heb ik nog vakantie, en de tijd die ik dus in mij en mijn migraine steek hoef ik aan niemand te verantwoorden. Al hoewel, daarbij vergeet ik voor het gemak weer even mijn gezin. Heb ik even geluk dat mijn echtgenoot me steunt en zich vol hoop en verwachting uit over wat er komen gaat. Of dat in de komende weken zo blijft....de tijd zal het leren.