#night

Ίσως όμως μια μέρα, μετα απο χρόνια να συναντηθουμε σε ενα μπαρ, απο αυτά που δεν πατάει πολύς κόσμος, και να ξεκινήσουμε απο την αρχή. Και εκεί δεν θα έχει τίποτα στον δρόμο μας. Ισως παλι και να μην γινει ετσι. Ισως να τσουγκρισουμε τα ποτηρια μας και μετα το “γκλιν” να χαθουμε παλι. Και τοτε δεν θα σκέφτομαι ουτε τον ενα χρονο, ουτε τα δυο χρόνια. Παρα μονο πως ηταν ομορφο όσο κράτησε.

και θεέ μου προσεύχομαι κάθε μέρα να σταματήσει. σπαταλώ τις ευχές μου στον γυρισμό της μα ξέρω πως την έδιωξα. πως την μαύρισα. πως της αξίζει κάτι άλλο. κάτι πιο όμορφο. και είναι κρίμα γιατί έχω ακόμα όλον τον ουρανό να της δώσω και να την χαζεύω την ώρα που τον κοιτά με αυτά τα μάτια που το χρώμα τους θύμιζε ζεστασιά σαν τα κοιτούσες. γιατί βλέπεις ο κόσμος μου άκουγε στο όνομα της. μα αυτό δεν είναι μοναχά για κείνη. είναι για μένα. για να μου θυμίζει τι έκανα και τι είμαι. γιατί τελικά δεν είμαι καλή όπως νόμιζα. και γιατί η ησυχία όταν την σπας κάνει θόρυβο μα κανείς δεν θέλει να τον ακούσει. οπότε και εγώ γράφω για να θυμάμαι. να θυμάμαι ποια είμαι και τι έχασα. και πως θα έκανα τα πάντα για να τα πάρω πίσω. να θυμάμαι πως δεν σ'αγαπούν όλοι όσο τους αγαπάς εσύ. και πως δεν παίρνεις ότι δίνεις. εγώ θέλω να δώσω ακόμα. μα κανείς δεν τα θέλει πλέον. γιατί άργησα. είναι που λένε κακό timing. αλλά έτσι είμαι. πάντα αργώ. αργώ να ετοιμαστώ, αργώ να καταλάβω, αργώ να απαντήσω. στο τέλος μένω μόνο με την μετάνοια.

Μπορεί να χω ραγίσει, μα ζωγραφίζω τις ρωγμές μου με χρυσή μπογιά.

φταίει που μεγάλωσες απότομα. φταίνε και οι γονείς που ποτέ δεν είδαν τον πόνο που σου προκαλούσαν. φταίνε και εκείνοι που δεν ζήτησαν ποτέ συγγνώμη. που σε ξέχασαν και είναι ανθρώπινο. όμως φταις που σε νοιάζουν τα μικρά. φταίει και εκείνη. που σου έδειξε πως είναι να αγαπάς και να πονά όλο σου το είναι. φταις και εσύ που την άφησες να φύγει. εγώ να ζήσω ήθελα. να με αγαπούν αυτοί που αγαπώ. και τους άλλους γάμησε τους. ούτε εγώ η ίδια δεν τους ήθελα. εγώ δεν ήθελα ποτέ πολλούς γύρω μου. λίγους και καλούς. και τους είχα. και την είχα. μα οι άνθρωποι είναι πνεύματα ελεύθερα και να τα κρατήσεις σε κλουβί δεν πρέπει και δεν γίνεται. γιατί τελικά αυτό ήσουν. κλουβί. τους είχες κλείσει όλους εκεί με τα θέματα σου και την εφηβεία σου. και τα σημάδια και τις κρίσεις σου. μα οι άνθρωποι δεν μπαίνουν στη ζωή σου για να σε νταντεύουν. δεν το ξερες; εσύ ζεις μέσα στη θλίψη σου όμως οι άλλοι δεν το χρειάζονται. δεν σε χρειάζονται. και το λυπηρό είναι πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παρά να περιμένεις. να περιμένεις την μέρα που θα φτιάξουν όλα. την μέρα που θα γελάς ξανά χωρίς να κρύβεις μέσα σου λυγμούς. την μέρα που το στήθος σου θα πάψει να σε βαραίνει και που η ανάσα σου δεν θα κόβεται από τον κόμπο που νιώθεις στο στομάχι σου. θέλει αρετή και τόλμη η ζωή για να επιβιώσεις. μα δεν θέλω επιβίωση. θέλω ότι είχα πίσω. θέλω να είμαι φυσιολογική γιατί οι άνθρωποι δεν αγαπούν το λοξό και το διαφορετικό. θέλω να πάψω. να πάψω να ανησυχώ. να πάψει το μυαλό μου. να μην ακούω τις σκέψεις μου. θέλω να πεθάνουν οι δαίμονες μα δεν θέλω να πεθάνω. όχι πια. δεν τον φοβάμαι τον θάνατο. δεν με νοιάζει αν φύγω. με νοιάζουν όμως αυτοί που θα μείνουν πίσω. γιατί η απώλεια πονάει και σε τρώει αυτό το “γιατί”.

Apofasise .Kai einai opws otan odigeis kai o mprostinos den paei oute me 35 oute me 30, paei me 32,5 kai paizeis 2a kai 3i taxitita. GAMIESAI.