#flis

jedno z moich najwcześniejszych wspomnień istnieje, bo istnieje fotografia, które je uwieczniła. a raczej odbiła i spotęgowała, samą swoją obecnością pomagając mi pamiętać

patrzę na nie z jednej i drugiej strony powierzchni odbitki patrzę na aparat w rękach T. i patrzę z perspektywy obiektywu aparatu z czasem perspektywa obiektywu stanie się jedynym świadectwem tego zdarzenia tak stało się z całym moim życiem przeniosłem swoją pamięć na zewnętrzny nośnik

kiedy miałem może ze 4 lata, dziadek przywoził mnie i B. nad Wisłę. Wsiadaliśmy na prom i płynęliśmy do Zawichostu było lato, było nisko, a ja patrzyłem na wiry na powierzchni brudnej, skotłowanej wody

Powiem Ci tak: mieliśmy złe doświadczenie ze zmianą dyrektora.

2 LUT 2019, 02:26

Człowiek na łóżku, człowiek-ja. Biedne, umęczone zwierzę. Wypuszcza długo powietrze nosem, patrząc na stopę, w kuchni zaczyna gwizdać czajnik. Wciąż młody, wciąż młody, wciąż młody. Wyrastają drobne włoski młodej brody.

16 LUT 2019, 08:55

Przez pole idziesz białe, samotne drzewo we mgle. Nie wiesz, nie chcesz wiedzieć, że za tym polem ulice i supermarkety, wysokie białe apartamentowce. We mgle wydaje się, że jasnozielone pole nie będzie miało końca.

20 LUT 2019, 11:51

Flis, to jest spuszczanie statków Wisłą i inszemi rzekami. 

JUVENALIS SATIRA XII.

I nunc et ventis animam committe, dolato Confisus ligno, digitis a morte remotus Quatuor aut septem, si sit latissima taeda.

Idź więc i porucz życie wiatrom, wierząc barce Ciosanej, przedzielony li na cztery palce Albo siedm, gdy najszersza jest sosna, od śmierci.

We Włocławku - fluszszsz tabletki w białych szafkach apteki - flusz flus flis Flis Jan Gotner. Władysławek Włodsławek Władysławowo nad Wisłą, pociągiem wzdłuż Rzeki Kutno Łowicz Sochaczew centrum Polski, to naprawdę nadal tak wygląda: wiejskie, polne drogi i samotne drzewa, suche pola, rowy, strumienie i podmokłe łąki czekające na wiosnę. 

Flis: odwrócony: na ujściu Wisły, gdzie dotarliśmy z Dziadkiem Ja po trzech godzinach drogi, betonowa grobla potrzaskana od burz; trzcina przetrzyma sztormy które powalą dąb, ale i trzcina i dąb tak samo piękne są w czas pokoju. 

Flis odwrócony, w górę rzeki: łosoś skaczący po spiętrzonych donicach na Sannę na śluzie. Woda wznosi się i zalewa świat, gdy stopnieją lodowce i kwiaty zakwitną na stacji Arctowskiego. Zaleje Gdańsk i Mierzeję, pamiętam gdy stałem na krańcu Polski patrząc na wzbierające chmury burzy, świeciło wciąż słońce, pył i chmary muszek, wypływ, rozpuszczenie, niespokojne ptaki. 

Byłem na plażach bałtyckich o zachodzie Słońca, Babcia Be śpiewała o morzu, naszym morzu, wiatr miotał jej apaszką, wywiewał piasek spod opuchniętych stóp, rozwiewał z troską układane włosy. 

Byłem na plaży w nocy, gdy nad nami całe astronomium, cała mapa nieba rozpościerała się, niezamącona, bałem się dzików, które tkwiły w ciemności, a dzień nie umarł do końca, nie poddawał się, łuna znad Szwecji o pierwszej, drugiej w nocy, ogrom, ogrom nieba i wieczne, wieczne płaskie morze.

I z tych plaż zimnych, z betonowej grobli cofać się, razem z wodą wgłąb życia, w głąb kontynentu. Wpływać. 

Listen: “Flis” by Emilia Ali ft. Mannywellz

[bsa_pro_ad_space id=6]

“Flis” by Emilia Ali ft. Mannywellz

Utterly talented and beautiful indie singer/songwriter Emilia Ali joins forces with Mannywellz and together they deliver the gem that is “Flis”. The pair let the melodies and the lyrics come together as their voices connect with the sensuality and emotions that the…