#ebedilik

“Oluşan ve çözülen biçimler dünyasında yaşıyorsunuz. Bu biçimlere sahiplenmemeye çalışarak bağlanmamalısınız daha ziyade bu biçimleri yön bulmak, bilgi edinmek ve gelişmek için kullanmalısınız. Bu biçimleri deneyim kazanmak ve bedenin içindeki ruhi varlığı hatırlamak için kullanabilirsiniz. Bu anılar ertelenmemelidir.

... Vapurda ben ona Rimbaud'nun mısralarını okumuştum: On a retrouvé Quai? Léternité. C'est la mer allée. Avec le soleil. Ve şuna benzer bir tarzda tercüme etmiştim: Bulundu. Ne? Ebedilik. Bu, güneşin altında Deniz yoludur. Hatta peşinden: "Bulundu.Ne? Ebedilik.Bu, benim gözlerimin altında senin bakışlarındır." diyecektim.Yalnız bu nazire, bana tercümemden daha kötü göründüğü için söylemedim.Bana bu hissi veren şey, biraz evvel ona, adaların ötesinde, keskin bir temmuz güneşi altında pırıldayan denizi gösterip de gözlerinin bir an daldığını görmem olmuştu... Bu gözlerden bakışla beraber çıkan, fakat manadan bambaşka bir şey, maddi ve manevi hiçbir şeyle izahı mümkün olmayan bir şey Ferit'in bütün varlığını sarıyordu...Burada, bilakis, burada, insanı sardıktan sonra içeriye çeken ve ruhun ötelerine, her şeyin ötesine götüren ebedilikte tasarladığımız hareketsizliğe, maddesizliğe ve manasızlığa yakın, fakat hazdan bayılacak kadar tatlı ve derin bir hal vardı.Niçin vapurda söylemedim ona? Ne kadar sevinecekti. Bulundu, Selma, bulundu.Ne? Ebedilik.Bu, benim gözlerimin altında senin bakışındır.