#glibberig

Pieters’ Raadselkwartier In de vroege ochtend, toen de zon nog maar net haar eerste geeuw uitstrekte over Camping Domaine Sainte Marie, gebeurde er iets vreemds bij tent nummer 7. Daar, tussen het gras en het grindpad, waar de dauw nog als zilveren kralen op de sprieten lag, lag iets… of nee, bewoog iets. Pieter Pottenkijker, presentator van het befaamde ‘Raadselkwartier’ en bekend van zijn…

PIETERS’ RAADSELKWARTIER Ergens tussen het tuinhuisje en de regenton, waar de madeliefjes dansen op de wind en de regenwormen grapjes maken onder de grond, woont iemand heel bijzonders. Geen kikker, geen kever, geen kabouter. Maar een dier met een geheim… Deze ochtend begint stil. De lucht ruikt fris, het gras glanst van de dauw. En daar… kijk goed… daar glijdt iets over de stenen paadjes.…

Glibberig

Volgens mij is het als blinde of slechtziende wel zo prettig voor jezelf als je niet al te bang bent om soms vieze handen te krijgen. Je moet nu eenmaal vaker voelen om iets te checken, in plaats van kijken. Dan grijp je wel eens mis, of je gooit iets om als je haast hebt, of je komt onderweg naar de kraan per ongeluk met vieze vingers ergens tegenaan.

Ik heb wel eens per ongeluk in een naaktslak gegrepen. En een keer in een vieze kledder glitterslijm die mijn nichtje op mijn aanrecht had laten liggen. Vooral als je zoiets niet verwacht, schrik je echt supererg. Maar soms heeft het dan weer als voordeel dat de viezigheid of glibberigheid je eigenlijk wel meevalt en je het makkelijker kan opruimen dan wanneer je ziet wat je doet en overvoorzichtig doet om het maar niet aan te hoeven raken.

Ik heb ook een keer te horen gekregen dat slechtziend zijn soms wel handig is, omdat sommige dingen om te eten er zo vies uitzien. Iemand die ze niet ziet, of niet goed ziet, eet ze dan makkelijker op. Ik vraag me af of dit zo is. Hoe iets aanvoelt is toch net zo belangrijk? En de geur natuurlijk. Champignons bijvoorbeeld, die lustte ik vroeger echt niet, omdat ik ze glibberig vond. Nu lust ik ze graag, maar dat heeft lang geduurd.

En als je niet goed ziet val of glij je ook wel eens sneller uit, in iets wat je niet hebt gezien en waar anderen met een boog omheen lopen. Een bananenschil is mij nooit gebeurd, maar ik ben thuis wel een keer uitgegleden in, schrik niet, de diarree van onze hond. Met blote voeten! En ook op zo’n gele rubbertegel buiten, die daar liggen om voor blinden en slechtzienden de oversteekplek aan te geven. Blijkbaar had ik de verkeerde schoenen aan. Het had geregend, waardoor die tegel spekglad werd en hopla, enkel gekneusd.