#galicisch

Burgstädt, 1959.

Tres poemas de Blue Box, Suhrkamp, 1995.

Mobles

 Deixar toda seguridade,

as frases empregadas, calar

o dito ata que se vaia,

ata que vaia ás cousas,

que están inmóbiles no cuarto:

a mesa

as dúas cadeiras

a cama.

Saír, pechar a porta, deixar

as cousas para elas,

para ti.

Así todo se transforma

e vén o tempo:

reecontrámonos

no outro, outra vez

ábrese así a porta,

sentados nas cadeiras, á mesa,

sentados sobre a cama soñamos

unha vez máis o retorno da madeira

aos bosques.

 Sen comentario

 As imaxes falan por si mesmas a lingua

aproba: impóñennos a ti e a min no terceiro caso

dos pronomes as imaxes diréxense a nós

a cámara mostra o incomprensible prevé

para nos o terror cotián  a miseria, o medo

o home e a súa voz  nós guiámonos

polas imaxes: ti a miña e eu a túa.

Disolución

I guess he knows a lot about being

flattened to fit paper.

      Francesca Woodman

estiven na pedra e saín dela

esfolada a casa vólveme á memoria

e o recordo do exterior

a incorporada carne e a perna

esborrallada e encontrada demasiado lixeira

un vestido de verán para todo o ano

de segundos luído

xeada nas pestanas orballo no pelo

as fronteiras do papel pintado están descritras

con palabras que aínda ninguén le

así é que eu quedei fóra de ti

e vexo o que ti non ves.

Möbel / Alles Verläßliche verlassen, / die benutzten Sätze, das Besagte / verschweigen bis es geht, / bis zu den Dingen geht, / die im Raum stehen unbewegt: / der Tisch / die zwei Stühle / das Bett. / Hinaus gehen, die Tür schließen, die Dinge / stehen lassen für sich, / dir zu. // So wird alles anders / so wird es Zeit: / wir begegnen im Anderen/ einender, ein andermal / öffnet sich so die Tür, / wir sitzen auf den Stühlen, am Tisch, / auf dem Bett träumen wir / noch ein mal das Holz zurück / in die Wälder.

Kein Kommentar / Die Bilder sprechen für sich die Sprache / sagt zu: dir und mir Fürwörter drittenfalls / uns redet sie ein die Bilder sind auf uns / gerichtet die Kamera zeigt Unbegreifliches seiht / den täglichen Terror Elend Angst für uns vor / sich den Mann mit der Stimme wir richten uns / nach dem Bildern: du mich und ich dich.

Durs Grünbein

(Dresde, 1962)

Tres poemas de “Nach dem Satiren”, Suhrkamp, Frankfurt, 1999.

En provincias 1

(Normandía)

Afundido no terraplén do tren,

hai un cadáver de can coa mordida torta

os dormentes numerados de xiz branco, teso.

Canto máis o miras, máis

se enterra o seu pelello no pó, entre a pedregueira

e as illas de herba fresca.

Entón tamén esa vida é unha mancha,

minuciosamente borrada.

  En provincias 3

(Bohemia)

O silencio ao redor dunha toupa morta

ao borde dun campo de trigo engana.

Debaixo dela reúnense os escaravellos, forzas armadas

en uniforme negro. En círculos, voa sobre ela

antes de virar, coas ás espeluxadas, un azor.

As formigas, comandos en marcha forzada,  cavan

ao longo da espiña dorsal unha gabia. No interior

corren frenéticos os fíos, bulen nerviosos os vermes

na bolsa dos intestinos. Da pel da barriga

vendedores ambulantes (ou ben reporteiros) envían

a noticia aos catro ventos: unha carroña, unha carroña!

Só un grilo, a un bo salto de distancia,

le as nubes que pasan e toma o sol,

calado, un filósofo estoico.

  Resto fisionómico

Mesmo ese queixo que ás veces ves no espello,

alguén o atopará un día, coa súa respectiva mandíbula,

entre outros ósos. Hoxe aínda sen afeitar,

mañá xa será abstracto, unha percha branca,

inmaculada coma unha clave de sol de arame.

In der Provinz 1 / (Normandie) / Eingefallen am Bahndamm, / Liegt ein Hundekadaver quer im Gebiß / Kreideweiß nummerierter Schwellen, erstarrt. / Je länger du hinsiehst, je mehr / Zieht sein Fell in den Staub ein, den Schotter / Zwischen den Inseln aus frischem Gras. / Dann ist es auch dieses Leben, ein Fleck, / Gründlich getilgt.

In der Provinz 3 / (Bohemia) / Die Stille um einen toten Maulwurf / Am Rand eines Weizenfeldes, sie trügt. / Unter ihm sammeln sich Käfer, bewaffnete Kräfte / In schwarzer Uniform. Über ihm kreist, / Bevor er abdreht, die Flügel zerzaust, ein Habicht. / Ameisen graben, Kommandos ein Eilmarsch, / Am Rückgrat entlang eine Rinne. Im Innern / Laufen die Drähte heiß, wimmeln nervöse Maden / An der Börse der Eigenweide. Vom Bauchfell / Tragen fliegende Händer (oder sind es Reporter) / Die Botschaft in alle vier Winde: Ein Aas, ein Aas! / Nur eine Grille, einen Sprung weit entfernt, / Liest in den Wolkenzügen und sonnt sich / Schwiegend, ein stoicher Philosoph.

Xuntos usamos: estacións do ano, libros e música.

As chaves, as cuncas do té, o cesto do pan, as sabas

e unha cama.

Un enxoval de palabras, de xestos, traídos,

empregados, gastados.

Obedecemos as regras da casa. Dito. Feito. E a man

sempre estendida. 

Namoreime do inverno, dun septeto vienés 

e do verán.

De mapas,  dunha aldea de montaña, dunha praia e dunha cama.

Ritualizo datas, declaro

irrevogables as promesas,

idolatro calquera cousa e son devota da nada,

( - do xornal dobrado, das cinzas frías, dun pepeliño

cun recado)

non temo a relixión porque a igrexa era esa cama.

Da vista do lago naceu a miña pintura incansable.

Dende o balcón saudaba a xente,

meus veciños.

Ao carón da lareira, evidentemente, o meu cabelo tiña

a súa cor máis vizosa. 

O timbre da porta era a miña alarma para a felicidade.

Non fuches ti o que perdín,

EINE HAND

Der Tisch, aus Stundenholz, mit

dem Reisgericht und dem Wein.

Es wird

geschwiegen, gegessen, getrunken.

Eine Hand, die ich küßte,

leuchtet den Mündern.

UNHA MAN A mesa, de madeira das horas, cun

prato de arroz e o viño.

Calamos, comemos, bebemos.

Unha man, que eu biquei, 

alumea as bocas. 

Begrijp me niet verkeerd: als iemand beweert dat Catalaans een Spaans dialect is, zal ik één van de eersten zijn die voor het Catalaans op de bres springt. Als voorbeeld geef ik dan altijd het Fries en het Nederlands: het verschil zit vooral in de schrijfwijze, de uitspraak en bepaalde grammaticale eigenaardigheden. En zo af en toe zijn er woorden die totaal verschillend zijn.

Behalve het…