Gonlumuzde yasayan hulyalara onlarin hakikate inkılap etmesiyle alakamiz kalmayacak kadar inandigimiz zamanlar bizim icinde yasadigimiz hayal aleminin baskalarinin gordukleri hakikat dunyasiyla hicbir munasebeti kalmaz. Bizi bu dunyaya baglayan her turlu muhakemeden, yani zincirlerimizden kurtuluruz. Hayalimiz bizi baska bir iklime cikarir.hayalperestin ayaklari yerden kesilmistir.artik o bir hulya aleminde ucuyor. Mevleviler, ayinlerinde, done done ucmasinlar diye dervislerine yeryuzunden bir ses duyurmak icin musiki calarlar. Iste fahim beyi evliya telakki eden eski reji odacisinin belki bu bakimdan hakki vardi. Zira evliyalar bizim icinde yasayamayacagimiz bir kainata yukselenlerdir.

Yüreğini daha fazla aç. Sen mahkum değilsin. Sen rüya peşinde göklerde uçan kuşsun.

"Yazmak", diye haykirdi Miss Barrett, bir sabah saatlerce calistiktan sonra, "yazmak,yazmak..." Belki de, sözcükler her seyi anlatiyor mu, diye düşünmüştü. Sozcukler bir şey soyleyebilir mi? Sozcukler, sozcuklerin gerisinde, onlarin erisemedigi bir yerde duran simgeleri yok etmiyorlar mi? En azindan bir kere boyle düşünmüş olmali Miss Barrett.

Sorumluluğu bize ait olan bütün ölümler için diyebilirim ki, ölenler arasında bunu hak etmeyen tek bir kişi bile yoktu. Ölümü insanlığa fayda sağlamayan tek bir kişi ölmedi. Bundan sonra yapılacak 'nihai' savaşın ardından alanlarda heykelleri yükselecek kişiler için aynı şey söylenecek mi, kuşkuluyum.