#felisya

Fishball suicide

Felisya - FishBall Suicide

Boğuluyorum... Kafamdaki sesler susmuyor. Kalbimde tarif edilemez bir acı. Durduk yere gözlerim doluyor. Zihnimdeki yok olmayan binlerce cümle dallanıp boğazımı sıkıyor, nefesim kesiliyor. Hiçbir şeyin farkında değilsin. Ben nefes alırken acı çekmemek için uğraşıyorum ama senin bundan haberin bile yok. En çok da bu acıtıyor biliyor musun? Bilmezsin ki... Sen benim hakkımda hiçbir şeyi bilmezsin.

Biliyor musun? Ben gerçekten çok yoruldum... Çok hata yaptım, çok pişman oldum. Çok "keşke" dedim. Çok yıprandım. Çok koştum, çok düştüm. Çok sevdim, çok ağladım. Kimse beni anlamıyor diye düşünüp insanlardan uzaklaştım. Şarkılarda buldum kendimi. İnsanlara sığınmak yerine şarkıların melodisine sığındım. İnsanlara ağlamak yerine şarkılarla ağladım sözlerini söylerken... Çok yandım ben. Çok yardım istedim. Görmediler... Beni görmediler... Çok yoruldum ben. Çok...

Herkes oyuncu aslında. Kendi hayatının başrolü. Sırası geldiğinde sahneye çıkıyor ve oyununu sergiliyor. Diğerleri sahnede olan hallerini izleyip onun hakkında çıkarımda bulunuyorlar. Onu kendi gerçeklerine göre yargılıyorlar. Herkes perdenin önünde sergileni görüyor peki kim perdenin arkasında yaşananları merak ediyor? Bu oyuncu perdenin arkasında ne halde? Nelerle yüzleşiyor, nelerden kaçıyor...