#fyh!

W kolejnym odcinku naszych rozmów z ludźmi pozytywnie zakręconymi prezentujemy Piotra i jego wytwórnię fyh!records, która świętuje właśnie premierę debiutu Little White Lies.

Najpierw był serwis muzyczny. Skąd pomysł na wydawanie płyt?‎

Przed serwisem muzycznym było jeszcze kilka epizodów z serwisami i gazetami sportowymi, ale ‎sama historia związana z powstaniem wytwórni jest dość zawiła. W październiku 2010 roku, razem z ‎moim przyjacielem Wojtkiem, założyłem bloga, który jakoś tam się rozwinął mniej lub bardziej. W ‎marcu lub kwietniu 2011 poznałem Mateusza Romanowskiego, gitarzystę The Spouds, który ‎odbywał praktyki studenckie w jednym z portali lifestyle'owych. Podobał mi się jego ‎bezpretensjonalny, czasem wręcz lekceważący styl pisania i zaproponowałem mu współpracę. W ‎odpowiedzi Mateusz wyszedł z propozycją, abym zajął się managementem Spoudsów i Lora Lie. ‎Lora szykowała się do wydania właśnie nowej EP-ki, a ja miałem zacząć szukać jakiegoś poważnego ‎wydawcy – wiesz, chciałem się zwracać do tych oficyn, które szanuję, i które pasowałyby do ‎koncepcji zespołu, jak chociażby Antena Krzyku. Kaja Domińska, wokalistka Lory, wzięła w tym ‎samym momencie, totalnie dla zwały, udział w jednym z programów typu muzycznych talent-show i ‎przeszła dalej. Zawiłości prawne i regulaminowe uniemożliwiły rozsyłanie demówek po "poważnych" ‎wytwórniach. Założyłem więc własny label, który pierwotnie miał wypuścić tylko jedno ‎wydawnictwo. ‎

Czy serwis bardzo pomaga w promocji wydawnictw? ‎

Szczerze mówiąc staram się w całości odciąć FYH! od fyh!records, nie pisać o własnych zespołach, ‎czyli tym, którym np. bookuję koncerty, czy też których płyty wydaję. Pisanie na własnej stronie o ‎własnych zespołach uważam za nieetyczne. Jasne, mógłbym spamować newsami typu "The Spouds ‎wydali grają w Iławie!", czy "Karate Free Stylers dzisiaj w Radio UWM FM", bądź też zlecać ‎współpracownikom FYH! pisanie relacji z koncertów, ale czułbym się z tym źle. Początkowo ‎pojawiło się kilka postów o tym czy tamtym koncercie, ale nie, po prostu mi głupio. Staram się ‎jedynie ograniczać serwis do napisania o premierze płyty, jak to miało miejsce w przypadku debiutu ‎Little White Lies. ‎

Jest grudzień, niedługo podsumowania roczne, mi się na przykład bardzo podoba "Paxil", debiut ‎Spoudsów. Mam go na iPodzie, często go zapętlam albo puszczam poszczególne piosenki. Gdybym ‎nie miał nic wspólnego z tym zespołem, z całą pewnością uwzględniłbym tę płytę w rankingu. Nie ‎mogę tego zrobić.‎

Jak wyglądały początki fyh!records? Planowaliście nadać labelowi jakiś ‎konkretny profil stylistyczny?‎

Sam pomysł wytwórni wykluł się nagle i mieliśmy naprawdę mało czasu, żeby wszystko dopiąć, żeby ‎całość jakoś zazębiła. Lora była robiona na wariata, płyty odbierałem w dniu koncertu promującego ‎‎"Catadores" i jednocześnie imprezy urodzinowej FYH! Singiel Spouds, "Canada", również ‎przyjechał do Hydrozagadki w dniu premiery. Nie ma chyba żadnej innej wytwórni, która ‎działałaby w tak chaotyczny sposób. Ale w tym też jest jakiś urok. Robię wszystko na wariata, żeby ‎potem z każdym dniem stabilizować sytuację. Cały czas się uczę, uczymy, więc dużo będzie pewnie ‎jeszcze tych niedociągnięć, dlatego cały czas chyba można mówić o początkach fyh!records.

Jeśli chodzi o profil stylistyczny, to niedawno wymyśliłem takie hasło przewodnie. Nadal mam ‎wątpliwości czy używamy tego w poprawnej formie gramatycznej, ale przynajmniej dobrze to brzmi: ‎‎"We want to put some noise into your life". Label opiera się głównie na kakofonii, zgiełku ‎muzycznym. Można powiedzieć: indie rock, można post-hardcore, a można też użyć noir-pop. ‎Każda łatka chyba jest w porządku. Moi rodzice mówią "szarpidruty". ‎

Chciałbym mieć kiedyś taki katalog, który będzie powalał różnorodnością. Z jednej strony folk, z ‎drugiej post-hardcore i post-punki, żeby w środku wrzucić takie indie, jak na debiucie Bloc Party ‎czy zespoły z pavementową stylistyką. Na wszystko przyjdzie, mam nadzieję, czas, ale linia ‎artystyczna fyh!records to muzyka gitarowa.‎

W opisie na facebooku zamieściliście słowa: "śmieszna wytwórnia na blogspocie, która ma tylko ‎trzystu fanów na Facebooku i maila na wp". Domyślam się, że to komentarz nadgorliwego internauty?

Jakiś czas temu żyło takie coś jak POPMag. Nie czytałem tego zbytnio, ‎miałem na Facebooku ich fanpage w ulubionych, bo z nadzieją w ‎oczach wyczekiwałem pierwszego dnia, gdy napiszą coś o labelu. Poza ‎portalem POPMag wypuścił też magazyn w wersji on-line, a okładkę ‎zdobiła Lana. Raz w życiu (raz!) puściłem komentarz na tym fanpage’u ‎i spotkałem się z takim dissem, że nie spałem przez tydzień, nie ‎jadłem przez dwa, a kwartał bałem się wejść na maila na WP, bo ‎mogły tam czekać wyzwiska.‎

Napisano, że jestem Kim Kardashian muzycznego dziennikarstwa, że jesteśmy śmieszna wytwórnią ‎na blogspocie, która ma trzystu fanów na Facebooku i maila na WP. Do tamtego momentu nie ‎wiedziałem kim jest Kim, trzystu fanów to nie taki zły wynik – teraz jest więcej!, a mail na WP ‎zmieniliśmy na ziomalski adres z domeną fyh. Ale kto by się przejmował garstką porzeczkowców? ‎Jest klawo!‎

Jakie ceny najlepiej się sprawdzają w przypadku płyt CD i plików w Waszym przypadku?‎

Mamy strasznie niskie ceny, jeśli chodzi o albumy na trwałym nośniku, jednak wydaje mi się, że tych ‎dziesięć złotych to nadal za dużo… Może to był głupi pomysł wydawać single na płycie CD, moda ‎na ten format w końcu mija, ale chciałem mieć coś, czego nie robią inne labele w Polsce. Zrobiłem i ‎puściłem za piętnaście, bo nakład był bardzo mały, wręcz śmiesznie i sprzedawanie płyt za cenę ‎mniejszą niż produkcja jest trochę bezsensowne. Wiadomo, fajnie jest gdy wyjdziesz na plus z ‎wytworzeniem płyt, a jeszcze lepiej, gdy zespół zarabia. W fyh!records ceny wahają się od 10 zł do ‎‎25. O plikach mp3 lepiej nie mówić. Jaka była radość, gdy po sześciu miesiącach ktoś zdecydował ‎się zapłacić za album. Przyjechała cała rodzina i świętowaliśmy jak podczas Chanuki!‎

Jaki nośnik cieszy się największą popularnością?‎

Najlepiej schodzą płyty, jeśli mówimy o sprzedaży. Najlepiej schodzą pliki mp3, jeśli mówimy o ‎darmowym pobieraniu. Ale płyty to główne źródło jakichś tam pieniążków. To dziwne, bo w ‎przypadku materiałów cyfrowych to do zespołu lecą pieniądze, nie do wytwórni. ‎

Przy okazji premiery albumu Little White Lies nawiązaliście współpracę z 8Merch.com. Jak ‎wrażenia? Jesteście zadowoleni z tego, jak wygląda płyta i jak działa sklep?‎

O 8Merch.com słyszałem od wielu znajomych, a pierwszy raz powiedziała mi o Was Frota, która ‎zachwalała i polecała. Potem Black Tapes i jeszcze jakiś zespół wypowiadał się w samych superlatywach. ‎Grzechem byłoby nie sprawdzić. Nie żałuję tej decyzji, bo wszystko wyszło bardzo profesjonalnie. ‎Spisaliście się na medal, czasem będąc może za bardzo szczegółowymi. Grafik Little White Lies oka ‎nie zmrużył podczas wszystkich tych korekt. Nie, no oczywiście żartuję teraz, ale i z samego ‎procesu, i ze sklepu, który założyliśmy dopiero kilka dni temu, jestem mega zadowolony.‎

Jak wygląda promocja tego albumu? Korzystacie z instytucji patronatów medialnych?‎

Patroni to chyba podstawa na polskim rynku wydawniczym. Rozmawiałem z kilkoma portalami. Z ‎niektórymi współpracowałem przy wcześniejszych albumach, z innymi dopiero zaczynam. Staram się ‎zawsze wypoziomować sytuację pomiędzy naszymi możliwościami, a żądaniami serwisów. Sam ‎prowadzę stronę muzyczną, więc wiem, ile wytwórnie dają płyt; wiem, że czasem nie dają stałych ‎albumów, tylko on-line stream, a czasem kod do mp3. ‎

Jeśli chodzi o samą promocję Little White Lies, to "Devils in Disguise" broni się samo materiałem. To bardzo ‎dobry album i wydaje mi się, że w opisie prasowym wcale tak dużo nie słodziłem. Ta płyta ocieka ‎seksem i przebojowością. Jest dobra i na prywatkę, i do kontemplacji.‎

Dodatkowym czynnikiem promocyjnym jest naprawdę pokaźna trasa koncertowa zespołu. Little White Lies ‎grają praktycznie wszędzie – Radomsko, Poznań, Olsztyn, Toruń… WOW! Z tego, co wiem, na 2013 ‎mają być kolejne gigi.

Oczywiście sam też wysyłam materiały prasowe, maile, spamuję dziennikarzy na Facebooku i ‎prywatnie, proszę o opinię. Mam w zanadrzu jeszcze jednego asa w rękawie, ale tej osobie wiszę coś ‎od lipca i w końcu muszę skończyć pewną robotę. Wtedy się odezwę. ‎

Co czeka label w najbliższych miesiącach? ‎

Sam tego nie wiem. Z każdą kolejną płytą mówię sobie, że to moje ostatnie wydawnictwo, że ‎chociaż to kocham, to nie stać mnie na wypuszczanie kolejnych albumów. W tym momencie ‎rozmawiam z Karate Free Stylers o nowym materiale. To luźne wymiany zdań, pomysłów, pewnych ‎koncepcji. Obecnie zespół jest rozbity na Warszawę i Olsztyn, ciężko tak funkcjonować, ale myślę, ‎że albo przed świętami, albo już po nowym roku usiądziemy razem w Sali prób, posłuchamy ‎materiału, wybierzemy coś i pomyślimy – czy LP, czy kolejna EP-ka, czy cedek, czy winyl. A może ‎kaseta? Kto wie.‎

Nowy album miga w głowach The Spouds, a co ważniejsze, są też nowe piosenki, które chłopcy ‎grali w Eufemii przed Wildmen. Do tego lada dzień ukaże się EP-ka Brooks Was Here wydana już ‎nakładem fyh!records. Będzie różnić się od tej, którą chłopcy wydali sami – nie w kopercie, a w ‎opakowaniu plastikowym, w innym kolorze itp. Mam nadzieję, że wyjdzie to fajnie, bo "Brooks ‎Was Here EP" powstaje totalnie DIY. Przed końcem roku będę miał jeszcze niespodziankę od ‎wytwórni. ‎