"Olmuşla ölmüşe çare yok. Aptal liderlere sahip olan bilge insanlara üzülüyorum."

Ne yaparsam yapayım bu yabancılık hissini aşamıyorum. Çevreme, kendime, yaşadığım dünyaya karşı yabancı hissediyorum. Anlam veremiyorum. İnsanlara, olaylara… En çok da kendime anlam veremiyorum. hislerime mantıklı açıklamalar bulamıyorum. Gerçekten deniyorum, yemin ederim deniyorum mutlu olmayı; mutlu olmak istiyorum da. Aslında her şey yerinde. Sanki her şey doğruymuş da yanlış olan tek parça benmişim gibi hissettiriyor hayat. Kendimi çok seviyorum, kendimden nefret ediyorum. Kendimle gurur duyuyorum, kendime çok kızıyorum. Bazen kendime sarılmak, bazen itmek istiyorum. Gördünüz mü? Ne yapmak istediğimi, ne hissettiğimi bile düzgünce açıklayamıyorum çünkü bilmiyorum. Çevremdeki herkes mutluymuş da mutlu olmayı beceremeyen tek kişi benmişim gibi hissediyorum, üstelik mutlu olmamam için hiçbir sebep yokken… Bu yüzden kendime kızıyorum ya. 'Ne istiyorsun?' diyorum. 'Mutlu olmak için daha neye ihtiyacın var, neyi bekliyorsun?'

Hem acıdan bu denli korkarak ondan uzak durmak istemem hem de acıdan ilham alıp onu derin bir sanata dönüştürmem ikiyüzlü yapmaz mı beni?