#envision2020

Malumunuz 3 ay kadar once Finlandiya’ya tasindim. Yeni hayat mucadelesi, guzellikleri ve ayni zamanda zorluklari var. Biraz daraldigim bir gece uzun zamandir yapmak istedigim seyi daha fazla ertelememeye karar verdim ve Envision icin biletimi aldim. 

Dogru zamani beklemek, dogru kisiyi beklemek, dogru olani beklemek.. Bir sekilde hep beklemekle geciyor ve firsatim varken bu sefer beklememeye karar verdim. Sadece 7 gunluk festival icin Kosta Rika’ya gitmek cok akli salim bir hareket degil tabi maliyetinden dolayi. Ama neden olmasin dimi? Millet ev araba falan aliyor, ben sadece deneyimlere para harciyorum. Harcama aliskanligimdaki farklilik bu galiba.

Envision nedir derseniz muzik, yoga, meditasyon, ekoloji, sanat, kisisel gelisim gibi pek cok konuda atolye calismasi ve maneviyata dair bir festival diyelim. Kosta Rika’nin Pasifik tarafinda Uvita diye bir sahil kasabasinda duzenleniyor. Ilk 3 gun daha retreat kafasindaydi. Gun icinde 6 farkli yerde gecen atolye calismalari agirlikli, aksamlari hafif muzik olan bir tempoda. Nelere katildim mesela? Creating ecological communities (ekolojik topluluklar yaratmak), heart centered communication (valla bunu nasil cevirmeliyim bilmiyorum, gonulden/kalpten iletisim diyeyim), assertive communication for conscious leadership (bilincli liderlik icin iddiali iletisim) gibi atolye calismalari. Beni en cok etkileyen heart centered communication oldu, Siddetsiz iletisim prensipleri ile uyumlu kalpten kalbe nasil iletisim kurariz, nasil anlatir, nasil dinleriz uzerine idi. 3′lu gruplar halinde bir kisinin hissettigi, hayatinda kafa yordugu bir konu uzerine 3-5 dk konustugu, bir kisinin hic konusmadan ve mimik vs kullanmadan sadece ama sadece dinledigi, bir kisinin ise gozlemledigi bir calisma. Sadece dinlemek bir kisinin konusmasina, dusunmesine, ic sesini duymasina izin vermek ne degerli.. Bir de orada hic tanimadigin insanlara kalbini acmak, birden bire arada cok guclu bir bagin olusmasi, farkli hikayeleri cozum uretmeye calismadan sadece dinlemek.. Festivalin en anlamli, en guzel saatlerindendi benim icin. Aksamlari da ecstatic dansa katildim. Evet uyusturu, alkol falan kullanmadan sadece muzigi hissederek dans etmek mumkun!

Bu 3 gun boyunca sanirim 1-2 bin kisi falan vardi. Herkes birbirine tebessum ediyor, birbiri ile konusuyor falan bir hayli elit ve guzel bir ortam. Sonra ana festival basladi. Bummmm! 8 bin, 9 bin kisi oldu festival. Tabii ki onceki o guzel ortam ahengini kaybetti ama birrrrr suru atolye calismasi, bir suru yoga/meditasyon dersi ve neredeyse 24 saat 5 farkli sette olmak uzere muzik vardi. Gene gupguzel atolye calismalarina katildim. Fekat oncelik muzikteydi diyebilirim festivalin bu kismi icin. Muzik de elektronik agirlikliydi ama farkli setlerde farkli konseptler vardi. Benim icin Chancha via Circuito ve Clozee performanslari superdi. Onun disinda adini sanini bilmedigim bazi dj’lerde acayip koptum ╰( ･ ᗜ ･ )╯ Hayatimda hic bu kadar cok dans etmemistim. Ctesi gecesi ana performanslardan biri olan Rufus de Sol’de kelimenin tam anlami ile ayakta duracak halim kalmamisti ve artik eglenecek gucumun kalmadigini fark edip festivalin son gununde kalmamaya karar verdim ve San Jose’ye  dondum.

Festivalin guzel yanlari; Pasifikte mukemmel gun batimlari izlemek, herkesin tamamen ama tamamen ozgur oldugu ve kendini istedigi gibi ifade ettigi ortami guzel ruhlarla paylasmak, farkli pek cok calismaya katilmak, ilhamlanmak, sevke gelmek, ormanin icinde olmak, surekli pachamama ile iletisimde olmak..

Festivalin cok hos olmayan yanlari: pahali olmasi (festival bileti €800, ready-set cadir kampi €350, ortalama ogun parasi €8-10, tek sefer dus €5 vs), konteyner tuvaletler, cok sicak oldugu icin surekli sipir sipir terlemek (havanin sicak olmasi guzel gibi gorunse de insani acayip yoruyor), surekli toz toprak icinde olmak, dinlenmek/oturmak icin pek ekstra bir alan olmamasi ve bos buldugun bir yere topraga uzanmak, cok fazla amerikali olmasi (sevmiyorum amerikalilarin muhabbetini nabayim).

Ilk defa yasadigim farkli seyler de var ama herseyi anlatmaya gerek yok degil mi :) Sunu da belirtmeden gecmek istemiyorum. Hicbir zaman hicbir sey gorundugu kadar toz pembe degil. Festivalde kendime, sevmedigim yonlerime dair pekcok sorgulamam oldu. Ayrica bir gun hasta oldum, bogazlarim cok acidi falan, 2 gun basim cok agridi ve ilac etki etmedi vs. yani ozetle hos ve nahos olan cok sey bir aradaydi. Hayat iste, degil mi?

Oralardan agzima bir parmak bal calip, Central/Guney Amerika’ya gidip uzun uzun gezecegim, yasayacagim zamanlari daha bir dort gozle bekler oldum. Bir de evet, ispanyolca ogrenmek sart!