#eeuwige

Midden in de wittebroodsweken. ‘Schat, kunnen we niet…’ ‘Nee!’ Een half uur later. ‘Schat kunnen we niet even…’ ‘Nee!’ Na een uur weer: ‘Ik wil graag even…’ ‘Wat wil je nou met dat eeuwige gevraag van jou?’ ‘Ik wil alleen even een half uurtje pauzeren…’

Fijn en frustrerend Is het Dat elke keer Als ik besluit Mijn gevoel, mijn verstand Te laten volgen Jij daar weer bent Om te zorgen dat dit niet gebeurd

Toch voel ik mij gelukkig???! Na weken zwijgen Dat jij weer naast mij ligt. Dat je mijn gevoel Weer laat overheersen. Terwijl dat van jou Zo stil is En eigenlijk niets beantwoord.

Pijnlijk is het Als het dan weer weken stil is En ik jouw gedachten niet vul Zoals jij die van mij. En ik doe alsof Ik verlang Naar het moment Dat mijn verstand het weer over neemt van mijn gevoel.

Maar eigenlijk Wacht ik dan stiekem Op dat contact Waarop jij Mijn gevoel weer zal laten spreken En misschien deze keer Ook dat van jou.

Helaas weet ik beter Maar toch blijf ik verslavend Rondjes draaien In gedachten van hoop en verlangen Die eigenlijk niet meer bestaan..