#grasker

Mynd: graskerið á hrekkjavöku Gamla sjúkrahússins 2015

Sem aðdáandi hryllingsbókmennta og bíómynda þá hef ég alltaf verið skotin í hrekkjavöku. Siðurinn er ættaður frá Keltum, og má kannski með góðum vilja túlka, að hluta til íslenskan vegna uppruna okkar, en mun að öllum líkindum hingað kominn hin seinni ár gegnum áhrif frá bíómyndum, sjónvarpsþáttum og annarri dægurmenningu Bandaríkja Norður-Ameríku. Það lækkar siðinn aðeins í metorðum, ekki hjá mér nota bene, en það er svona mín tilfinning að áhrif frá nágrönnum okkar í westri séu ekki mjög hátt metin á skalanum yfir æskileg menningaráhrif. En þar sem sá skali er ósýnilegur og auðvitað mjög umdeildur þá þori ég ekkert að fullyrða um það – en held þó að Vínartónleikar þyki nú aðeins fínni en hrekkjavaka, að minnsta kosti í betri kreðsum. Hvað mig varðar, þá hef ég mottóið að „ég get alltaf á mig blómum bætt“ hvað varðar útlenska siði og hátíðir. Enda er þá bara verið að bæta við í lífsflóruna, gera lífið skemmtilegra og skrautlegra og aldrei er of gert af því! 

En vissulega hefur það ekki farið fram hjá mér að sumum er ekki um það gefið að flytja inn útlenska siði. Og ég ætla ekki að gera lítið úr þeim röddum, það er nauðsynlegt að einhverjir séu á verði þegar kemur að íslenskri menningu og setji spurningarmerki við innflutning útlenskra siða, sérstaklega ef þeir ógna íslenskum venjum. Það er nefnilega það frábæra við hrekkjavöku, að það er ekkert á Íslandi henni líkt. Enda hefur umstangið í kringum þessa hátíð aukist, a.m.k. á Ísafirði, og hér mátti sjá hús skreytt og lýst og skuggalegar verur á ferðinni. Það kætir mig óskaplega en ég hef engar áhyggjur af maskadeginum, hann mun standa fyrir sínu og engin ástæða til að halda annað. Enda sýnist mér að hrekkjavökubúningar vísi meira í hrylling, drauga, beinagrindur, jafnvel gömlu þjóðsögurnar. Maskadagsbúningar eru hins vegar af öllum gerðum. Þess vegna segi ég: Vertu velkomin til Íslands, hrekkjavaka!