#eksperymental

W szalupie ratunkowej na kształt waginalny słodko mącący gejzery wspomnień u przekwitłych młodzieńców.....nie dopuszczających faktografii uwiądów....zarówno własnych jak i niczyich......

...Bez sztampy .....jakby kulistość pagórków.......wybrzuszność lub sterczynowość..........pigmentacyjnie pofałdowanych sutków.......na nich lepkie przymiotniki ejakulacyjno dostatnie......wręcz dosadnie wzmożonego popędu.......

Gorące gejzery manier raczej zwierzęco pochodnych......fallus jako axis axis wszechrzeczy.....w jaskiniach wilgotnych tajemnych poszelestujących pomrukiem rozkosznej szamanki......

Ona wszak wie Co czyni......teraz ....zawsze ......i na wieki......

Rozkosz rozmodlona wyuzdaniem pierwotnego poszukiwacza szczęścia zwielokrotnionego.....lecz nie rozpustnika......

Poławiacza materii ekstazy.....w rozchylonych zakamarkach cielesności czysto egoistycznej lub histerii orgazmu.....który jawi się nieskończoną galaktyką erotic ........tak w utrwaleniu na nagiej piersi i brzuchu języki obce sunące zuchwale po jedynym marzeniu zarysowującym zalążek pożądania.....

Krew sycąca się spermą......sperma zwichrzona owłosieniem........pory skóry omdlałe z przywieralności do materii równie czułej co czułość pierwszego dotyku.

Moja logika chaosu.......

Zawsze w płacie ciemieniowym.

Nigdy w czołowym lub skroniowym.

Aż boję się nie myśleć wcale.

Chociaż taki mózgowy tabula rasa'izm byłby oczyszczający.

Jakby gumką do mazania wymazać wszystkie złogi bólu pamięci.

Otóż.........

Chaos mimo złudzenia bezgraniczności posiada swój wyjątkowy początek .....i koniec.

Uwikłany w spisek czarnych pozaziemskich dziur.

Posiada tak wielką siłę odśrodkową , że......

Uwierz .......

Pochłania Wszystko

Bez uzasadnienia

Bez powiadomienia

Bez...........

Ceramicznieję ....w powłoce glazurowanej pospiesznie......z lekkim odblaskiem zwykłego porannego światła.....Dzień nastręcza myśl samowolnie samobójczą.....lub analogicznie uśmiercającą współplemieńców.......banalne otarcie się o lekko chybionego Herostratosa............który zawżdy wypełza na ulicę pełną przechodniów.....zawsze w biały dzień pełen pogodnego słońca......

a spod zmęczonych rzęs ustawicznym ugaszaniem wspomnień na tęczówce.....wyciąga zręcznym ruchem zawodowca broń......stalowy odbezpieczacz złych uczynków.....które stają się wszechkońcem.......mimo powolnie umierających myśli....Tych, którzy zostali potraktowani ołowiem.......w samo serce....lub gdzie kolwiek powyżej pasa....gdzie tętni krwiożerczą zachłannością.......

Życie.........Co zdaje się najcenniejszym z darów Kosmosu.......Herostratosie?...........Jesteś?............Słyszysz?........

Nie jesteś Sam w Swojej bańkowatej Jedni.......Zatem możesz zasnąć spokojnie?......Lub obudzić się ze Swojej Maligny.

Zrób To!

Obskurne pomieszanie zmysłowości z lukratywnym wdzięczeniem się pomiędzy psubratankami.........jak jałowa , sucha sutenerka , co rechocząc obrzydliwie udaje uszczęśliwioną z udanej konwencji spotkania tete a tete ........niemal apokryficzny wzór .....babilońskie nałożnice szkolone w kurtuazji dupodajstwa.......

Ale o tym się nie opowiada. Obowiązująca dyskrecja w ramach salonowych rytuałów ..........Obrzezana ....obrzezany .......z pamięci niewinności , co skrywała zawstydzenia.

Teraz jedynie........a może ino......został mi się jeno ........naddarty pamiętnik szczeniactwa .........zakropiony najsmutniejszą z pieśni ........przemijania, co stało się złorzeczeniem.

Wyspiański "Wesele".............

Kabuki przyśniło mi się o porze niewiadomej........ z maską szaleńca nieustępliwie błagającego o wodę. Muzyka będąca tłem spektakularnej insceny jątrzyła mi rany w gnijącym organie. Szare komórki marzyły jedynie o końcu ....neuronalnej katalepsji lub kataplazmatycznej śmierci.

Jawiło mi się to jako zbawcze memento mori.

I ja jako cyniczna kupa mięsa w postawie radykalnie ignoranckiej piłam z Shakespeare'm wódkę z ziołami w londyńskiej karczmie.

Rzekł , że mam traktować go raczej rubasznie z nutką powątpiewania. Zdecydowanie bez patosu pomimo dramatyzmu opowieści. Gdzie Być lub Nie Być w obliczu bielejącego czerepu usytuowanego na dłoni jeszcze żyjącego jegomościa staje się statusem egzystencjalnej postawy bez wyboru.

-Na Czas się nie choruje. Choruje się na urojenia, które są przyczynkiem zbutwiałej wątroby lub żołądka.-powiedział.

-Zatem zalej Pan! - wykrzyknął Shakespeare.-Życie wówczas nabiera zupełnie innego nieco spirytystycznego wymiaru . Dowód . - In spirit'us veritas!

Przytulna rozmowa o wszystkim.....z merdaniem cieleśnie kudłatym radosnej Hanusi........psiejsko czarodziejskiej..........a mimo wszystko światłość umysłu niewyeksploatowanego przez ferwory życia urbanistycznie uporządkowanego.........

Tak zwana uprawa modyfikowana w ramach ćwiczeń kultury fizycznej......zawsze SKS.......prawie jak szybka kolej miejska......lub maraton zdrowia dla wiecznej młodości.....

Jednak oczopląs ustawicznie przefruwających wiadomości z ekranu wcale nie krystalicznie czystego.....lub w zdetronizowanych lekko dłoniach ....które zdają się jednak podatne na codzienne igraszki z rzeczywistością kuchni......podłogi lub telefonu......również rajstop i majtek.......

Wspaniały ludzki zew......zawsze w poczuciu nieujarzmionego humoru.

I dobrze. Życie jest bowiem dobrowolną przygodą zawsze .....zawsze jednak w ramach ściśle określonych zasad współegzystencji z Innymi.

A dłonie?

Ach! Zachowawcza myśl lekko rubaszna......Tak zwany SKS.......

SKS?

Tak.

Starość. Kurwa. Starość.

Śmiałe telefony pełne nadziei na pomyślną mogiłę ....w pełni gotowości na zbiorowość ....imiennie bezdomną.....ze złotą tabliczką z komputerowym nadrukiem Mieć Zimbawiciel........w kolorze czarnym.......ta sama barwa metalowej urnienki.......sproszkowany Ktoś.......po dekadach......Ktoś........w bezpiecznym koszyku szczęścia zapamiętanego dla dwóch dekad opłaconego przez Urząd Miasta grobu zbiorowego.......

Radosne towarzystwo skremowanych umarlaków ....wspólnie podległych systemowi czarnogleby........cmentarze są chyba najbardziej trwałym.....zaraz obok kościołów elementem pejzażu miasta......Tego Miasta?.......Tamtego?.....Każdego.

Przeszczepiona dusza przemierzała galopując Przestworza. W ubzduranej materii ciała zdawała się przeszczęśliwa chwilą ziemskiego zapomnienia. Jednak ciało bywało trywialnie ulotne. Nie zawsze spójne z duszą. Kiedy ciało zasypiało, dusza pozwalała sobie na długoterminowe eskapady . Tułała się między dryfującymi zapomnianymi satelitami. Szmelc ten wprawiał ją w radosny stan lekkiego uniesienia. Właściwie nie wiedzieć czemu , łechtał jej unowocześnioną przez przypadki współczesności powłokę reinkarnacyjną. Lubiła powroty do stagnacyjnego ciała , które niestety zawsze ulegało inwazyjnym zmianom podczas upływających lat.......

Dusza miała tą rzadką cechę, że mogła opuszczając obumarłe ciało wdrażać się w kolejny ziemsko cielesny byt.

Szczerze powiedziawszy było to dla jej istnienie nieodzowne. Nie zmieniała swojego ciężaru , ani objętości. Jedynie falowała zwodniczo barwami nowego ciała. Każde ciało bowiem ma poprzez indywidualny umysł niepowtarzalną paletę emocji, które przybierają rozmaite barwy.

Dusza posiadała znamiona czasu przeszłego. Jakąś swoistą pamięć poprzedniej osoby. Jednocześnie wraz z nową egzystencją skupiała się na trwaniu raczej zharmonizowanym z nowym ciałem.

Do czego dążyła?......Tego nie jestem pewna. Ale zdaje się , że chodziło o rodzaj bezosobowego , bezcielesnego lewitowania w Przestrzeni Międzygalaktycznej.

Nazywają Ten znamienny stan Letargiem......Błogostanem lub NIRVANĄ......

Cóż........mam nadzieję, że i moja osobista duszyczka zazna w końcu radosnego trwania w Bezkresie. Jakkolwiek to brzmi.