#evsizler

Hepimiz sadakati yüksek, güven veren, saygı duyan, gönülden aşık bakir/bakire birisini arzuluyoruz. Peki, biz öyle miyiz? İstediğimiz gibi mavi gökyüzünde beyaz bulutlar, yeşil ormanlarda akan ırmakları çiçek açtığı güneşli mevsimler miyiz? Değilsek önce neyi bilmeliyiz? ~ Mthn ~

Beni boş ver, evsiz kaldım. Etrafım sarılı dört duvar, sen yoksun diye yuvasız kaldım.

ALLAH’IM, benim rızkımdan kimsesizleri, bu soğukta evsiz kalanları ve aç kalan çocukları da nasiplendir ya RABB’İM.

Ben insanlara bir zaman sonra ayna olurum. Bana kim nasıl yaklaşıyor ve davranıyorsa, bende o kişiye öyle olurum. Allah bile kendisine secde için gelenle gelmeyene ayetle konuşurken, nefsi olan bir yaratılan olarak neden muhabbetten ve hoş tavırda uzak olanlara yersiz samimiyet ile hoş sadâ vereyim? Yıllardır insanlara karşılığı olmasada hep samimi içten oldum. Sonraları anladım ki aslında ben kendimden vererek kendime saygısızlık yapıp olmadık anlamlar veriyormuşum. Üniversitede bir olay gönlümü kırdı ve o zaman bana en büyük tecrübe oldu. O günden beri bana kim nasıl davranıyorsa bende öyle davranıyorum. Duygusal birisiyim ancak mantıkla yaşamayı ve de duyguyla mantığı ortak karara varacak şekilde öz bilinç yönetimi geliştirdim. Bu sebeple bana bir adım gelene iki adım giderim ancak benden bir adım gidene üç adım giderim. Hele ki kalbim kırıldı ise susarım. Çünkü diğer türlü kalbim karşılık vermek ister ama ben kalp kırıklığı nedir bildiğim için kalp kırmaktan hep sakınırım. Bu yüzden öfkeli yahut üzgünken susar, gerekirse o alandan uzaklaşırım. Bilirim bu iki an ruhumun en haklı tepkisine açık an olacak ama bu an belkide fazla tepkiyle sonuçlanacak. O nedenle kalbi kırsa bile onarmak istemeyenlere kapı duvar olmak ve sonra yağmur bulutu gibi dağılıp gitmek, benim mecburi tercihim olur. ~ Mthn ~