#fukaj

uwierz

— Fukaj&Zalia

wypełnia mnie to jak ten kompot na święta szklanki, Nie jest delikatne, nie jest białe jak firanki ciemnoszare widmo jak burzowa chmura wrzyna się we mnie, jak w chleb truskawkowa konfitura obraz renesansowy przed moimi oczami widzę jej twarz, i chcę rzucić słuchawkami to nic personalnego, ale droga pani ma chyba zawyżone ego to jakiś dramat, byle autorstwa Słowackiego zawsze czarna bluzka, szpilka wprawiona w klekot dusza skamieniała, zimna jak krakowski beton kroki sieją lęk, bandit wkroczył na wild west spotkania z nią są jak w grze unskippable side quest mogłaby robić lepsze rzeczy, a gnije tutaj Ja na przykład chcę robić muzykę dobrą, niczym Fukaj mózg szuka słów, palce szukają monet złotych głowy położone na srebrne ostrza motyk tę zlepkę słów na zwrotki trzeba podzielić usiąść przy stole, wokal może powielić nie dyskutuj, siadaj, albo wyjdź z sali

Jestem zmuszony ich słuchać