Yine yok gibisin,varsın ama yoksun,varsın ama konuşmuyorsun,varsın ama umursamıyorsun. Ben peki? Ben varmıyım? Görüyor musun? Öyle bir görmezden geliyorsun ki, o kadar umrunda değilim ki, ya ben yokum yada sen körsün sandım. Meğer kör değilmişsin beni umursamıyormuşsun. Affet geç anladım daha doğrusu düşünemedim, yediremedim. Fark edeli çok olmadı aslında senin girmeme bile izin vermediğim o yanlızlık çukurunda boğulurken anladım ne sen tarafından nede bir başkası tarafından önemsenmediğimi. Yıllarca ortalıktan kaybolsam yokluğunu fark edecek bir kişi tanımıyorum. Bende hayatın önemsizleştirdiklerindenim. Yine o yanlışlık çukurunda boğuluyorum ve yanımda tek bir kişi yok! Ne sen nede bir başkası. İnsanlardan sıkıldıkça bu çukura mı atlıyorum? Yoksa insanlar mı benden sıkılıp beni bu çukura itiyor anlamıyorum. Belki de insanların düşündüğü gibi önemsizimdir, değeri hak etmiyorumdur, sevilmeye layık değilimdir. Ben hayatın eksiklerini attığı araya tek bir artı bile karıştırmadığı o sayfadan ibaret onlarca insandan biriyimdir belki de. Bende buyumdur...
