#glimpsgent

Mocht u het nog niet gedaan hebben: zet met uw beste rode wascokrijt een groot kruis op 13 en 14 december. Dan doen we met z’n allen nog eens van showcasefestival op Glimps in Gent. Het festival is intussen aan zijn derde editie toe en naar goede gewoonte stellen wij een lijstje samen van acts die je zeker niet mag missen. Zo hoef je de ruime line-up niet te doorploegen, kan je je qua lijstjes volop concentreren op je Kerstcadeautjes en kan je – bij een tegenvallende act – de schuld gewoon op ons steken. Alsjeblieft, dankuwel.

Mocht dit Glimpsfestival een soortement Eurovisiesongfestival zijn, dan durven wij er geld op zetten dat Nederland met de oppergaai gaat lopen. Met Jezus and the firstborn doen ze op vrijdagavond al een uitstekende poging, maar ook op zaterdag worden nog twee schoten afgevuurd. Te beginnen bij het indrukwekkende Traumahelikopter. Met korte ‘rechtendoor’-nummers, een zanger met als familienaam ‘Lada’ en verhalen over instortende daken op het Nederlandse Eurosonicfestival, belooft de passage van deze Groningers er niet minder dan pats boem knal op te zitten. Ook hun landgenoten van Birth of Joy mogen van ons zeker een bezoekje verwachten. Vette gitaren, een zeurend orgeltje en een erg boze zanger. Meer moet dat voor ons niet zijn.

Maar wij Belgen moeten met Yuko helemaal niet onder doen. Ingenieuze popsongs die ons qua geluid eerder aan groepen uit het Hoge Noorden doen denken, dan aan een band van om de hoek. Ook STUFF – met de kameleoneske duizendpoot Lander Gyselinck – klinkt niet meteen als een bandje uit de parochie. Verwacht u aan spannende elektronische bliepjesjazz, een hoop herrie en voeten die een eigen leven gaan beginnen leiden.

Ook voor deze dag hebben we met Könsförrädare uw portie ‘kötbullar’ op het programma staan. Melodieuze poppunk uit Zweden. De groepsnaam betekent iets in de trant van ‘genderverrader’. Wat ze daar precies mee bedoelen, zou zaterdagavond duidelijk moeten worden. Nog iets waar we kop noch staart aan krijgen, is het eclectische geluid dat de Fransen van Le Vasco presenteren. Technobliepjes en elektrosluiers worden vlotjes afgewisseld met geluidsopnames uit het plaatselijke natuurdomein.

Last but not least zijn twee einzelgängers. Zo is er de Noorse Carmen Villain, die een intrigerende mix tussen Sonic Youth en Patti Smith ten berde brengt. De Brit John Lennon McCollagh wordt ervan verdacht “Dylan beter te zingen dan Dylan zelf”. Nu ja, een zoveelste jonge reïncarnatie van Bob Dylan is niet altijd een garantie voor succes. Ze komen wel vaak in aanmerking voor de nobelprijs cliché’s verzamelen. Jongeman neemt zichzelf zeer serieus, steeds achteloos uit het raam kijkend, nooit buiten zonder zonnebril en vergroeid met een gitaarcase als een wijngaardslak met haar huisje. Vaak te vinden langs verlaten spoorwegen of lukraak gekozen velden, alwaar de muzikale poëzie aan de wereld wordt geschonken. Als deze jonge Brit niet goed is, zal hij het op z’n minst een beetje grappig zijn. 

Glimps gaat door op vrijdag 13 en zaterdag 14 december. Het volledige programma en planning vind je op www.glimpsgent.be

Mocht u het nog niet gedaan hebben: zet met uw beste rode wascokrijt een groot kruis op 13 en 14 december. Dan doen we met z’n allen nog eens van showcasefestival op Glimps in Gent. Het festival is intussen aan zijn derde editie toe en naar goede gewoonte stellen wij een lijstje samen van acts die je zeker niet mag missen. Zo hoef je de ruime line-up niet te doorploegen, kan je je qua lijstjes volop concetreren op je Kerstcadeautjes en kan je – bij een tegenvallende act – de schuld gewoon op ons steken. Alsjeblieft, dankuwel.

Negen stuks hebben wij aangekruist voor vrijdagavond. Quasi even veel landen en genres – wat zijn we qua muzikaal etiketdenken weer wat wijzer geworden – passeerden de revue. Al moet het gezegd: met vijftien bands op dertig zijn wij Belgen lichtjes oververtegenwoordigd. Dans Dans is één van die Belgische acts. We hebben deze jazz ‘n roll-combinatie al eerder op Glimps aan het werk gezien en waren onder de indruk. Nu is het jouw beurt. Hetzelfde geldt voor Flying Horseman, dat met City Same City dit jaar opnieuw een schoon plaatje uitbracht. Ook voor hen is het niet de eerste passage op dit festival, maar als je er vorig jaar niet bij kon zijn: grijp je kans. Laatste Belg in ons lijstje is Jozef Dumoulin Trio. Afgaande op wat het internet ons prijs geeft, wordt dit een spannende trip naar absurdistan. Ons deed het bij momenten een beetje denken aan die andere Moulin, en dat is nooit een slecht teken.

 Nederland vaardigt voor deze avond het uitstekende Mozes and the firstborn af. Negatieve recensies over deze Eindhovenaars zijn zeldzaam en de single ‘I got skills’ is een meekweler van formaat. Uit het oosten komt de donkerdreigende sound van Oum Shatt. Klinkt een beetje als Django Django, zonder de studiobliepjes. Zelf houden ze het op het geluid van een nachtelijk dwalende, naakte Ian Curtis. Alleen al daarom staat de passage van deze Duitsers met stip bovenaan. Bosco Delrey houdt de erfenis van Buddy Holly en Roy Orbison levendig. Netjes afgestoft en overgoten met een over-het-kanaalse hipstersaus.

 Scandinavië is vaak een hofleverancier voor showcasefestivals en dat is deze keer niet anders. Scandinofielen kunnen onder meer met het Deense Rangleklods hun honger stillen. Sferige muzieksluiers in een soortement droom met doornen aan. Tenzij Google Translate ons in de steek laat staat “rangle klods” voor zoveel als rammelblok. Nochtans: deze Denen rammelen noch blokkeren. Neen, dan gaat het er bij de Zweden van Yast wat minder subtiel aan toe. No-nonsense popmuziek van op het schap. Of het een topper wordt, kunnen we niet garanderen; maar tegenvallen zal het allicht niet. Wie nog minder subtiel het pad der popsongs afhuppelt is Effi. Wat moet je over deze naamgenoot van het botermerk weten? Oostenrijker met huppeldepuppop die je instant vrolijk maakt. Vrolijk word je er alleszins van.