#gedichtvanbritt

Je opent je ogen en je glimlach verschijnt Zonder woorden vertel je me goedemorgen Zonder enig geluid vervagen mijn zorgen Terwijl een nare droom uit mijn gedachtes verdwijnt

Zachte zoentjes in mijn nek Langzaam lopen je vingers langs mijn been Ik weet waarheen en geef me over, meteen Even kijk je me aan terwijl je vingers verder gaan Zachtjes fluiter ik dat je door moet gaan en de tijd lijkt stil te staan Zweet en kippevel, mijn ademhaling snel Met je handen over mijn lichaam Leid je me er, zorgzaam en bekwaam, Doch vurig en fel, en ik gehoorzaam

Terwijl we om elkaar heen dansten Hield ze ons venijnig vast, dicht bij elkaar Onze onzekere dans, niet op elkaar afgestemd Tranen stroomden, ongeremd Ze had ons vastgeklemd Het zoeken naar en ontwijken van, Resulteerde in een nog sterker gevestigde greep Ze speelde met ons zonder dat we het doorhadden En we lieten het, naïef en nooit bedoeld Gebeuren De muziek veranderde en we begonnen mee te zingen Ik ging springen van de tintelingen en ving De herinneringen Van toen en voelde de dingen Van toen en het begon tot me door te dringen Samen kunnen we haar aan Ze heeft ons niks misdaan of aangedaan Wij, voorzichtig, voortaan

Je probeert, adoreert, inspireert En in de stilte worden woorden gewisseld Je praat met me zonder enig geluid En ik druk mijn neus nog dichter tegen je huid

Kon ik maar beter muziek maken Dacht ik terwijl mijn vinger op de tafel tikte En zachtjes met mijn hoofd knikte Kon ik maar beter muziek maken Zodat de tonen je konden meenemen Je zouden doen verdwalen Je zouden doen zweven Al was het maar voor heel even Mijn zoete klanken zouden je laten dansen Ze zouden je leiden Naar een plek iets dichterbij Naar een plek waar je kon voelen Wat het is wat je met me doet Luister goed En zweef met me mee

Je hees de zeilen En je voer, eindeloos Van onze zonnige donderdagochtend Naar een regenachtige zondagmiddag Dikke druppels klonken tegen ons zeil Gure wind floot over onze golven Onmogelijk je te verstaan Je voer ver van ons vandaan Onze wind ging liggen En onze zon droogde de zeilen Je boot voer nog even door Maar onze wind blies niet meer Langzaam kwamen we tot stilstand Je ankers gingen uit En je stapte aan wal

Je sprak niet luider dan voorheen Je keek me niet dieper in mijn ogen Je hield me niet steviger vast Je kwam niet dichterbij Dan anders Toch klonk je nooit eerder zo helder Nooit eerder voelde ik me zo bekeken Loskomen kon ik niet Ademen wilde ik niet Ik begon je te verstaan En liet me gaan

Nacht werd dag en dag werd weer nacht Ik wist dat je niet wist wat je dacht Ik hield mijn hand op je hart en we voelden Wat we al die tijd bedoelden