Gölgem bile ağır geliyor bazen, bedenimi hapsediyor karanlığın tam içine. O kadar çok o olmuşum ki, bir şey kalmamış kendime. Mutluluğumda hüznümde onun gözlerinde doğuyor, büyüyor, ölüyor... Üzülmesin, üzülmeyelim. Mutlu olsun, mutlu olalım.

Hacmi ve ağırlığı olmayan bulut’a bile binlerce litre yağmur yükleyen Allah, mükemmel olarak yarattığı ve akıl ile donattığı insana dert vermiş çok mu? Dert için sınav diyeceksin ve sabr edeceksin, dermanı için binlerce şükür edeceksin...

Hiç anlam veremedim modern zaman terimlerine. Yok çıkıyoruz, yok sevgiliyiz, yok hoşlanıyoruz falan falan... Birine kendini adarsın ve adına hayat dersin yudum yudum yaşarsın tadını çıkara çıkara. Öldükten sonra bile cennetinde bilmem kaç huri ile değilde sadece onunla olmak için dua edersin. Belki de ben geri kafalıyım, bu kadar çok çay, kahve içeceğime arada milkshake, latte, cappuccino falan içsem modern düşünebilirim...