#fighting stuff

Oh wow, ik dacht niet echt ooit dat ik ging toegeven dat ik dat graag doe, maar er zijn wat dingen vernadert dusja.

Ik ben er niet echt zeker van eerlijk gezegd. Er zijn zoveel redenen waarvoor ik het doe. Kzal u proberen beschrijven hoe het gaat bij mij :

Meestal eerst oogcontact. Mijn vader heeft mij geleerd hoe ge wat kunt zien in iemand zijn ogen voor het gevecht. Meestal is het ignorantie. Ze zien u en ze denken dat het makkelijk word, surprise motherfucker. Vaak zie ik ook angst, onzekerheid en kwaadheid, die drie vind ik het leukst. Kwaadheid laat u afgaan op u instinct, je voelt je net als een dier, je denkt er niet over wat je gaat doen, het gebeurt vanzelf in een seconde. De angst is soms enger dan de kwaadheid, vanuit angst kunnen mensen ergere dingen doen dan uit kwaadheid. En de onzekerheid, meestal omdat ze niet zeker zijn het een echt gevecht gaat zijn of gewoon wat trekken en duwen en da ist. Al die dingen gaan door mijn hoofd als ik een seconde in hun ogen kijk en probeer te zien wat ze voelen. Het is, magisch vind ik. Gij en u 'tegenstander' kunnen door een blik i mekaars ogen zien hoe een gevecht zal gaan : hard of clumsy.

Dan, het gevecht zelf. Het kan lang of kort duren, hangt af van de mensen en omgeving, meestal probeert iedereen u uit mekaar te halen, maar soms zijn er mensen die het spectaculair vinden en die pas ingrijpen als je bewusteloos bent. Het gevoel dat je krijgt als je begint is zo, awesome. Je krijgt een adrenalinekick, meestal ga je af op je instinct en denk je niet vooraf wat u volgende stap is, het gebeurt vanzelf. Het gevoel daar ergens van binnen als je raak slaagt, iemand pijn doet is zo, kick gevend. Het bloed dat op u vuisten terechtkomt en de blauwe plekken die je voelt komen op je lichaam. Da klinkt vies, maar ik voel me dan voldaan. Tijdens het gevecht denk je niet aan de pijn die iemand u heeft gegeven, maar aan de pijn die gij zult geven. De blauwe plekken die op iemand zijn lichaam gaan komen. Zijn bloed die op u handen komt.

Dan zien wat er verder gebeurt. Mensen halen u uiteen, bloed stroomt snel door u aders en ge wilt nog iets doen, ma ge zijt nimmer in staat. Dan alleen da vraag die ik aan mijzelf stel : Wie heeft er meer pijn ? Want, das het enigste waar ik aan denk. Ni over mijn blauwe plekken, gekneuse ribben of iets anders. Gewoon het feit ofdak iemand pijn heb gedaan, zo veel pijn datdie mij nooit gaat vergeten. Meestal gewoon om van de realiteit weg te gaan, iets doen da ge niet gaat vergeten.

En ik zoek overal een gevecht, zeker deze vakantie. Ofda nu iemand mij prongeluk duwt of op mijn schoene stapt idgaf, ik zoek zelf redenes om te beginnen.

So this is what I spent my afternoon doing