#evvelâ nefsimize...

Evlilik için adım atacak olan ve atmak isteyen müslüman kardeşlerime biraz nasihat etmek istiyorum...

⤷ Aslında genç kızlara bu anlamda tavsiye ettiğim, o “her yönüyle uyumlu” kişi arayışının beyhude bir arayış oluşudur.

⇝ Gözünüze hitap eden çok olacaktır, gönlünüze değen birkaçı...

✦ Bu dünyada her yönüyle uyumlu birini aramak, cennetin kusursuzluğunu dünyada aramak gibidir.

⇢ Belki gözünüzü doyuran bir yüze rastlarsınız, gönlünüzü titreten bir sese…

Ama bütün bunlar bir gün geçer...

Ya da tanımaya başladıkça, ruhunu çözünce o ilk intiba hayal kırıklığına uğrar, şok yaşanır.

⥤ Çünkü kalıcı olan; ruhun ruhla buluşmasıdır.

⥤ Bedenin değil, ruhun temas ettiği aşktır gerçek huzuru taşıyan...

➣ O yüzden ruhun, ruha uyumuna odaklanın...

⮩ Eksiksiz bir eş değil; eksiklikleriyle birlikte Allah’a götüren bir yoldaş gerek o yüzden.

➺ Hem göz, hem gönül, hem hayat bakışı, hem aile yapısı, hem de yaşam tarzını aynı potada eritebilecek birini bu dünyada aramak; *ebedî cenneti fânî hayatta istemek* gibidir.

➲ Bu dünya *tama değil*, *dengeye ve eksikliğe* kuruludur.

İllaki bir yön eksik kalacak, illaki bir yan bizi imtihan edecek...

↬ Ama ruhunuza hitap eden bir yoldaş bulduğunuzda; onun gözüne hitap etmeyen hâlini sabırla örteceksiniz. Hayatın zorluklarına karşılık, ondan aldığınız ruhun sevinci ile güçlü duracaksınız.

↪ Böylece hayat tarzınızdaki ufak farkları muhabbetle, zamanla ufak dokunuşlarla dengeye taşırsınız.

* Asıl mesele; birlikte Allah’a yürüyebilmektir.

Çünkü kalpler ancak O’nunla huzur bulur.

Ve ruhun O’na yaklaşmasına vesile olan her birliktelik, eksikleriyle bile tamamdır aslında.

⤷ Seyyid Kutub da "Ruhun Sevinci" adlı eserinde, insanın sadece bedensel değil, ruhsal uyum arayışında olduğunu ve bu uyumun sadece dünyevi ölçülerle değil, ahiret merkezli bir perspektifle mümkün olduğunu vurgular.

Sevgi dediğimiz şey, ruhun ruha değmesidir; şekillerin değil.

Kalpler, ortak bir hakikate yöneldiğinde, farklılıklar gölgede kalır.

1) Kırıldığın zaman, Allah'a secde et ve şöyle de:

يا جبار أجبر ني

Ey kırılanları onaran( Rabbim) kırılan kalbimi onar..

2) Haksızlığa uğradığında, Allah'ın huzurunda secde et ve şöyle söyle:

يا عادل انصرني

Ey adaletli olan ( Rabbim) bana yardım et..

3) Kafan karıştığında, Allah'a secde et ve şöyle söyle:

يا بصير أرشدني

"Ey her şeyi gören( Rabbim), bana yol göster."

4) Eğer bir ihtiyacın olursa, Allah'a secde et,ve şöyle:

يا مجيب أجبني

Ey dualara icabet eden ( Rabbim ) benim dualarımıda kabul et..

🩵"Eğer kalbin sevgiyi isterse, Allah'tan başka layık kimseyi bulamazsın."

"Eğer şefkat özlemi çekersen, Allah'a secde ederken toprağın kucağından daha şefkatlisini bulamazsın."

🟢"Eğer dünya sana dar gelirse ve bir dost bulamazsan, bil ki Allah sana hayal ettiğinden daha yakındır."

سبحان الله ،الحمد لله ،الله اكبر

(Nilüfer hoca hatırlatması)

السلام عليكم

Hanımlarr lütfen bu eğitimleri almaya çalışıp bu alanda kendinimizi geliştirelim.

Çağ öyle bir çağ haline geldiki toplumun temeli olan aile çok önemli ve korunması gereken bir kurum oldu. Bu çağdan zihnimizi yuvamızı korumalıyızzz 🥺

Boşanmalar arttı nüfus artış hızı düştü çünkü biz kendi öz kültürümüzle uyumlu bir hayat yaşamıyoruz. Eskiden yola çıkan refik refikalar bu benim nasibim ona en iyi şekilde davranmalıyım Allah'ın emaneti olarak bilip ona uygun yaşamı mutluluğu sağlamalıyım derdi.. Şimdi ise Batı cinselliğinden ( haz odaklı Roma'dan yani pagan kültüründen) pornografiden feminizmden etkilenme söz konusu. Bu olumsuzlukları farkedip öyle niyet alırsak Allah'ın izniyle güzel yuvalar kuracağız. Algılarımızın değiştirilmeye çalıştığı bir çağa denk geldik malesef kadını verimli tarla olarak gören islam dinine karşı kadını fareye benzetip doğum yapınca vücut bozulacak güzel olmayacak algısı aşılanmaya çalışılıyor. Materyalist bir dünyaya hazırlıksız yakalanmayalım Aile yapısı böyle basit algılarla çökertilmeye çalışılıyor❗

Kadının itaat etmesi gereken patronu değil kocasıdır.. Birinin hanımı olmayı zillettli göstermek için yapılan çabalar var. Gözümüzü kulağımızı açık tutalım. Neslimizi ifsad etmeye çalışılıyorlar bu tahribe müsaade etmeyelim.

""Kadın ve erkek algılarına tecrübe kelimesi yerleştiriliyor. Evlenmeden önce tecrübe yaşayın vs.. Kaç genel eve gidilirse tecrübe yaşanılır veya kaç ilişki yaşanmış olursa tecrübeli sayılır sizin zihniyetinize göre?!! ""(Ü. hoca)

İslam dininde tecrübe alınan eğitimdir. !

Tarihimizi iyi bilirsek batının taklitçisi olan insanlardan olmayız biiznillah.. Geçmişten bu yana yapılmaya çalışılanlar bize dayatmaya çalışılanlar hepsini önümüze alıp düşünelim...

Geçenlerde bulaşık yıkarken arkadaşımın açtığı filme gözüm ilişti. Kemal sunal filmiydi. Hacı ömer diye isim duyunca odaklandım bir elmas için kızını açık giydirmesi şapka giymesi keriman halisi aklıma getirdi. Filmde o kadar fazla subliminal mesaj vardı ki adamın hem hacı hem ömer olması kul hakkı yemesi batılılaşma adı altında yapılanlar... Ne kadar da boşaltmaya çalışmışlar bizim değerlerimizii.. Samimiyeti ihlası almışlar dimağımızdan.. Hacı olanda kul hakkı yer para için kızını açar algısı nasıl da yerleştirilmiş..

🤲🏻Bol bol duaa edeceğiz🤲🏻

السلام عليكم

"Mutluluk Gösterisi: Yaşadığımız Hayat mı, Paylaştığımız Fotoğraf mı?

Bir zamanlar insanlar yaşadıklarını kalplerinde saklardı...

Şimdi ne yaşıyorsak, önce kameraya çeviriyoruz yüzümüzü.

Gözlerimiz anı yaşamıyor artık, Kadrajı yakalamaya çalışıyor. Bir kahve içmek değil maksat, O kahveyi paylaşmak...

Bir gülüşten alınan haz değil dert, O gülüşün kaç beğeni aldığı. Mutluluk bir gösteriye dönüştü.

Gerçekten mutlu muyuz, bilmiyoruz. Ama mutluymuş gibi görünmek için filtreli kareler hazırlıyoruz. Evlerimiz dağınık olabilir, Ama story'miz pürüzsüz. Kalbimiz kırık olabilir, Ama caption'ımız neşeli.

Çünkü artık duygular değil, Görüntüler hükmediyor hayata.

Yaşanan değil, sunulan önemli. Herkes birbirinin vitriniyle yarışıyor, Ama kimse kimsenin gerçeğini bilmiyor.

Ve belki de en acısı şu: Kendi hayatımızı bile izleyici gibi seyrediyoruz. Orada biri var, gülüyor, geziyor, yaşıyor... Ama biz o "biri" değiliz. Biz, içimizde çok başka bir yerdeyiz.

Gerçek mutluluk sessizdir aslında. Gösteriş istemez. Paylaşılmasa da varlığını hissettirir. Bir çocuğun başını okşarken, Bir kitapta kaybolurken, Bir dostla göz göze gelirken... Ama bu çağ bize sessizliği değil, Seyredilmeyi öğretti.

Ve böylece bir yalnızlık yayıldı aramıza: Beğenilmek için yaşayan, Ama anlaşılmayı unutan insanlar olduk. Görünürüz... Ama görünmediğimiz kadar içimiz boş.

Ey görünür olmaya çalışan kardeşim, Hayatın kendisi, paylaştığın karede değil, o kareyi çekerken kaçırdığın göz temasında gizliydi. Mutluluğu gösterme, yaşa. İnsanlara gösterilecek değil, Kendinle derinlemesine yaşanacak bir hayat kur.

Çünkü gerçek mutluluk; kalabalık beğenilerde değil, gönülden gönüle geçen sessiz bir huzurda gizlidir."

Ama bundan sonrası için bir şeyler yapabilirsin: Mesela evinde beş on dakikalık bereketli meclisler kurarak her gün bir sahâbînin hayatını okuyabilir ve bunu ailene anlatabilirsin. M. Yusuf Kandehlevî'nin Hayâtu's-Sahâbe isimli eserini temin ederek başlayabilirsin bu söylediğime.

Göreceksin ki medyanın kasvetiyle kararmış evin, sahabenin bereketiyle aydınlanacak. Çocukların hayâlî çizgi film karakterlerini rol model almaya mecbur kalmayacak. Oyun oynarken biri Ömer olacak, diğeri Osman. Kâh Mus'ab olacaklar, kâh Sevbân...

Öyleyse bugünden tezi yok bir şeyler yapmalıyız artık. Modern dünyanın amansız kementlerinden kurtulmak ancak böyle mümkün olabilecek. Ve yozlaşmış bir çağın çaresiz nesli, zamanının bel kesen tuzaklarından ancak böyle hamlelerle korunabilecek.

9 Şevval 1446

Okuduğum kitapta bir örnek vermişti yazar. Bir arabaya bindiğinizde şöfor anneniz olsa ona nereye gittiğinizi sorup cevap alamayınca panikleyip polisi arar mısınız? Tabii ki aramazsınız. Peki şoförünü tanımadığınız bir takside aynı soruyu sorup cevap alamadığınızda panik yaparsınız değilmi? İlkinde panik yapmamanızın tek nedeni sürücüye güvenmenizdir. Annenizleyken nereye gittiğinizi bilmeseniz de kontrol sizde olmasa da direksiyondaki kişi anneniz olduğu ve onun hep sizin iyiliğinizi düşündüğüne dair olumlu bir kanaat taşıdığınız için ona güvenirsiniz. Buna hüsnüzan denir. Size zarar vereceğini, bir çukura atıp gideceğini düşünmezsiniz. Nasıl olduğunu bilmeseniz de onun hep iyiliğiniz için uğraştığını bilirsiniz. Sürücüye güvendiğiniz için korkmazsınız.

Aynı şeyi Allah için de düşünseydik, bizi nereye götürdüğünü bilmediğimiz bir yolda korkmazdık. Allah'a hüsnüzan beslemek yaşadıklarımıza verdiğimiz tepkiyi tamamen değiştirecek güce sahiptir. Ne olduğunu anlayamasak bile olumsuz tepki vermeyiz çünkü Allah'ın bizi incitmeyeceğini, bizim iyiliğimiz için en iyisini seçeceğini biliriz. Yolu bilmesem de, bir çıkış yolu göremesem de, her şey beni kuşatıyor gibi görünse de içimde çok derinlerde hissettiğim Allah hakkındaki olumlu kanaatime tutunurum....

O kadar etkiledi ve düşündürdüki. Rabbimize yeteri kadar hüsn-ü zan besliyormuyuz? Ona ne kadar inanıp güveniyoruz? Yolu yaratan yolcuları yaratan O değilmi...yaratan yöneten yürüten O değilmi.. Buna ne kadar inanıp amel ediyoruz.. Herşeyi ondan istemeyi biliyor muyuz... En basit şeyi de Allâhdan mı isteyeyim değil efendimiz ayakkabı bağcığınıza varıncaya kadar isteyin buyurmuyormu.. Ondan isteyeceğiz elbett. Dünyaya O kadar kapılıyoruz ki bazen bazı şeyler kulların elinde sanıyoruz.. Halbuki O istemese hiç bir şey olmaz ki🥺 Rabbim merkezimizde kalbimizde hep sen ol. Sadece senn. Kalbi selim ile huzuruna gelmeyi nasip et 🤲🏻🤲🏻

بِسْــــــــــــــــــــــمِ اﷲِارَّحْمَنِ ارَّحِيم

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللّٰهِ اَنْدَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللّٰهِۜ وَالَّذ۪ينَ اٰمَنُٓوا اَشَدُّ حُبًّا لِلّٰهِۜ وَلَوْ يَرَى الَّذ۪ينَ ظَلَمُٓوا اِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَۙ اَنَّ الْقُوَّةَ لِلّٰهِ جَم۪يعًاۙ وَاَنَّ اللّٰهَ شَد۪يدُ الْعَذَابِ

Birleşmiş Milletler'e göre çöpe giden yiyeceklerin dörtte biri kurtarılırsa dünya üzerindeki açlık bitecekmiş. Çünkü dünyada israf edilen 1,3 milyon tondan fazla yiyecek 1 trilyon dolar yapıyor o da 2 milyara yakın insanı doyurabiliyormuş.

Sadece bizim ülkemizde 18 milyon ton meyve ve sebze çöpe atılıyormuş. 18 milyon ton sebze ve meyveyi çöpe atarken, Yemen'e ağlama riyakarlıklarımız da varmış.

Dolapta bekleyen her kot pantolon 10800 litre su ile, modası geçti diye giymediğimiz her bir çift deri ayakkabı 16600 litre su ile, sadece tek bir tişört 2700 litre su ile üretilirken Afrika'da temiz su bulamadığı için ölen insanlar varmış.

Mış miş muş...

"Isıtılan yemeği yiyemiyorum ben" gibi tuhaf şımarıklıklarımız var, yumurtanın beyazını atma lükslerimiz, bir davette giydiğimizi bir daha giymeme seçeneklerimiz olduğu gibi.

Her elbise için ayrı eşarplarımız, her renk kabanlarımız, iki yılda değiştirdiğimiz arabalarımız, tabakta kalan yemeği bırakma alternatiflerimiz var.

Bunlar ne ki, açın halinden anlamadan bitirdiğimiz Ramazanlarımız, hep cismimizi doyurup ruhumuzu yetim bıraktığımız ömürlerimiz bile var.🥺

Cebimizdeki yoksulluk ile değil kafamızın içinde yoksunluk ile mücadele ediyoruz aslında. Midemiz değil aç olan, gönlümüz. Bir lokma ekmeğe muhtaç değiliz, bir güzel söze muhtaç olduğumuz kadar... 🥺

Huzursuz olmamızın asıl sebebi az stoklu kilerlerimiz, boş sofralarımız değil ki, ne ile doyması gerektiğine karar veremediğimiz gönlümüz.

Şu israfın içinde en çok kendini tüketmiş insanlara dönüştük.

Yaşamayı hayatta kalmak zannediyor bunun için de ne gerekirse yapıyoruz. Yaşamak başka bir şey hayatta kalmak başka bir şey oysa. Hayatta kalma belasına düştüğümüzden beri de, yaşamayı unuttuk...

Belki de bütün bunlar orkideler yüzünden papatyaların kalbini kırıyoruz diyedir. Bütün bu korkunç şeyler, bu huzursuzluğumuz, bu iç sıkıntımız hep bu yüzdendir belki."